மதுரையின் வீதிகளில் நடக்கும்போது அந்த மண்ணின் கதைகள் நம்மிடம் ஏதோ ஒரு ரகசியத்தைப் பேசுவது போலவே இருக்கும். ஆனால், அந்த ரகசியங்களை ஆயிரக்கணக்கான பக்கங்களில் ஒரு மாபெரும் காவியமாக மாற்றி, நம் கைகளில் கொடுத்திருக்கிறார் சு. வெங்கடேசன். 'காவல் கோட்டம்' வெறும் நாவல் மட்டுமல்ல; அது மதுரையின் அறுநூறு ஆண்டு காலத்து மூச்சுக்காற்று. கையில் எடுக்கும்போதே அதன் கனம் நம்மை மலைக்க வைக்கும், ஆனால் வாசிக்கத் தொடங்கினால் அந்தச் சொற்கள் நம்மை கி.பி. 1310-ஆம் ஆண்டின் மதுரைக்கு இழுத்துச் சென்றுவிடும். மாலிக் கபூரின் படையெடுப்பில் நிலைகுலைந்த பாண்டிய நாட்டு மண்ணில் தொடங்கி, நாயக்கர் காலம், கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் வருகை, என இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் வரை ஒரு நகரத்தின் ஆன்மா எப்படி உருமாறியது என்பதை இந்தத் தடித்த நூல் அத்தனை நுணுக்கமாகப் பேசுகிறது. ஒரு வாசகனாக இந்தப் புத்தகத்தை வாசித்து முடித்தபோது, மதுரை கோட்டையின் ஒவ்வொரு கல்லும் என் காதுக்குள் ஒரு கதையைச் சொல்லிவிட்டுச் சென்ற உணர்வுதான் மிஞ்சியது.
இந்த நாவலின் ஆகச்சிறந்த அம்சம் என்பது 'பெரிய வரலாறு' என்று சொல்லப்படும் அரசர்களின் கதையோடு, 'சிறிய வரலாறு' என்று சொல்லப்படும் சாமானிய மக்களின், குறிப்பாக தாதனூர் கள்ளர் சமூகத்தின் வாழ்வியலை இணைத்ததுதான். காவல் என்பது ஒரு காலத்தில் அதிகாரத்தின் அடையாளமாக இருந்தது. மதுரையையும் அதன் சுற்றுவட்டாரத்தையும் காக்கும் பொறுப்பு யாரிடம் இருந்ததோ, அவர்களே அந்த நிலத்தின் காவலர்களாகவும், சில நேரங்களில் தர்மத்தின் பொருட்டு கள்வர்களாகவும் மாறினர். காவல் கூலி பெறுவதும், அதை மறுப்பவர்களிடம் தங்கள் உரிமையை நிலைநாட்டக் களவில் இறங்குவதும் என ஒரு விசித்திரமான சமூக ஒப்பந்தம் அங்கே நிலவியது. இதில் சுவாரஸ்யமான விஷயம் என்னவென்றால், அவர்கள் பயன்படுத்திய 'கன்னக்கோல்' என்ற கருவியை ஒரு புனிதமான ஆயுதமாகவே அவர்கள் கருதினர். தாதனூர் மனிதர்கள் ஒரு கிணற்றில் விழுந்த தன் தோழனை மீட்க, ஒரு மாட்டைக் திருடி வந்து, அதைத் தண்ணீர் காட்ட அழைத்துச் செல்வது போல நாடகமாடி கிணற்றுக்குள் இறங்கி மீட்கும் காட்சியை வாசிக்கும்போது, அவர்களின் புத்திக்கூர்மையும் வாழ்வாதாரப் போராட்டமும் நம் கண்களைக் கசிய வைக்கும்.
நாவலின் இன்னொரு பக்கம் போர்க்களங்களில் வாளேந்திய பெண்களின் வீரத்தைப் பாடுகிறது. குமார கம்பணனின் மனைவி கங்காதேவி ஒரு அரசியாக மட்டுமல்லாமல், போர்த்தந்திரங்கள் தெரிந்த ஒரு தளபதியாக மதுரையை மீட்டெடுக்கப் போராடுவதை வெங்கடேசன் விவரிக்கும் விதம் அத்தனை அழகு. அதுவரை நாம் கேள்விப்படாத பல பெண் ஆளுமைகளை இந்தப் புத்தகம் நமக்கு அறிமுகம் செய்கிறது. ஆனால், காலம் செல்லச் செல்ல நிலைமை மாறுகிறது. ஆங்கிலேயர்களின் வருகைக்குப் பின், காலங்காலமாகப் பெருமையுடன் காவல் காத்து வந்த சமூகம், 'குற்றப் பரம்பரைச் சட்டம்' என்ற ஒரு கொடிய சட்டத்தால் முடக்கப்படுவதைப் படிக்கும்போது நெஞ்சு கனக்கிறது. மதுரையின் பிரம்மாண்டமான கோட்டைச் சுவர்கள் இடிக்கப்படுவதும், அந்த நிலத்தின் காவல் உரிமைகள் பறிக்கப்படுவதும் ஒரு நாகரிகத்தின் சிதைவாகவே நம் முன்னே நிற்கிறது. சு. வெங்கடேசன் இந்தப் புத்தகத்தை எழுத பத்து ஆண்டுகள் எடுத்துக் கொண்டார் என்பதும், முழு கையெழுத்துப் பிரதியையும் பென்சிலாலேயே எழுதினார் என்பதும் இதன் பின்னால் இருக்கும் உழைப்பைப் பறைசாற்றுகின்றன. மதுரைக்காரர்களுக்கு மட்டுமல்ல, தமிழ் மண்ணின் வேர்களைத் தேடும் ஒவ்வொரு வாசகனுக்கும் 'காவல் கோட்டம்' ஒரு பொக்கிஷம்.
