இயக்குநர் கே. பாலசந்தர் ஒரு கனவு கண்டார். மகாகவி பாரதியின் வாழ்க்கையைத் திரைப்படமாக்க வேண்டும். அதற்கான ஆராய்ச்சிப்பணியை அவர் ஒப்படைத்தது வைரமுத்துவிடம். பாரதியைப் பற்றிய குறிப்புகள், நிகழ்வுகள், சம்பவங்கள் என்று மாதக்கணக்கில் வைரமுத்து தரவுகளைச் சேர்த்தார். ஆனால், அந்தத் திரைப்படம் எப்போதும் உருவாகவில்லை. திட்டம் கைவிடப்பட்டது. சேர்த்த தரவுகள் வீணாகப்போகுமே என்ற வருத்தத்தில் வைரமுத்துவுக்கு ஒரு எண்ணம் தோன்றியது. "புதுக்கவிதைக்கு வித்திட்ட பாரதிக்குப் புதுக்கவிதையாலேயே அஞ்சலி செலுத்த வேண்டும்." அந்த ஒற்றை எண்ணத்திலிருந்து பிறந்த நூல்தான் "கவிராஜன் கதை".
ஒரு புதுக்கவிஞனின் வாழ்க்கையை மரபுக் காப்பியமாக எழுதுவது எளிது. ஆனால், அதையே புதுக்கவிதையில் எழுதி, புதுக்கவிதைக்கே காவிய அந்தஸ்தைப் பெற்றுத் தருவது துணிச்சல். அந்தத் துணிச்சலைத்தான் வைரமுத்து இந்நூலில் செய்திருக்கிறார். பாரதியின் பிறப்பு முதல் இறப்பு வரையிலான வாழ்க்கையை, புதிய சொற்களாலும் புதிய பிரயோகங்களாலும் சித்திரங்களாலும் வடித்துக் காட்டுகிறார். இது வெறும் வாழ்க்கை வரலாறு அன்று. ஒரு கவிஞனைப் பற்றி இன்னொரு கவிஞன் பாடிய வணக்கம்.
நூலின் தொடக்கம் எட்டயபுரத்தில். சின்னசுவாமி சுப்பிரமணியன் என்ற பெயரில் பிறந்த ஒரு பையன். பள்ளிப் படிப்பில் ஆர்வம் காட்டாமல், சொற்களோடு விளையாடிக்கொண்டிருந்த சிறுவன். பதினொரு வயதில் எட்டயபுரம் அரசவையில் கவிதை புனைந்து, "பாரதி" என்ற பட்டத்தைப் பெற்றவன். அந்த இளம்வயதுச் சுடரை வைரமுத்து பற்றவைக்கும் விதம் நெஞ்சைத் தொடுகிறது. ஒரு குழந்தைக்குள் இருந்த மாபெரும் கவிஞனை, வாசகனுக்கு முன்பே நமக்குக் காட்டிவிடுகிறார்.
வாழ்க்கை பாரதியை எளிதில் விட்டுவைக்கவில்லை. சிறுவயதிலேயே தாயை இழந்தான். செல்லம்மாளை மணந்தான். காசிக்குச் சென்று வாழ்ந்த நாட்களில் அவனுக்குள் ஒரு தத்துவ மாற்றம் நிகழ்ந்தது. மொழியும் மதமும் மண்ணும் அவனுக்குள் புதிய வடிவம் பெற்றன. சுதேசமித்திரன், இந்தியா, விஜயா என்று பல பத்திரிகைகளில் பணியாற்றினான். விடுதலைப் போராட்டத்தின் தீ அவன் சொற்களில் பற்றிக்கொண்டது. "பாரதம் என்று பேர் சொல்லுவார் மிடிமை பறந்து போம்" என்று பாடிய அந்தக் குரல், ஆங்கிலேய அரசுக்கு அச்சத்தைத் தந்தது.
அரசின் கண்காணிப்பு கடுமையானதும், பாரதி புதுச்சேரிக்குத் தப்பிச் சென்றான். அங்கே பத்தாண்டுகள். அரவிந்தரின் நட்பும் ஞானத் தேடலும் அவன் வாழ்வைச் செழுமைப்படுத்தின. ஆனால், வறுமை அவனை விடவில்லை. கடல் கண்டு பாடினான், காற்றைப் பார்த்துப் பேசினான், ஆனால், வயிறு பசியோடு இருந்தது. சுதந்திரமாக எழுத முடிந்தாலும், சுதந்திரமாக வாழ முடியாத ஒரு கவிஞனின் முரண்பாட்டை வைரமுத்து கனிவோடு வரைகிறார். புதுச்சேரிக் கடற்கரையில் தனியாக நின்ற அந்தத் தோற்றம், நூலின் மிக அழுத்தமான பகுதிகளில் ஒன்று.
முடிவு கசப்பானது. சென்னை திரும்பிய பாரதி, திருவல்லிக்கேணி பார்த்தசாரதி கோயில் யானை லாவண்யாவுக்குத் தேங்காய் கொடுக்கச் சென்றான். யானை அவனைத் தாக்கியது. அந்த உடல்நலக் குறைவிலிருந்து அவன் மீளவில்லை. முப்பத்தெட்டே வயதில் அவன் மறைந்தான். அவன் இறுதி ஊர்வலத்தில் கூடியவர்கள் வெறும் பதினான்கு பேர்தான். தமிழ் மொழிக்கு நெருப்பாய் எரிந்த அந்தக் குரலுக்கு, அவன் காலத்தில் கிடைத்த மரியாதை அவ்வளவுதான். வைரமுத்து இந்தக் கொடுமையை மறைக்கவில்லை. ஆனால், அதையும் தாண்டி, அந்தக் குரல் இறக்கவில்லை என்பதையும் சொல்கிறார்.
இந்த நூலின் வரலாறும் சுவாரசியமானது. முதலில் "சாவி" வார இதழில் தொடராக வெளிவந்தது. பின்னர் நூலாக வந்து, பதிப்புக்குப் பதிப்பு வளர்ந்தது. பாரதி பிறந்த நூற்றாண்டுக் காலகட்டத்தில், அவனுக்குச் செலுத்தப்பட்ட புதுக்கவிதை அஞ்சலியாக இந்நூல் நிற்கிறது. கைவிடப்பட்ட ஒரு திரைப்படத் திட்டம், இப்படியொரு காவியமாக மலர்ந்தது என்பதே ஒரு கவிதை.
"கவிராஜன் கதை"யை வாசிப்பது, இரண்டு கவிஞர்களை ஒரே நேரத்தில் சந்திப்பது போல. ஒருபுறம் பாரதியின் வாழ்க்கை; மறுபுறம் வைரமுத்துவின் சொல்லாட்சி. பாரதியைப் பற்றி நாம் அறிந்த கதைகளே என்றாலும், அவற்றைப் புதுக்கவிதையின் மொழியில் வாசிக்கும்போது அவை புதிய ஒளி பெறுகின்றன. மகாகவியின் வாழ்வை அறிய விரும்புபவர்களுக்கும், நல்ல தமிழ்க்கவிதையை ரசிக்க விரும்புபவர்களுக்கும் இந்நூல் ஒரு பரிசு. பாரதி எப்படி வாழ்ந்தான், எப்படி எரிந்தான், எப்படி மறைந்தான் என்பதை வைரமுத்துவின் வரிகள் வழியே நீங்களே உணர்ந்து பாருங்கள்.
