"இரக்கம் எங்களுக்குத் தேவையில்லை."
"பின்னே என்ன வேணும் உங்களுக்கு?"
"கவனம்."
ஒரே ஒரு வார்த்தை. அரங்கத்தில் குண்டு வெடித்து ஒருவர் இறந்த பிறகு, அதைச் செய்தவன் தரும் விளக்கம் அவ்வளவுதான். சுஜாதாவின் "கொலை அரங்கம்" நாவலின் மையம் அந்தச் சொல்லில் அடங்கியிருக்கிறது. கொலையாளியைக் கண்டுபிடிப்பது மட்டும் இந்தப் புத்தகத்தின் வேலை அல்ல. இரக்கத்துக்கும் கவனத்துக்கும் இடையில் இருக்கும் தூரத்தை வாசகன் முன் நிறுத்துவதுதான்.
இந்த நாவல் எப்படிப் பிறந்தது என்பதை சுஜாதாவே பதிவு செய்திருக்கிறார். 1984ல் இது வெளிவந்தபோது, ஈழ விடுதலைப் போராட்டம் தமிழகத்திலும் எதிரொலிகளை எழுப்பிக்கொண்டிருந்த காலம். அந்தப் போராட்டத்தை அரசியல்வாதிகள் பலர் தத்தம் சுயநலங்களுக்காகப் பயன்படுத்தினார்கள். பொய்யான அனுதாபங்களைக் காட்டித் தம்மேல் வெளிச்சம் பெற்றுக்கொண்டார்கள். அது சுஜாதாவின் மனதில் ஒரு கற்பனைக் கதையாக உருவாகி, பிறகு திரில்லர் வடிவத்துக்கு மாறியது. அதாவது, இந்த நாவலின் விதை போர் அல்ல. போரை நடிப்புக்குப் பயன்படுத்தியவர்கள். அந்தக் கோபத்தை சுஜாதா ஒரு துப்பறியும் கதைக்குள் மறைத்து வைத்திருக்கிறார்.
கதை தொடங்குவது ஒரு சொத்துத் தகராறில். வாரிசு இல்லாத ஒரு சொத்துக்கு உரிமை கோரும் இரண்டு தரப்பு: பீனாவும், அவளுடைய தூரத்து உறவினரான உத்தமும். வழக்காடுவதற்குப் பதிலாக இருவரும் சமரசம் செய்துகொண்டு, சென்னையில் ஒரு புதிய கலை அரங்கத்தைக் கட்டுகிறார்கள். திறப்பு விழா நாள். அமைச்சர்கள், பிரமுகர்கள், கூட்டம். அப்போது வெடிக்கிறது ஜெலட்டின் குண்டு. உயிர்ச்சேதத்தைக் குறைவாக வைத்திருக்கும்படி கச்சிதமாகக் கணக்கிடப்பட்ட வெடிப்பு. உத்தம் சிறு காயங்களுடன் தப்பிக்கிறார். அவருடைய உதவியாளர் இறக்கிறார். விழாவுக்கு விருந்தினராக வந்திருந்த கணேஷிடம், மாமா வரும்வரை பீனாவுக்குத் துணையாக இருக்கும்படி உத்தம் கேட்டுக்கொள்கிறார். சில நாட்களில் உத்தமின் காரிலும் ஒரு குண்டு வெடிக்கிறது. அவர் மீண்டும் தப்பிக்கிறார். சந்தேகம் இப்போது சொத்தை நோக்கித் திரும்புகிறது.
இந்தக் கட்டமைப்பில்தான் நாவலின் நுட்பமான நகைமுரண் இருக்கிறது. வெடிகுண்டு, ஈழ ஆதரவு அமைப்பு, அமைச்சர்கள் என்று பெரிய அரசியல் வன்முறையாகத் தொடங்கும் கதை, மெல்லச் சுருங்கி ஒரு குடும்பச் சொத்துச் சண்டையாக மாறுகிறது. பிரம்மாண்டமான அரசியல் காட்சி வெறும் அலங்காரம். உண்மையான குற்றம் அற்பமானது, வீட்டுக்குள் இருப்பது. இதுவே சுஜாதா சொல்ல வந்த விஷயம். திரையில் தெரிவது பெரிய காரணங்கள், திரைக்குப் பின்னால் இருப்பது பேராசை.
இந்தக் கதை குங்குமம் வார இதழில் தொடராக வெளிவந்தது. அதில் ஒரு சுவாரஸ்யம் இருக்கிறது. குங்குமம் தொடங்கப்பட்டது 1977ல், முரசொலி மாறனால். அதாவது, தமிழக அரசியல்வாதிகள் ஈழப் பிரச்சினையைச் சுயவிளம்பரத்துக்குப் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்று சொல்லும் ஒரு நாவலை, சுஜாதா ஒரு அரசியல் குடும்பத்துக்குச் சொந்தமான இதழில் தொடராக எழுதினார். அவர்கள் அதை அச்சிட்டார்கள். எழுத்தாளனுக்கும் இதழுக்கும் இடையில் அப்போது இருந்த இடைவெளி இன்று யோசிக்கும்போது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.
கணேஷும் வசந்த்தும் தமிழ் துப்பறியும் இலக்கியத்தின் நீண்ட ஜோடி. கணேஷ் அறிமுகமானது 1968ல், "நைலான் கயிறு" நாவலில். நிதானமான, மூத்த வழக்கறிஞர். வசந்த் 1973ல் "பிரியா"வில் இணைந்தார். பேச்சு அதிகம், பெண்கள் பின்னால் அலைபவர், உள்ளுணர்வில் கூர்மையானவர். இருவரும் திருமணமாகாதவர்கள். சுமார் இருபத்தைந்து நாவல்களில் இவர்கள் வருகிறார்கள். ஆனால் சுஜாதா இதை ஒருபோதும் எண் போட்ட தொடராக நடத்தியதில்லை. எந்தப் புத்தகத்திலிருந்தும் தொடங்கலாம். "கொலை அரங்கம்" இந்த வரிசையில் ஒன்று. முதல் அத்தியாயத்திலிருந்தே இருவரும் களத்தில் இருக்கிறார்கள்.
நடையைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டும். நூற்று நாற்பது பக்கங்களுக்குள் ஒரு பக்கம் கூட வீண் இல்லை. குறுகிய வாக்கியங்கள். காட்சிகளாக விரியும் விவரிப்பு. வசந்தின் நகைச்சுவை தவறான தருணங்களில் வெடிக்கிறது. கணேஷ் முறைக்கிறார், வாசகன் சிரிக்கிறான். இன்னொரு விஷயம் இந்த நாவலில் தனித்துத் தெரிகிறது: ஈழத் தமிழை சுஜாதா தனியாகவே எழுதுகிறார். "ஓம்", "என்ர", "கதைக்கணும்" என்று. சென்னைத் தமிழுக்கு எதிராக அது ஒலிக்கிறது. வசந்த் பீனாவுக்கு அதை மொழிபெயர்த்துச் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. இரண்டு தமிழ்கள், இரண்டு உலகங்கள். அந்த இடைவெளிதான் நாவலின் அரசியல்.
வசந்த் ஒரு விளம்பரம் தர வேண்டும் என்று கிண்டல் செய்வார்: "இலங்கைத் தமிழர்களுக்காக வருத்தப்பட்டு கவிதை எழுதாமல் இருக்கிற தமிழ் கவிஞர்களுக்குத் தக்க சன்மானம் வழங்கப்படும்." 1984ன் தமிழ்நாட்டு நடிப்புத் துக்கம் ஒரே வரியில் அறுக்கப்படுகிறது.
இந்த நாவலுக்கு வாசகர்கள் தரும் மதிப்பீடு நடுத்தரமானது. காரணம் ஒன்றுதான், எல்லோரும் ஒரே குரலில் சொல்கிறார்கள்: குற்றவாளியை ரொம்ப சீக்கிரமே ஊகித்துவிட முடிகிறது. முடிச்சு தூரத்திலிருந்தே தெரிகிறது என்கிறார்கள். சுஜாதாவின் மற்ற நாவல்களோடு ஒப்பிடும்போது இது பலவீனமானது என்பது பலரது கருத்து. ஆனால் இன்னொரு தரப்பும் இருக்கிறது. நாவல் எழுதப்பட்ட காலத்தையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்கிறார்கள். 1984ல் இது புதிதாக இருந்திருக்கும். நாற்பது ஆண்டுகள் கழித்து, நூற்றுக்கணக்கான திரில்லர்களைப் படித்த பிறகு, அதே முடிச்சு எளிதாகத் தெரிவதில் ஆச்சரியம் இல்லை.
முடிச்சு தெரிந்தாலும் தப்பிக்காத ஒன்று இருக்கிறது. அது வசந்தின் நாக்கு. பிறகு, ஈழம் பற்றிய அத்தியாயங்கள். குமரேசன் என்ற போராளி பீனாவிடம் அவளுடைய நஷ்டத்துக்காக மன்னிப்புக் கேட்கும் அந்தக் காட்சி, நாவலின் மற்ற எல்லாவற்றையும் விட நீண்ட காலம் மனதில் நிற்கிறது. அதில் எந்தத் துப்பறிதலும் இல்லை. வெறும் இரண்டு மனிதர்கள். ஒருவர் இழந்தவர், இன்னொருவர் இழக்கச் செய்தவர். இருவருக்கும் இடையில் ஒரு கடல், ஒரு போர், ஒரு அரசியல்.
"கொலை அரங்கம்" சுஜாதாவின் மிகச் சிறந்த நாவல் அல்ல. ஆனால் இது ஒரு குறிப்பிட்ட வருடத்தின் பதிவு. தமிழ்நாடு ஈழத்தைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்த, ஆனால் ஈழத்தைப் பார்க்காமல் இருந்த ஒரு வருடம். அந்த வருடத்தை ஒரு துப்பறியும் நாவலுக்குள் சுஜாதா பதுக்கி வைத்தார். இருபத்தோரு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு புதிய வாசகர்களைத் தேடி இது மறுபதிப்பானபோது, அவர் எழுதிய குறிப்பில் ஒரு வரி இருக்கிறது: அந்த நாட்களில் பரபரப்பான புத்தக விற்பனைக்கான புத்தகச் சந்தைகளும் இல்லை. இப்போது சந்தைகள் இருக்கின்றன. கவனமும் இருக்கிறது. அதைத்தான் அன்று அந்தப் போராளி கேட்டான்.
