"எழுத்தாளன் பெருமாள்முருகன் இறந்துவிட்டான்" — 2015 ஜனவரியில் அவரே எழுதிய வரிகள் இவை. மாதொருபாகன் நாவலுக்கு எதிராக எழுந்த அமளியும், புத்தகங்கள் எரிக்கப்பட்ட காட்சிகளும், மிரட்டல்களும் அவரை மௌனத்துக்குள் தள்ளின. தன்னை ஓர் எழுத்தாளனாக அறிவித்துக்கொண்டிருந்தவர், தன் மரணத்தையும் அவரே அறிவித்துக்கொண்டார். ஓராண்டுக்குப் பின், சென்னை உயர்நீதிமன்றம் அவருக்கு ஆதரவாகத் தீர்ப்பளித்து, "எழுத்தாளர் மீண்டும் உயிர்பெறட்டும்; அவர் சிறந்து விளங்குவது எழுத்திலேயே — எழுதட்டும்" என்று சொன்னது. அந்த உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பிறகு அவர் எழுதிய முதல் நாவல் மனிதர்களைப் பற்றியது அல்ல. ஒரு சிறிய கருப்பு வெள்ளாட்டைப் பற்றியது. அதுதான் பூனாச்சி.
தன்னை ஏன் ஒரு வெள்ளாட்டின் கதைக்குள் மறைத்துக்கொண்டார் என்பதை அவர் நூலின் முன்னுரையிலேயே வெளிப்படையாகச் சொல்கிறார். மனிதர்களைப் பற்றி எழுத எனக்கு அச்சமாக இருக்கிறது; கடவுள்களைப் பற்றி எழுத அதைவிட அச்சம் என்கிறார். பசு, பன்றி என எதைப் பற்றி எழுதினாலும் சிக்கல் வந்து சேரும். மிஞ்சுவது வெள்ளாடு மட்டுமே. "ஆடுகள் தொல்லையற்றவை, தீங்கற்றவை, எல்லாவற்றுக்கும் மேலாகச் சுறுசுறுப்பானவை" என்று அவர் குறிப்பிடுகிறார். ஒரு கதைக்கு வேகம் வேண்டும்; எனவே ஆட்டைத் தேர்ந்தெடுத்தேன் என்கிறார். வாய் மூடப்பட்ட ஓர் எழுத்தாளன், மிகவும் தாழ்மையான, பிரச்சினையற்ற உயிரினத்தை மட்டுமே பாதுகாப்பான களமாகக் கருதிய அந்த அச்சமே இந்த நாவலின் பிறப்பிடம்.
கதை தொடங்குவது வறட்சி தழுவிய தென் தமிழ்நாட்டு ஒரு விவசாய கிராமத்தில். வயதான ஒரு முதியவர், அசாதாரணமாக உயரமான ஒரு அந்நியனைச் சந்திக்கிறார். பகாசுரனை நினைவூட்டும் அந்த ராட்சத உருவம், ஊர் ஊராகச் சுற்றி, தகுந்த ஒருவரைத் தேடி, தன்னிடம் இருந்த ஒரு குட்டி வெள்ளாட்டை இலவசமாகக் கொடுக்கிறான். அது ஏழாவதாகப் பிறந்த குட்டி; ஈன்ற தாய்க்கே தாங்கவொண்ணாத மெலிந்த உடல். இது உயிர் பிழைக்குமா என்று ஊரே ஐயப்படுகிறது. அந்த முதியவளோ அதற்குப் பூனாச்சி என்று பெயரிட்டு, தன் குழந்தையைப் போலவே அரவணைத்து, பாலூட்டி, உயிர் காக்கிறாள். காட்டுப்பூனையின் தாக்குதலிலிருந்தும், பஞ்சத்திலிருந்தும், பட்டினியிலிருந்தும் பூனாச்சி மெல்ல மெல்ல வளர்கிறாள். பருவமடைந்து, ஒரே ஈற்றில் ஏழு குட்டிகள் வரை ஈனும் அற்புதத்தால் அந்தக் குடும்பத்துக்குச் செழிப்பையும், அதே நேரம் சோர்வையும் சேர்த்துத் தருகிறாள்.
இது வெறும் ஆட்டுக்கதை அல்ல. பூனாச்சி என்பவள், குரலற்றவர்களின் குரல். ஏழைகள், பெண்கள், ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் — சமூகத்தின் ஓரங்களில் அமைதியாய் வாழ்ந்து மடியும் அத்தனை உயிர்களின் பிரதிநிதி அவள். ஒரு வெள்ளாட்டின் வலியைச் சொல்வதன் மூலம், பெருமாள்முருகன் நமக்குப் பரிச்சயமான உலகின் கொடுமைகளை மறைமுகமாகச் சொல்கிறார். நாவலின் மையத்தில் ஒரு காட்சி இருக்கிறது. அரசாங்கம், பிறக்கும் ஒவ்வொரு உயிரினத்தின் காதிலும் எண் பொறித்த வளையத்தைக் குத்தி, பதிவு செய்ய வேண்டும் என்று ஆணையிடுகிறது. வெள்ளாடுகளும் மனிதர்களும் மணிக்கணக்கில் வரிசையில் நின்று, எண்ணப்பட்டு, அடையாளம் குத்தப்படுகிறார்கள். "ஆட்சிக்கு எல்லாப் பக்கமும் காதுகள் உண்டு; நம் துயரங்களைச் சொல்லும்போது மட்டுமே அது செவிடாகிவிடுகிறது" என்ற வரி, எந்தக் காலத்துக்கும் பொருந்தும் ஒரு கூரிய கேலி. பூனாச்சியின் கருப்பு நிறமே அவளை அரசுக்குச் சந்தேகத்துக்குரியவளாக்குகிறது. இருட்டில் அவள் செய்யும் "குற்றங்களை"க் கண்டுபிடிக்க முடியாது என்பதால், கருப்பு ஆடுகளை ஒருகாலத்தில் அரசே அழித்தொழித்ததாம். வேறுபட்டவர் மீது ஆட்சி காட்டும் பகைமையை இதைவிடத் துல்லியமாக யாரால் சொல்ல முடியும்?
பூனாச்சியின் கதையில் தாய்மையும் ஆழமாகப் பதிந்திருக்கிறது. திரும்பத் திரும்பக் கருத்தரித்து, பால் சுரந்து, குட்டிகளைப் பிரிந்து அவள் அனுபவிக்கும் துயரம், பெண் உடலின் மீது சுமத்தப்படும் கருவுறுதலின் சுமையை நினைவூட்டுகிறது. கட்டப்பட்ட கயிற்றை இழுத்தபடி, ஒருகாலத்தில் தான் அலைந்த காட்டை நினைத்து அவள் ஏங்கும் தருணங்கள், சுதந்திரத்துக்கும் சிறைக்கும் இடையிலான நித்திய போராட்டத்தைப் பேசுகின்றன. வறட்சி, பஞ்சம், ஜாதிய ஏற்றத்தாழ்வு, வலிமையற்றவரின் நிலை — இவை அனைத்தும் இந்தச் சிறிய ஆட்டின் வாழ்க்கையினூடாக மெல்லிய குரலில் ஒலிக்கின்றன.
இந்த நாவலின் மிகப் பெரிய பலம் அதன் எளிமையே. கட்டுக்கதை வடிவம், அடக்கமான மொழி, மென்மையான குரல் — இவற்றுக்குப் பின்னால் ஆழமான அரசியல் விமர்சனம் பதுங்கியிருக்கிறது. ஆட்சி அதிகாரம், கண்காணிப்பு, ஜாதி என அபாயகரமான பொருள்களை, ஒரு வெள்ளாட்டின் கதை என்ற மென்மையான முகமூடிக்குள் பாதுகாப்பாகச் சொல்லிவிடுகிறார் பெருமாள்முருகன். அந்த மென்மை ஒரு தந்திரம்; தன்னைத்தானே தணிக்கை செய்துகொள்ள வேண்டிய ஓர் எழுத்தாளனின் புத்திசாலித்தனமான வழிமுறை. ஆர்வெல்லின் "அனிமல் ஃபார்ம்" நாவலோடு பலரும் இதை ஒப்பிடுகிறார்கள். ஆனால் இங்கே விலங்குகள் வெறும் குறியீடுகள் அல்ல; அவற்றுக்குச் சொந்த மாண்பும் உணர்ச்சியும் உண்டு.
வெளியான காலம் தற்செயலானது அல்ல. நீதிமன்றம் அவரை "உயிர்ப்பித்த" சில மாதங்களிலேயே, 2016 இறுதியில், காலச்சுவடு பதிப்பகம் பூனாச்சியை வெளியிட்டது. இந்திய அரசியலில் அடையாள அட்டைகளும், கண்காணிப்பும், பெரும்பான்மைவாத அரசியலும் விவாதப் பொருளாக இருந்த ஒரு காலகட்டம் அது. அதனாலேயே ஆட்டை எண்ணி அடையாளம் குத்தும் காட்சியை, அரசின் கண்காணிப்பு மீதான மறைமுக விமர்சனமாக வாசகர்கள் படிக்கிறார்கள். வாய் மூடப்பட்டிருந்த ஒரு படைப்பாளி, தன் குரலை மீட்டெடுத்த விதம் இதுதான். N. கல்யாண ராமனின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு வழியாக இந்த நாவல் உலகம் முழுவதும் சென்றடைந்தது; வெளிநாட்டு விருதுப் பட்டியல்களிலும் இடம்பிடித்து, தமிழ் இலக்கியத்தின் வலிமையை உலகுக்கு உணர்த்தியது.
பூனாச்சி மகிழ்ச்சியான கதை அல்ல. அது வலியின், பசியின், பிரிவின், தாய்மையின் கதை. ஆனால் அந்த வலியினூடாகவே அது நமக்கு ஒரு கண்ணாடியைக் காட்டுகிறது — நாம் வாழும் உலகில் யார் எண்ணப்படுகிறார்கள், யார் மறக்கப்படுகிறார்கள், யாருடைய குரல் கேட்கப்படுகிறது என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது. மௌனத்தை உடைத்து வெளிவந்த ஒரு பெரும் எழுத்தாளன், தன் முதல் காலடியை ஒரு சிறிய கருப்பு வெள்ளாட்டின் குளம்பில் பதித்தது ஏனோ, அந்தச் சிறிய உயிரின் கதையை நீங்களே வாசித்து உணர்ந்துகொள்ளுங்கள்.
