1967. சுவிட்சர்லாந்தின் சானென் நகரில், தனது நாற்பத்தொன்பதாவது பிறந்தநாளன்று, ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தியின் சொற்பொழிவைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார் உப்பலூரி கோபால கிருஷ்ணமூர்த்தி. மேடையில் ஒருவர் ஞான நிலையை வர்ணித்துக்கொண்டிருந்தார். கேட்டுக்கொண்டிருந்தவருக்கு திடீரென ஒரு கேள்வி எழுந்தது: "நான் சொல்லப்படும் அந்த நிலையில் ஏற்கெனவே இருக்கிறேனே; பிறகு எதற்காக இங்கே உட்கார்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன்?" அடுத்த கேள்வி இன்னும் கூர்மையானது: "நான் அந்த நிலையில் இருக்கிறேன் என்பதை நான் எப்படி அறிவேன்?" அந்தக் கேள்விக்கு பதில் கிடைக்கவில்லை. பதிலுக்குப் பதிலாக, அவர் "பேரழிவு" என்று அழைத்த ஒரு உடல்நிலை வெடிப்பு தொடங்கியது. "என் உடலின் ஒவ்வொரு செல்லையும், ஒவ்வொரு நரம்பையும், ஒவ்வொரு சுரப்பியையும் வெடிக்கச் செய்த ஒரு திடீர் வெடிப்பு" என்று அதை அவர் விவரித்தார். அது ஆனந்தமல்ல; வலி நிறைந்த, தன்வசமற்ற ஓர் உயிரியல் மாற்றம். அதற்குப் பிறகு, தான் சேர்த்துவைத்திருந்த அறிவெல்லாம் அழிந்து "பலகை சுத்தமாகிவிட்டது" என்றார் அவர்.
இந்தப் பேரழிவுக்குப் பிறகுதான் "குருவல்லாத குரு" உருவானார். ஞானம், ஆன்மிகம், சாதனை என எதுவும் தேடிப் பெறுவதற்கானதல்ல என்று உலகம் முழுவதும் அறிவித்து வந்தவர் யு.ஜி. கிருஷ்ணமூர்த்தி. சீடர்களை ஏற்க மறுத்தார்; தம் பேச்சுக்குப் பதிப்புரிமை வேண்டாம் என்றார்; குரு என்ற பாத்திரத்தையே நிராகரித்தார். "என்னைப் பின்தொடராதே, நானே வழிதவறிப் போனவன்" என்பது அவரது நையாண்டி. ஆன்மிக ஆசிரியர்களை, "மக்களின் அப்பாவித்தனத்தைச் சுரண்டி வாழும் ஒரு கூட்டம்" என்று வெளிப்படையாகச் சாடினார். அதனால்தான் அவருக்கு "ஞானத்தின் நாஸ்திகன்", "ஆன்மிகப் பயங்கரவாதி" என்றெல்லாம் பெயர் சூட்டினார்கள்.
1918-இல் ஆந்திராவின் மச்சிலிப்பட்டினத்தில் ஒரு தெலுங்கு பிராமணக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர். தியோசஃபிக்கல் சொசைட்டியின் சூழலில் வளர்ந்து, இளம் வயதிலேயே கடுந்தவம் செய்து, இமயமலையில் சுவாமி சிவானந்தருடன் கோடைகாலங்களைக் கழித்தவர். இருபத்தோராவது வயதில் ரமண மகரிஷியைச் சந்தித்து, "எனக்கு மோட்சம் தர முடியுமா?" என்று கேட்டபோது, "நான் தர முடியும்; ஆனால் நீ அதைப் பெற்றுக்கொள்ள முடியுமா?" என்ற ரமணரின் பதில் அவரை வாழ்நாள் முழுவதும் அலைக்கழித்தது. பின்னாளில் லண்டனில் கடைசிக் காசுவரை வறுமையில் வாடி, சுவிட்சர்லாந்தில் வாலன்டைன் டி கெர்வென் என்ற பெண்மணியின் தயவில் வாழ்ந்தவர். 2007-இல் இத்தாலியில் காலமானார் — சடங்கு வேண்டாம், நினைவுச் சின்னம் வேண்டாம், எதுவும் வேண்டாம் என்ற தனது நிலைப்பாட்டுக்கு உண்மையாகவே.
யு.ஜி.யின் வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமான கதை ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தியுடன் நடந்த முறிவு. ஏழு ஆண்டுகள் அவரது சொற்பொழிவுகளைக் கேட்டு, கிட்டத்தட்ட தினசரி உரையாடிய பிறகு, ஒருநாள் யு.ஜி. நேரடியாகக் கேட்டார்: "நீங்கள் என் மீது வீசும் இந்த சொல்லலங்காரங்களுக்குப் பின்னால் உண்மையில் ஏதாவது இருக்கிறதா?" ஜே.கே. சொன்னார்: "அதை நீயாக அறிந்துகொள்ள உனக்கு வழியில்லை." யு.ஜி.யின் பதில் கூரியது: "எனக்கு அறிய வழியில்லை என்றால், உங்களுக்கு அதைச் சொல்லவும் வழியில்லை." அவ்வளவுதான், "ஏழு வருடங்களை வீணடித்துவிட்டேன்" என்று சொல்லிக்கொண்டு எழுந்து போனார்.
"மாற்றப்படுவதற்கு எதுவுமில்லை" என்னும் இந்நூல், கண்ணதாசன் பதிப்பகம் வெளியிட்டுள்ள யு.ஜி. தொடரின் ஒரு பகுதி. இது அவர் எழுதிய நூல் அல்ல — ஏனெனில் அவர் எதையும் எழுதவில்லை. தம்மைச் சந்திக்க வந்தவர்களுடன் அவர் நிகழ்த்திய சுயாதீனமான உரையாடல்களின் தொகுப்புதான் இது. தலைப்பே அவரது மையக் கருத்தை அப்படியே சொல்லிவிடுகிறது: உன்னில் மாற்றுவதற்கு, உருமாற்றுவதற்கு எதுவுமில்லை. தேட எதுவுமில்லை, அடைய எதுவுமில்லை. "நீ எப்படி இருக்கிறாயோ அதிலிருந்து வேறு ஏதோ ஒன்றாக ஆக வேண்டும்" என்ற கோரிக்கையே — அதுதான் நோய். ஞானம் என்று ஒன்று இல்லவே இல்லை என்பது அவரது அழுத்தமான வாதம். "சமாதானமாக இருக்க நீ செய்யும் ஒவ்வொன்றும், ஏற்கெனவே அங்கிருக்கும் சமாதானத்தை அழித்துக்கொண்டிருக்கிறது."
இங்குதான் "எண்ணம்தான் உங்களின் எதிரி" என்ற அவரது புகழ்பெற்ற வரி வருகிறது. தேடல் என்பதே எண்ணத்தின் விளையாட்டு; குருக்களும் கலாச்சாரமும் ஊட்டிவளர்க்கும் அந்தத் தேடல்தான் பிரச்சினையே தவிர தீர்வல்ல. "வாழ்க்கையின் அசைவை எண்ணத்தால் ஒருபோதும் பிடிக்க முடியாது; அது மிகவும் மந்தமானது." அவர் பேசிய "இயற்கை நிலை" என்பது அடைய வேண்டிய ஆன்மிக இலக்கல்ல; எண்ணத்தின் தொடர்ச்சி அற்றுப்போகும்போது உடல் தானாகவே விழும் ஒரு புலனுணர்வு நிலை — அதைக்கூட தேடாதே என்றுதான் அவர் சொன்னார். உடலைப் பற்றி அவரது பார்வை இன்னும் கூர்மையானது: "உடல் என்பது அணுக்களின் தற்செயலான ஒரு கூட்டம். உடலுக்கு மரணமே இல்லை; அணுக்களின் பரிமாற்றம் மட்டுமே உண்டு." ஆன்மா, மனம் அல்ல — உடல்தான் முதன்மை என்பது அவரது நிலை.
இப்படிப்பட்ட ஒரு குரல் தமிழ் வாசகர்களிடையே ஏன் இத்தனை கவனத்தைப் பெறுகிறது? எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் அவரை ஒரு "அழிப்பவன்" என்கிறார் — கட்டமைப்புகளை இடித்துத் தள்ள மட்டுமே உதவுபவர், கட்டமைக்க எந்த வழியும் தராதவர். ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தியைப் பின்தொடர்ந்து சோர்ந்துபோனவர்களுக்கு யு.ஜி. ஒரு மாற்று மருந்தாகத் தெரிகிறார் என்பது அவரது அவதானிப்பு. ஒரு தமிழ் வாசகர், அவரது கருத்துகளை நடைமுறையில் கடைப்பிடிக்க முயன்றபோது பொறாமையும் கவலையும் மீண்டும் மீண்டும் திரும்பி வந்ததாக நேர்மையாக ஒப்புக்கொள்கிறார் — உலகம் முழுவதும் வாசகர்கள் உணரும் அதே குழப்பம். யு.ஜி.யைப் பாராட்டுபவர்கள் அவரை "தீவிரமான, கூர்மையான" குரல் என்கிறார்கள்; எதிர்ப்பவர்கள் "திமிர்பிடித்த, கருணையற்ற" மனிதர் என்கிறார்கள். ஞானத்தை மறுக்கும் அதே மனிதர் அதையே உடலில் சுமப்பவராகத் தோன்றுவதில் ஒரு முரண் இருப்பதையும் அவர்கள் சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள்.
ஆனால் அந்த முரணே இந்நூலின் ஈர்ப்பு. மந்திரம் இல்லை, சாஸ்திரம் இல்லை, ஆதாரங்கள் இல்லை — மிக எளிய மொழியில், ஆன்மிகம் சாராத வாசகனைக்கூட நிறுத்தி யோசிக்கச் செய்யும் ஒரு குரல். இந்நூல் உங்களுக்கு ஒரு புதிய நம்பிக்கையைத் தராது; மாறாக, நீங்கள் இதுவரை சுமந்துவந்த நம்பிக்கைகளை ஒவ்வொன்றாகக் கழற்றிப் போடச் சொல்லும். அதை ஏற்பதா, நிராகரிப்பதா என்பது உங்கள் கையில். ஏனெனில் இறுதியில் யு.ஜி. சொல்வது இதைத்தான்: உங்களைக் காப்பாற்ற யாரும் வரப்போவதில்லை; காப்பாற்றப்பட வேண்டிய ஒன்றும் உங்களில் இல்லை.
