சங்கீத ஜாதி முல்லை — மல்லிகா மணிவண்ணனின் ஆயிரம் பக்க இணையத் தொடர்க் காதல் நாவல்

1982-இல் வெளிவந்த 'காதல் ஓவியம்' திரைப்படத்தில், இளையராஜாவின் இசையில், வைரமுத்துவின் வரிகளில், எஸ்.பி. பாலசுப்ரமணியத்தின் குரலில் ஒரு பாடல் ஒலிக்கிறது. "சங்கீத ஜாதி முல்லை, என் நாதமே வா." இசையையும் ஏக்கத்தையும் ஒரே மூச்சில் சொல்லிச் செல்லும் வரிகள் அவை. முப்பத்தாறு ஆண்டுகள் கழித்து, அதே தலைப்பை ஒரு தமிழ்க் காதல் நாவலுக்குச் சூட்டினார் மல்லிகா மணிவண்ணன். எழுத்தை முழுநேரத் தொழிலாகக் கொண்டவர் அல்ல அவர்; தொழில்முறையில் ஒரு இயன்முறை மருத்துவர். ஆனால் அந்தத் தலைப்பில் அவர் எழுதிய நாவல் இன்று ஆயிரத்து தொண்ணூறு பக்கங்கள், அச்சில் மூன்று பாகங்கள், தொடராக வெளிவந்தபோது நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட அத்தியாயங்கள் என விரிந்து கிடக்கிறது. ஒரு பழைய பாடலின் பெயர் இப்படி ஒரு பெரும் புத்தகமாக மாறியது தமிழ் இணைய இலக்கியத்தின் சுவாரசியமான கதைகளில் ஒன்று.

இந்த நாவல் ஒரே மூச்சில் எழுதப்பட்டு அச்சுக்குப் போனது அல்ல. 2014 முதல் மல்லிகா மணிவண்ணன் தன் சொந்த இணையதளத்தை நடத்தி வருகிறார். அது வழக்கமான இலக்கியத் தளம் அல்ல. தமிழில் தொடர்கதைகள், உடல்நலம் குறித்த கட்டுரைகள், பயிற்சி முறைகள், சமையல் குறிப்புகள் என எல்லாம் ஒரே இடத்தில் இருக்கும். அந்தத் தளத்தில்தான் 'சங்கீத ஜாதி முல்லை' அத்தியாயம் அத்தியாயமாக வெளிவந்தது. ஒவ்வொரு அத்தியாயத்துக்கும் தனித்தனி விவாத இழை; வாசகர்கள் அங்கேயே கருத்து சொல்வார்கள், அடுத்த அத்தியாயத்துக்குக் காத்திருப்பார்கள். நூறாவது அத்தியாயத்துக்கு மட்டும் நூற்றுப் பதினாறு பக்கங்களுக்கு மேல் வாசகர் பதில்கள் குவிந்தன. நாவல் முடிந்த பிறகு, 2018 மே மாதம், அனைத்துப் பகுதிகளும் ஒன்றாகச் சேர்க்கப்பட்டு ஒரே மின்னூலாக வெளியிடப்பட்டது.

தொடராக எழுதுவது என்பது வேறு வகையான வேலை. ஒரு நாவலை முழுமையாக எழுதி முடித்துவிட்டு வெளியிடுபவருக்கு, கதை எங்கே போகிறது என்பது முன்பே தெரியும். வாரம் ஒரு அத்தியாயம் எழுதுபவருக்கு அந்தச் சொகுசு இல்லை. எழுதியது வெளியே போய்விட்டது, திரும்பப் பெற முடியாது. அதே நேரம் ஒரு வசதியும் உண்டு. எந்தக் காட்சி வாசகரைத் தொட்டது, எந்தப் பாத்திரம் அவர்களை எரிச்சலூட்டியது, யாரை அவர்கள் மன்னிக்கத் தயாராக இல்லை என்பதெல்லாம் உடனுக்குடன் தெரிந்துவிடும். ஒரு நூறு அத்தியாயங்கள் அப்படி நீளும்போது, கதை எழுத்தாளரோடு மட்டும் வளர்வதில்லை; வாசக மன்றத்தோடு சேர்ந்தே வளர்கிறது. மல்லிகா மணிவண்ணனின் மன்றத்தில் ஆயிரக்கணக்கான விவாத இழைகளும் ஒன்றரை இலட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட பதிவுகளும் இன்றும் இருக்கின்றன. அது ஒரு சிறு வலைப்பதிவின் பின்னூட்டப் பகுதி அல்ல; ஒரு முழு வாசகர் சமூகம்.

கதையின் மையம் விஸ்வேஸ்வரனுக்கும் சங்கீதவர்ஷினிக்கும் இடையிலான உறவு. வர்ஷினியின் நீலக் கண்கள்தான் ஈஸ்வரனை முதலில் கட்டிப் போடுகின்றன. அது ஈர்ப்பு என்ற எல்லையைத் தாண்டி வெறியாக மாறுகிறது. நூலின் அறிமுகக் குறிப்பே அதை மறைக்காமல் சொல்கிறது; அவளுக்குள் அவன் மூழ்கிப் போகிறான் என்பது ஆசிரியரின் சொந்த வார்த்தைகள். வழக்கமான காதல் நாவல்களில் திருமணம் என்பது கடைசி அத்தியாயம். இங்கே அது ஆரம்பம். திருமணத்துக்குப் பிறகுதான் இருவருக்கும் இடையிலான உண்மையான போராட்டம் தொடங்குகிறது. வெளியிலிருந்து வரும் தடைகளை விட, அவர்களுக்கு இடையே இருக்கும் இடைவெளிதான் பெரிய சிக்கல் என்பதை நாவல் மெல்ல மெல்ல விரித்துச் செல்கிறது.

இரு பாத்திரங்களுமே அடங்கிப் போகும் வகையைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்ல. இருவரும் வெவ்வேறு குணம் கொண்டவர்கள், ஆனால் இருவருமே பிடிவாதக்காரர்கள் என்று வாசகர்கள் சொல்கிறார்கள். இதுதான் நாவலின் பலமாகவும் இருக்கிறது. ஈஸ்வரனின் மோக வெறியை ஆசிரியர் அழகுபடுத்தி வைக்கவில்லை; அது வர்ஷினியை எப்படிக் காயப்படுத்துகிறது என்பதையும் சேர்த்தே எழுதுகிறார். நல்லது கெட்டது இரண்டையும் ஒவ்வொரு பாத்திரத்திலும் சரியாகக் காட்டியிருக்கிறார் என்பது வாசகர்களிடையே திரும்பத் திரும்ப வரும் கருத்து. நீலக் கண்கள் என்ற ஒற்றைக் குறியீடு கதை முழுவதும் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது. அது வெறும் அழகு வர்ணனை அல்ல; ஒரு மனிதனின் மனநிலையை அளக்கும் அளவுகோலாகவே அது செயல்படுகிறது.

நடையைப் பொறுத்தவரை, தொடர் வடிவம் நாவலின் உடலமைப்பையே தீர்மானித்திருக்கிறது. ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் ஒரு சிறு புள்ளியில் நின்று வாசகரை அடுத்த வாரத்துக்கு இழுக்க வேண்டும் என்ற கட்டாயம் எழுத்தில் தெரிகிறது. உரையாடல்கள் அதிகம், விவரணைகள் குறைவு. உணர்ச்சி ஒரே பாய்ச்சலில் உச்சத்துக்குப் போவதில்லை, படிப்படியாக ஏறுகிறது. ஆயிரம் பக்கங்களைத் தாண்டிய நாவல் என்றால் சலிப்பு வரும் என்று நினைப்பவர்களுக்கு, அப்படி வருவதில்லை என்று வாசகர்கள் சொல்கிறார்கள். நீளம் இங்கே ஒரு குறை அல்ல, வடிவத்தின் இயல்பு.

மல்லிகா மணிவண்ணனை இன்றைய தமிழ்ப் புனைவுச் சூழலில் தனித்துக் காட்டுவது அவரது நாவல்கள் மட்டும் அல்ல. அவர் ஒரு பதிப்பகத்தையே உருவாக்கியிருக்கிறார். அந்தப் பதிப்பகத்தின் கீழ் எண்பதுக்கும் மேற்பட்ட தலைப்புகள் வந்திருக்கின்றன; அவற்றில் பெரும்பாலானவை அவருடையவை அல்ல, மற்ற தமிழ்ப் பெண் எழுத்தாளர்களுடையவை. புதிய எழுத்தாளர்களுக்கான போட்டிகளை நடத்தும் தனி இணையதளம் ஒன்றையும் அவர் இயக்குகிறார். அவரது நாவல்கள் ஒலி வடிவிலும் வெளிவருகின்றன; வானொலி அறிவிப்பாளர்கள் அத்தியாயங்களை வாசிக்க, முழு நாவலும் காணொலியாகக் கிடைக்கிறது. மொத்தம் முப்பத்தெட்டு புத்தகங்கள், பத்தாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட வாசக மதிப்பீடுகள். எழுத்தாளராக மட்டும் இல்லாமல், ஒரு கட்டமைப்பாகவே அவர் மாறியிருக்கிறார்.

இதைப் புரிந்துகொள்ள தமிழ்ப் பிரபல புனைவின் பழைய வழியை நினைவுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும். ரமணிசந்திரன், அனுராதா ரமணன், சிவசங்கரி, முத்துலட்சுமி ராகவன் போன்றவர்களின் காலத்தில் வழி ஒன்றுதான் இருந்தது: வார இதழில் தொடர், பிறகு புத்தகம். இதழ்களின் ஆசிரியர் குழு ஒரு வடிகட்டியாக இருந்தது. இன்றைய தலைமுறை அந்த வடிகட்டியைத் தாண்டிப் போய்விட்டது. சொந்த இணையதளம், சொந்த வாசக மன்றம், மின்னூல், சொந்த அச்சுப் பதிப்பு என ஒரு முழுச் சங்கிலியையும் எழுத்தாளரே கையில் வைத்திருக்கிறார். இந்த மாற்றத்தின் மிகத் தெளிவான உதாரணங்களில் ஒன்று 'சங்கீத ஜாதி முல்லை'. இதே தளத்தில் இயங்கும் இன்னும் பல தமிழ்ப் பெண் எழுத்தாளர்கள் ஒரு தன்னிறைவான வாசக வட்டத்தை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள். இந்த வட்டத்துக்கு வெளியே இருப்பவர்களுக்கு இதன் அளவு தெரிவதில்லை. இலக்கிய இதழ்களில் இவர்களைப் பற்றிய விமர்சனங்கள் வருவதில்லை, விருது அறிவிப்புகளில் இவர்கள் பெயர்கள் இடம்பெறுவதில்லை. ஆனால் வாசகர் எண்ணிக்கையில் இவர்கள் பல முன்னணி எழுத்தாளர்களுக்கு இணையாக நிற்கிறார்கள்.

வரவேற்பு குறித்து ஒரு முரண் இருக்கிறது. நூற்றைம்பதுக்கும் மேற்பட்ட மதிப்பீடுகள், சராசரி ஐந்தில் நான்கரைக்கு மேல் என்ற எண்கள் ஒரு பக்கம். ஆனால் எழுதப்பட்ட விமர்சனங்களோ ஒரு சிலவே. காரணம் எளிது. இந்த நாவலைப் பற்றிய உரையாடல் எல்லாம் தொடர் வெளிவந்த காலத்திலேயே அத்தியாயங்களுக்குக் கீழே நடந்து முடிந்துவிட்டது. அந்தப் பக்கங்கள் இப்போது இணையத்தில் இல்லை. தொடர் முடிந்து மின்னூலாக வெளிவந்ததும் இலவசப் பதிவுகளை நீக்கிவிடுவது ஆசிரியரின் வழக்கம். நூறு அத்தியாயங்களாக ஆயிரக்கணக்கான வாசகர்களோடு சேர்ந்து வளர்ந்த ஒரு கதை, முடிந்ததும் தன் தடங்களை அழித்துக்கொண்டு ஒரே புத்தகமாகச் சுருங்கியது.

இன்று அச்சுப் பதிப்பு மூன்று பாகங்களாகக் கிடைக்கிறது, அடிக்கடி விற்றுத் தீர்ந்தும் போகிறது. விஸ்வேஸ்வரனின் வெறி எங்கே கொண்டுபோய் விடுகிறது, வர்ஷினி அதை எப்படி எதிர்கொள்கிறாள், அந்த நீலக் கண்கள் கடைசியில் என்ன பொருள் கொள்கின்றன என்பதைச் சொல்லிவிடுவது இந்தக் கட்டுரையின் வேலை அல்ல. ஆயிரம் பக்கங்கள் என்பது பயமுறுத்தும் எண்ணிக்கைதான். ஆனால் ஒரு பாடலின் பெயரைத் தலைப்பாக்கி, வாசகர்களோடு பேசிக்கொண்டே ஒரு கதையை வளர்த்த ஒரு எழுத்தாளரின் உழைப்பு அந்தப் பக்கங்களுக்குள் இருக்கிறது. இசையும் ஏக்கமும் கலந்த அந்தப் பழைய வரிகள் ஏன் இந்தக் கதைக்குப் பொருந்துகின்றன என்பது படித்து முடிக்கும்போது புரிந்துவிடும்.