வனவாசம் என்றால் காட்டுக்குப் போதல். ராமன் பதினான்கு ஆண்டுகள் அரசையும் அரண்மனையையும் துறந்து காட்டில் வாழ்ந்த அந்த வார்த்தையை, கவியரசு கண்ணதாசன் தன் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதிக்குப் பெயராக வைத்தார். புகழும் பணமும் அதிகாரமும் குவிந்த ஒரு பத்தாண்டுக் காலத்தை, அவர் வெற்றியாகப் பார்க்கவில்லை. தன் சொந்த ஆன்மாவிலிருந்து விலகி வாழ்ந்த நாடுகடத்தலாகவே பார்த்தார். வீடு திரும்பிய அந்தத் தருணத்தில்தான் இந்தச் சுயசரிதைக்குத் தலைப்பு வைத்தார். ஒரே ஒரு சொல், ஒரு முழு வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தையே மாற்றிப்போடுகிறது.

A lone middle-aged Tamil poet in a simple veshti standing at the edge of a moonlit forest path, looking back over his shoulder toward distant city lights, 1960s Tamil Nadu, muted blue and amber tones,

கண்ணதாசன் என்ற பெயரை அறியாத தமிழர் இல்லை. சிறுகூடல்பட்டியில் பிறந்த முத்தையா சாத்தப்பன் செட்டியார், தமிழ் சினிமாவின் மிகப் பெரிய பாடலாசிரியராக, பாரதிக்குப் பின் தமிழின் மிகப் பெரிய நவீனக் கவிஞராக உயர்ந்தவர். ஏறக்குறைய ஐயாயிரம் திரைப்பாடல்கள், ஆறாயிரம் கவிதைகள், இருநூற்று முப்பத்திரண்டு நூல்கள் என்று அவரது படைப்பு உலகம் விரிகிறது. சாகித்திய அகாதமி விருது பெற்றவர், சிறந்த பாடலாசிரியருக்கான முதல் தேசிய விருதைப் பெற்றவர். ஆனால் இந்த உச்சங்கள் அனைத்துக்கும் முன்னால், அவர் வேறொரு உலகில் வாழ்ந்தார். அந்த உலகத்தின் கதைதான் வனவாசம்.

இந்தப் புத்தகம் கண்ணதாசனின் அரசியல் வாழ்க்கையின் சாட்சியம். ஏறக்குறைய நாற்பதுகளின் இறுதியிலிருந்து அறுபதுகளின் தொடக்கம் வரை, திராவிட இயக்கத்திலும் திமுகவிலும் அவர் கழித்த காலம். ஒரு ஏழைக் கிராமத்து இளைஞன் அந்த இயக்கத்தின் அலையில் அள்ளுண்டு போகிறான். இயக்கத்தின் நட்சத்திரக் கவிஞனாக, பிரசாரகனாக உயர்கிறான். அண்ணாதுரை, கருணாநிதி போன்ற மலைப்போன்ற ஆளுமைகளுடன் தோளோடு தோள் நின்று பணியாற்றுகிறான். அந்த இயக்கம் வெளியில் காட்டிய இலட்சியங்களுக்கும், உள்ளே நடந்த நடைமுறைகளுக்கும் இடையிலான இடைவெளியை அவன் மெல்ல மெல்ல உணரத் தொடங்குகிறான். அந்த உணர்தலின் கதைதான் இந்நூல்.

வனவாசம் என்பது வெறும் ஒரு மனிதனின் சுயசரிதை மட்டுமல்ல. நாற்பதுகள் முதல் அறுபதுகள் வரையிலான தமிழ்நாட்டின் அரசியல் கொந்தளிப்பின் நேரடிப் பதிவும்கூட. திராவிட இயக்கம் எப்படி உருவானது, எப்படி வளர்ந்தது, அதற்குள் இருந்த மனிதர்கள் எப்படிப்பட்டவர்கள் என்பதை உள்ளிருந்து பார்த்த ஒருவரின் சாட்சியம். அதனால்தான் இந்த நூல், அந்தக் காலகட்டத்தை ஆராயும் வரலாற்று ஆசிரியர்களுக்கு ஒரு முதன்மை ஆவணமாகவே மதிக்கப்படுகிறது.

இந்தப் புத்தகத்தின் உயிர் அதன் வெளிப்படைத்தன்மை. கண்ணதாசன் தன்னை ஒரு தலைவராகவோ, புகழ் பெற்ற கவிஞராகவோ காட்டிக்கொள்ளவில்லை. மாறாக, ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கைப் பயணத்தின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் என்றே இதை விவரிக்கிறார். தன் சொந்தக் குறைகளை வெட்கமின்றி வெளிப்படுத்துகிறார். தான் ஒரு காலத்தில் கவிதையால் புகழ்ந்து பாடிய அதே தலைவர்களின் இருண்ட பக்கங்களையும் தயக்கமின்றி எழுதுகிறார். உயரிய கவிமொழியில் புகழ் பெற்றவர், இங்கே எளிய பேச்சுத் தமிழில், நேரடியாக, ஒளிவுமறைவின்றி எழுதுகிறார். அந்த நேர்மைதான் இந்நூலை இன்றும் வாசிக்கத் தூண்டுகிறது.

தலைப்பின் உருவகம் நூல் முழுவதையும் தாங்கி நிற்கிறது. அரசியலும் கடவுள் மறுப்பும் தன் உண்மையான பாதை அல்ல என்று கண்ணதாசன் முடிவுக்கு வருகிறார். திராவிட நாத்திகத்திலிருந்து மீண்டும் நம்பிக்கையை நோக்கி அவர் திரும்புகிறார். கண்ணனின் தாசன் என்று தனக்குப் புதிய பெயர் சூட்டிக்கொள்கிறார். வனவாசம் முடிந்து வீடு திரும்பும் ராமனைப் போல, அவரும் தன் உள்ளத்துக்குத் திரும்புகிறார். பிற்காலத்தில் அவர் எழுதிய அர்த்தமுள்ள இந்து மதம் போன்ற ஆன்மிகப் படைப்புகளின் வேர் இங்கேதான் இருக்கிறது.

வனவாசம் தனித்து நிற்கும் நூல் அல்ல. இது கண்ணதாசனின் சுயசரிதை மூவியலின் முதல் பகுதி. பிறப்பு முதல் திமுகவை விட்டு வெளியேறும் வரையிலான கதையை வனவாசம் சொல்கிறது. அதற்குப் பின் வந்த காங்கிரஸ் காலத்தை மனவாசம் சொல்கிறது. விடுபட்ட இடைவெளிகளை எனது சுயசரிதம் நிரப்புகிறது. வாழ்க்கையை மூன்று கோணங்களில் திரும்பிப் பார்த்த ஒரு கவிஞனின் முயற்சி இது. அறுபதுகளில் முதன்முதலில் நூலாக வெளிவந்த இந்தப் புத்தகம், தலைமுறை தலைமுறையாக மறுபதிப்பு கண்டுகொண்டே இருக்கிறது.

இந்நூலின் முடிவில் கண்ணதாசன் வாசகனிடம் ஒரு வேண்டுகோள் வைக்கிறார். என்னைப் போல வாழாதீர்கள், என் வாழ்க்கையைப் பின்பற்றாதீர்கள், என் கொள்கைகளைப் பின்பற்றுங்கள் என்கிறார். புகழின் உச்சியில் இருந்த ஒருவன், தன் வாழ்க்கையையே ஒரு பாடமாக வாசகன் முன் திறந்து வைக்கிறான். அந்தத் திறந்த மனம்தான் வனவாசத்தின் வலிமை. காட்டுக்குச் சென்று திரும்பிய ஒரு கவிஞன், தான் கண்ட இருளையும் வெளிச்சத்தையும் எந்த மினுக்கமும் இன்றி நமக்குச் சொல்கிறான். அதை அவனது சொந்தக் குரலிலேயே கேட்க வேண்டும்.