1970களின் இறுதியில் குமுதம் நிறுவனம் ஒரு புதிய அச்சு இயந்திரத்தை வாங்கியது. அதுவரை வண்ணப் பக்கங்களுக்காகச் சிவகாசியை நம்பியிருந்த நிறுவனம், இப்போது சொந்தமாக ஒரு வேகமான ஆஃப்செட் இயந்திரத்தை வைத்திருந்தது. இயந்திரம் வாரம் முழுக்க ஓட வேண்டும். அதற்காகப் புதிய இதழ்கள் தொடங்கப்பட்டன. அவற்றில் ஒன்று மாலைமதி. ஒவ்வொரு இதழிலும் ஒரு முழு நாவல்; "இதுவரை வெளிவந்திராத புதிய நாவல்" என்பதுதான் அதன் விளம்பர வாக்கியம். தொடர்கதைக்குக் காத்திருக்க வேண்டியதில்லை, ஒரே இரவில் முடித்துவிடலாம் என்பது அப்போது ஒரு புதிய வசதி. சுஜாதாவின் "மறுபடியும் கணேஷ்" அப்படி எழுதப்பட்ட நாவல்களில் ஒன்று என்றும், "எதையும் ஒரு முறை" என்ற நாவலும் அதே இதழுக்காக வந்தது என்றும் அந்தக் காலத்து வாசகர்கள் சொல்கிறார்கள். தலைப்பில் இருக்கும் "மறுபடியும்" என்ற சொல் ஒரு கதைத் திருப்பம் அல்ல. அது புத்தகக் கடையில் நிற்கும் வாசகனுக்குச் சொல்லப்படும் வாக்குறுதி — கணேஷ் திரும்பி வந்துவிட்டார், வாங்கிப் படியுங்கள்.
கணேஷ் என்ற பெயர் தமிழ் வாசகனுக்கு 1968 ஆகஸ்டில் அறிமுகமானது. குமுதத்தில் தொடராக வந்த "நைலான் கயிறு" நாவலில் அவர் ஒரு துப்பறிவாளர் அல்ல; பம்பாயில் பணிபுரியும் வழக்கறிஞர். குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் பக்கம் நின்று வாதாடுபவர். ஐந்து ஆண்டுகள் கழித்து, 1973ல் "ப்ரியா" நாவலில் வசந்த் வந்து சேர்ந்தார். கதை எழுத ஆரம்பித்தபோது கட்டமைப்பு சிரமமாக இருந்ததாகவும், எதிர்க் குரலாக ஒரு பாத்திரம் தேவைப்பட்டதாகவும் சுஜாதாவே பின்னாளில் சொன்னார். அந்த ஒரு முடிவுதான் தமிழின் மிக நீண்ட துப்பறியும் ஜோடியை உருவாக்கியது. இருவரின் குணங்கள் "நிர்வாண நகரம்" நாவலில்தான் முழுமையாக உருப்பெற்றன. கணேஷ் அமைதியானவர். மூக்குக் கண்ணாடி, குறைவான பேச்சு, முறையான யோசனை. வசந்த் இளையவன்; பேச்சு அதிகம், பெண்களிடம் சரளம், நகைச்சுவை. இருவருக்கும் திருமணம் ஆகவில்லை, குடும்பச் சுமையும் இல்லை. அலுவலகம் உயர் நீதிமன்றத்துக்கு அருகில் தம்புச்செட்டித் தெருவில்; சாப்பாடு ராமகிருஷ்ணா ஓட்டலில். கணேஷின் தாரக மந்திரம் ஒரே வரிதான்: வெளிப்படையாகத் தெரிவதை நம்பாதே. சுஜாதாவுக்கு முன்பே தமிழில் துப்பறியும் கதைகள் இருந்தன. நடேச சாஸ்திரி, வடுவூர் துரைசாமி ஐயங்கார், தமிழ்வாணனின் சங்கர்லால் என்று ஒரு நீண்ட பட்டியல் உண்டு. ஆனால் அவற்றில் பெரும்பாலானவை மொழிபெயர்ப்பாகவோ தழுவலாகவோ இருந்தன; கதைக்களமும் வாசகனின் வாழ்க்கையிலிருந்து தொலைவில் இருந்தது. சுஜாதா செய்தது எளிமையானது. குற்றத்தைத் தொலைதூரக் கற்பனை உலகிலிருந்து இறக்கி, வாசகன் தினமும் பார்க்கும் இடங்களுக்குக் கொண்டு வந்தார். குடியிருப்பு, அலுவலகம், வழக்கறிஞர் அறை, மருத்துவமனை வராந்தா. பாத்திரங்களும் திரும்பத் திரும்ப வந்தன. அதனால் கணேஷும் வசந்தும் கற்பனைப் பாத்திரங்களாக இல்லாமல், வாசகனுக்குத் தெரிந்த மனிதர்கள் போலவே ஆனார்கள்.
இந்த ஜோடியை உருவாக்கியவர் ஒரு பொறியாளர். 1935ல் ஸ்ரீரங்கத்தில் பிறந்த ரங்கராஜன், ஏழு வயதிலிருந்து பாட்டியிடம் வளர்ந்தவர். திருச்சி செயின்ட் ஜோசப் கல்லூரியில் இயற்பியல் படித்தார்; அப்துல் கலாம் அவரது வகுப்புத் தோழர். பிறகு சென்னை எம்.ஐ.டி.யில் மின்னணுவியல். சில ஆண்டுகள் விமான நிலையத்தில் பணி, பின்னர் பெங்களூரு பாரத் எலெக்ட்ரானிக்ஸில் ஆராய்ச்சிப் பிரிவின் பொது மேலாளர். இந்தியாவின் மின்னணு வாக்குப்பதிவு இயந்திரத்தின் வடிவமைப்பை முன்னின்று நடத்தியவர் அவர்; அதற்காக விருதுகள் பெற்றார். 1993ல் ஓய்வு பெற்று முழு நேர எழுத்தாளரானார். "சுஜாதா" என்பது அவரது மனைவியின் பெயர். ரங்கராஜன் என்ற பெயரில் இன்னொருவர் எழுதிக்கொண்டிருந்ததால் வாசகர்களுக்குக் குழப்பம் வந்தது; அதனால் மனைவியின் பெயரை எடுத்துக்கொண்டு, பிறகு ஒருபோதும் சொந்தப் பெயரில் எழுதவில்லை. நூறுக்கும் மேற்பட்ட நாவல்கள், இருநூற்று ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட சிறுகதைகள், அறிவியல் நூல்கள், ரோஜா முதல் எந்திரன் வரை முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட படங்களுக்கு வசனம். 2008 பிப்ரவரி 27ல் சென்னையில் அவர் இறந்தபோது, தமிழ் உரைநடையில் புதுமைப்பித்தனுக்குப் பிறகான மிகப் பெரிய பாய்ச்சல் அவருடையது என்று எழுத்தாளர்கள் எழுதினார்கள்.
"மறுபடியும் கணேஷ்" ஒரு பெரிய சாகசக் கதை அல்ல. இது ஒரு வீட்டுக்குள் நடக்கிற கதை. நம்பிக்கை விரிசல் விட்ட ஒரு திருமணம், அந்த வீட்டுக்குள் திரும்பி வரும் ஒரு கடந்த காலம், பிறகு ஒரு மரணம். கணேஷும் வசந்தும் வந்து சேரும்போது அவர்கள் கையில் இருப்பது பெரிய ஆதாரங்கள் அல்ல. வாக்குமூலங்கள், சிறு முரண்பாடுகள், ஒருவர் சொல்வதற்கும் ஒருவர் இருப்பதற்கும் இடையிலான இடைவெளி. சுஜாதாவின் துப்பறியும் நாவல்களில் ஆய்வகம் கிடையாது. நீதிமன்றத்தில் குறுக்கு விசாரணை நடத்தும் ஒரு வழக்கறிஞரின் தர்க்கம்தான் ஆயுதம். அடிநாதமாக ஓடுவது சந்தேகமும் மோக வெறியும். வெளியே மரியாதையாகத் தெரியும் ஒரு நடுத்தர வர்க்க வீடு, உள்ளே ஒரு மூடிய அறையாக மாறி வன்முறையை மறைத்து வைக்கிறது. சந்தேகம் ஒரு மனிதனுக்குள் எப்படி மெதுவாக வளர்ந்து, பிறகு எதையும் கேட்காமல் செயல்படத் தொடங்குகிறது என்பதுதான் இந்த நாவலின் உண்மையான கதை. கொலை அதன் விளைவு மட்டுமே. அதனால்தான் விசாரணைக் காட்சிகளில் கணேஷ் கேட்கும் கேள்விகள் ஆதாரங்களைப் பற்றியவை அல்ல; அந்த வீட்டில் யார் யாரை எப்படிப் பார்த்தார்கள் என்பதைப் பற்றியவை. முடிவை இங்கே சொல்லப் போவதில்லை. யார் என்பதை ஊகித்துவிடலாம், ஆனால் எப்படி என்பது எதிர்பாராதது என்று வாசகர்கள் சொல்கிறார்கள்.
புத்தகமாக இது இப்போது விசா பப்ளிகேஷன்ஸ் வெளியீடாக இருநூறு பக்கங்களில் கிடைக்கிறது; விலை இருநூறு ரூபாய். மின்னூல் பதிப்பும் உண்டு. அதில் ஒரு சுவாரஸ்யம் இருக்கிறது. ஒரே அட்டைக்குள் இரண்டு தனித்தனி நாவல்கள் இடம்பெற்றிருக்கின்றன. முதலாவது கணேஷ் கதை. இரண்டாவது "மண்மகன்", கர்நாடகத்துக்கு வேலை தேடிச் செல்லும் ஒரு தமிழ்த் தொழிலாளியின் கதை. அதில் கணேஷ் இல்லை, வசந்த் இல்லை, குற்றமும் இல்லை. மண், இடப்பெயர்வு, சொந்த ஊரை இழந்தவனின் தனிமை. ஒரு நடுத்தர வர்க்க வரவேற்பறைக் கொலைக் கதையையும் ஒரு இடப்பெயர்வுக் கதையையும் அடுத்தடுத்து வாசிக்கும்போது, சுஜாதா என்ற எழுத்தாளரின் இரண்டு முகங்கள் ஒரே தொகுதிக்குள் தெரிகின்றன. ஒன்று வேகமாக நகரும் நகர்ப்புற எழுத்து; இன்னொன்று மெதுவாக, மண்ணை நோக்கி. வேலை தேடி எல்லை தாண்டிச் செல்லும் தமிழர்களின் கதை இன்றைக்கும் புதியதாகவே இருக்கிறது என்பதால், "மண்மகன்" காலத்தால் தேயவில்லை. இரண்டாவது கதையையே அதிகம் விரும்புவதாகச் சில வாசகர்கள் சொல்கிறார்கள். ஒரு துப்பறியும் நாவலை எதிர்பார்த்து வாங்குபவருக்கு அது ஒரு எதிர்பாராத பரிசு.
சுஜாதாவின் நடையைப் பற்றி எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் ஒரு துல்லியமான மதிப்பீட்டை வைத்திருக்கிறார். கதையாலோ பாத்திரங்களாலோ அல்ல, மொழியின் நுட்பமான விளையாட்டால் மட்டுமே சுஜாதா வாசகனைக் கட்டிப்போட்டார் என்கிறார் அவர். சிறு வாக்கியங்கள். பக்கத்தில் நிறைய வெண்மை. உரையாடலே கதையை நகர்த்தும். லுங்கி கட்டியிருப்பதால் பேருந்து ஓட்டுநர் கால்களை வேறு விதமாக விரித்து உட்காருகிறார் என்பது போன்ற ஒரு வரி, அதுதான் சுஜாதாவின் கண். ஒரு பாத்திரம் இன்னொரு பாத்திரத்தைச் சந்திக்கும் தருணத்தை அவர் விவரிப்பதில்லை; அந்த இடத்தில் ஒரு சிறிய மௌன இடைவெளியை மட்டும் விட்டுவிடுகிறார். இதே ஜெயமோகன் தன் விமர்சனத்தையும் சேர்த்தே வைக்கிறார். இந்த எழுத்தில் தத்துவ ஆழம் இல்லை, ஆழ்மனம் இல்லை என்கிறார். "எழுத்தின் மேல் எனக்கு உணர்ச்சிபூர்வமான பற்று கிடையாது" என்று சுஜாதாவே சொன்னதை அவர் மேற்கோள் காட்டுகிறார். இந்தக் குறையும் அந்தத் திறமையும் ஒரே இடத்திலிருந்துதான் வருகின்றன. உணர்ச்சியில் மூழ்காத ஒரு பொறியாளரின் மனத்தால்தான் இப்படித் துல்லியமான, தேவையற்ற ஒரு சொல்கூட இல்லாத உரைநடையை எழுத முடியும்.
கணேஷுக்கும் வசந்துக்கும் முகம் கொடுத்தவர் ஓவியர் ஜெயராஜ். 1958 முதல் குமுதத்தில் பணியாற்றியவர், நாளொன்றுக்கு ஐம்பது ஓவியங்கள் வரை வரைந்தவர். அவர் தன் ஓவியங்களில் "ஜெ" என்று கையெழுத்திட்டு, அதற்குப் பின்னால் சில புள்ளிகளை வைப்பார். அந்தப் புள்ளிகளின் எண்ணிக்கை அப்போது அவரது குடும்பத்தில் இருந்தவர்களின் எண்ணிக்கை என்று வாசகர்கள் சொல்கிறார்கள். திரையிலும் கணேஷ் வந்தார். சுஜாதாவின் நாவலிலிருந்து முதலில் படமானது 1977ல் வெளிவந்த "காயத்ரி"; அதில் ஜெய்சங்கர் கணேஷாக, வெண்ணிற ஆடை மூர்த்தி வசந்தாக, ரஜினிகாந்த் எதிர்நிலைப் பாத்திரத்தில். அடுத்த ஆண்டு வந்த "ப்ரியா" படத்தில் ரஜினிகாந்தே கணேஷாக நடித்தார். பிறகு தொலைக்காட்சித் தொடர்கள், 2019ல் "கொலையுதிர் காலம்" திரைப்படம். இத்தனைக்குப் பிறகும், இந்த நாவல்களை வாசிக்கும்போது எந்த நடிகரின் முகத்தையும் கற்பனை செய்யாமல் ஜெயராஜ் வரைந்த முகங்களை மனதில் வைத்திருப்பதுதான் சரி என்கிறார்கள் பழைய வாசகர்கள்.
நேர்மையாகச் சொன்னால், "மறுபடியும் கணேஷ்" இந்தத் தொடரின் உச்சம் அல்ல. கணேஷ் தனியாக வரும் நான்கு நூல்களும், வசந்துடன் சேர்ந்து வரும் இருபத்தாறு நூல்களும் சேர்ந்து முப்பது புத்தகங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றில் "கொலையுதிர் காலம்", "ஆ!", "நில்லுங்கள் ராஜாவே", "மேலும் ஒரு குற்றம்" ஆகியவற்றை வாசித்தவர்களின் எண்ணிக்கையோடு ஒப்பிட்டால், இதைப் படித்தவர்கள் மிகக் குறைவு. "வழக்கமான கணேஷ்-வசந்த் கதை" என்று சிலர் சுருக்கமாகச் சொல்லிவிடுகிறார்கள். ஆனால் அதுவே ஒரு காரணமாகவும் இருக்கலாம். புதிர் இன்று பழையதாகிவிட்டது; உரையாடல் பழையதாகவில்லை. அந்த வேகம், அந்தக் கிண்டல், அந்த இறுக்கம் இன்றும் வேலை செய்கின்றன. இந்த நாவலின் கடைசி வாக்கியம் மனதில் தங்கிவிடும் ஒன்று என்று பல ஆண்டுகள் கழித்தும் வாசகர்கள் நினைவுகூர்கிறார்கள். ஒரு அச்சு இயந்திரத்தை ஓட வைப்பதற்காக ஒரு இதழ் தொடங்கப்படுகிறது; அந்த இதழுக்காக ஒரு நாவல் எழுதப்படுகிறது; நாற்பது ஆண்டுகள் கழித்தும் அது அச்சில் இருக்கிறது. அவசரமாக, ஒரு காலக்கெடுவுக்குள் எழுதப்பட்ட புத்தகம் இப்படித் தாக்குப்பிடிப்பது சாதாரணமல்ல. இருநூறு பக்கங்கள், ஒரு மாலை நேரம். சுஜாதாவை இதுவரை வாசிக்காதவர்களுக்கு இது ஒரு நல்ல தொடக்கப் புள்ளி; அவரது பெரிய நாவல்களுக்குள் நுழைவதற்கு முன் ஒரு சிறிய கதவு. கணேஷையும் வசந்தையும் ஏற்கெனவே தெரிந்தவர்களுக்கு, இது இன்னொரு சந்திப்பு. தலைப்பே அதைச் சொல்லிவிடுகிறது.
