தலைப்பிலேயே ஒரு சொல் ஒளிந்து நிற்கிறது. "படைப்பு" என்றால் இலக்கிய உலகில் ஒருவர் உருவாக்கும் ஆக்கம். ஆனால் நாஞ்சில் நாட்டு வழக்கில் அதே சொல்லுக்கு வேறொரு பொருள் உண்டு. சென்னைப் பல்கலைக்கழகத் தமிழ்ப் பேரகராதி "படைப்பு" என்ற சொல்லுக்குத் தரும் பொருள்களில் ஒன்று, தெய்வத்திற்கு வைக்கப்படும் நிவேதனம். சாமிக்கு முன்னால் படைக்கப்படும் உணவு. மழையையும் விளைச்சலையும் ஊர்த் தெய்வங்கள் தீர்மானிக்கின்றன என்று நம்பும் ஒரு கிராமத்தைப் பற்றிய நாவலுக்கு நாஞ்சில் நாடன் "மாமிசப் படைப்பு" என்று பெயர் சூட்டியபோது, அது சாமிக்கு வைக்கும் இறைச்சிப் படையலையும் குறிக்கிறது. மாமிசத்தால் ஆன ஒரு படைப்பு என்றும் படிக்கலாம். ஒரு தலைப்பு இரண்டு திசைகளில் ஒரே நேரத்தில் வேலை செய்கிறது.

A small stone village-deity shrine at dusk in rural southern Tamil Nadu, 1970s; a low granite platform with a lit clay oil lamp, a banana leaf and scattered marigold petals set before it; behind it fl

மாங்கோணம் என்பது அந்த நாவலின் ஊர். இருநூறு குடும்பங்கள் வாழும் இடம். ஆனால் அந்த இருநூறு குடும்பங்களின் வாழ்வையும் இரண்டு மூன்று நிலக்கிழார்கள் தீர்மானிக்கிறார்கள். நிலம் யாருடையது என்பது அங்கே வெறும் சொத்து விவரம் அல்ல, யார் யாருக்கு முன்னால் தலைகுனிய வேண்டும் என்பதன் அளவுகோல். மழை பெய்வதற்கும் பயிர் விளைவதற்கும் சில தெய்வங்களே காரணம் என்று ஊர் நம்புகிறது. அந்தத் தெய்வங்களுக்கு விழா எடுக்கப்படுகிறது. விழா யார் தலைமையில் நடக்கும், படையல் யார் கையால் வைக்கப்படும், முதல் மரியாதை யாருக்கு என்ற கேள்விகளிலிருந்து வன்மமும் குரோதமும் முளைக்கின்றன. மிராசுதாரான கடுவாய் சுந்தரத்திற்கும் நேர்மையான கந்தையாவுக்கும் இடையே நடக்கும் அகப்போர் இந்த நாவலின் நடுநரம்பு. பக்தி என்ற போர்வையின் கீழ் அதிகாரம் எப்படித் தன் வேலையைச் செய்கிறது என்பதை நாஞ்சில் நாடன் குரல் உயர்த்தாமல் காட்டிக்கொண்டே போகிறார்.

இந்த ஊரை நிற்க வைத்திருக்கும் நிலப்பரப்பையும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். நாஞ்சில் நாடு என்பது இன்றைய குமரி மாவட்டத்தின் ஒரு பகுதி. "நாஞ்சில்" என்ற சொல்லுக்குக் கலப்பை என்று பொருள். ஊரின் பெயரிலேயே உழவு இருக்கிறது. ஒரு காலத்தில் வேணாட்டின் பிரிவுகளில் ஒன்றாக இருந்த இந்த நிலம், பிறகு திருவிதாங்கூரின் கீழ் வந்தது. 1956-இல்தான் தமிழ்நாட்டோடு இணைந்தது. அதனால் அங்கே பேசப்படும் தமிழில் மலையாளத்தின் சாயல் கலந்திருக்கும். நெல்லும் தென்னையும் வாழையும் நிறைந்த வளமான பகுதி. அதே நேரம் நிலம் சிலரிடம் குவிந்திருந்த பகுதி. மிராசு உரிமை, குத்தகைச் சாகுபடி, சைவ வேளாளர் நிலக்கிழார்கள் என்று ஒரு அமைப்பு அங்கே இயங்கிக்கொண்டிருந்தது. அந்த அமைப்பு பலவீனமாகத் தொடங்கிய காலத்தின் மனிதர்களைத்தான் நாஞ்சில் நாடன் தொடர்ந்து எழுதுகிறார்.

இந்த நாவலை எழுதியவர் யார் என்பதைத் தெரிந்துகொண்டால் புத்தகம் இன்னும் சுவாரசியமாகிறது. நாஞ்சில் நாடன் என்பது புனைபெயர். இயற்பெயர் சுப்பிரமணியன். 1947-ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் கடைசி நாளில் குமரி மாவட்டத்தில் வீர நாராயணமங்கலம் என்ற ஊரில் பிறந்தவர். தந்தை குத்தகைக்கு நிலம் பார்த்த விவசாயி. மகன் நாகர்கோவிலிலும் திருவனந்தபுரத்திலும் கணிதம் பயின்று முதுகலைப் பட்டம் பெற்றார். இரண்டு ஆண்டுகள் தந்தையுடன் சேர்ந்து நிலத்தில் வேலை பார்த்துவிட்டு, பிறகு பம்பாய்க்குப் புறப்பட்டார். 1973-இல் தறி உதிரிபாகங்கள் தயாரிக்கும் ஒரு நிறுவனத்தில் உதவியாளராகச் சேர்ந்தார். அங்கிருந்து படிப்படியாக விற்பனை மற்றும் இருப்புப் பொறுப்பாளர் நிலைக்கு உயர்ந்தார். 1989-இல் கோயம்புத்தூருக்கு மாற்றலாகி வந்து, 2005-இல் பணி நிறைவு பெற்றார்.

முக்கியமான தகவல் இதுதான். 1981-இல் வெளிவந்த "மாமிசப் படைப்பு", விஜயா பதிப்பகம் வெளியிட்ட அவரது மூன்றாவது நாவல். அதாவது இதை அவர் எழுதியது பம்பாயில் இருந்தபோது. ஆயிரத்து ஐநூறு கிலோமீட்டர் தொலைவில், ஒரு தொழிற்சாலைக் கிடங்கின் நடுவே உட்கார்ந்துகொண்டு, இருநூறு குடும்பங்கள் வாழும் ஒரு தென் தமிழ்நாட்டுக் கிராமத்தை அதன் வாசனைகள் உட்படத் திரும்பக் கட்டியிருக்கிறார். எதற்காக எழுதத் தொடங்கினார் என்ற கேள்விக்கு ஒரு நேர்காணலில் அவர் சொன்ன பதில் நேரடியானது. தனிமையைக் கொல்வதற்கு. வெளியூரில் தனியாக இருந்த ஒருவர் தன் நினைவிலிருந்து ஊரை மீட்டெடுத்த முயற்சி இது.

அவரது எழுத்து முறையை இரண்டு சொற்களில் சுருக்கிவிடலாம், அங்கதமும் வட்டார வழக்கும். ஆனால் அதைவிட முக்கியமான ஒரு பழக்கம் அவரிடம் உண்டு. மரம் என்று பொதுவாக எழுதுவதில்லை. எந்த மரம், அது பூத்திருக்கிறதா காய்த்திருக்கிறதா என்பது வரை சொல்வார். பறவை என்று விட்டுவிடாமல் அதன் பெயரைச் சொல்வார். உழவுக்கும் மாட்டுக்கும் சடங்குக்கும் உரிய சொற்கள் அவரது உரைநடையிலிருந்து பிரிக்க முடியாதவை. குறள், சங்க இலக்கியம், கம்பன், சிலப்பதிகாரம் என்று பழந்தமிழ் அவரது வாக்கியங்களுக்குள் ஆரவாரமின்றி வந்து அமர்ந்துகொள்கிறது. கணிதம் படித்த ஒருவர் இவற்றைத் தானாகவே கற்றுக்கொண்டார் என்பது சிறு விஷயம் அல்ல. உணவைப் பற்றி எழுதும்போது அவரது துல்லியம் இன்னும் கூர்மையாகிறது. கீரை என்று பொதுப்படையாக முடிக்காமல் கொடுப்பைக்கீரை என்று பெயர் சொல்லும் எழுத்து அது. அந்தப் பெயர்களை இழந்துவிட்ட ஒரு தலைமுறைக்கு அவை மீண்டும் கிடைப்பது இந்த மாதிரி புத்தகங்களில்தான்.

கடுவாய் சுந்தரத்திற்கும் கந்தையாவுக்கும் இடையிலான மோதலை நல்லவன் கெட்டவன் என்ற எளிய கணக்காகப் பார்த்துவிட முடியாது. இரண்டு பேரும் ஒரே ஊரில், ஒரே தெய்வத்தின் கீழ், ஒரே மழையை நம்பி வாழ்பவர்கள். ஒருவர் கையில் நிலம் இருக்கிறது, இன்னொருவர் கையில் நேர்மை மட்டும் இருக்கிறது. இருநூறு குடும்பங்கள் ஒரு சிலரின் நிலத்தை நம்பி வாழும் இடத்தில் நேர்மை என்பது ஒரு நல்ல குணம் மட்டுமல்ல, அது ஒரு ஆபத்தான தேர்வு. அந்தத் தேர்வை ஒருவர் எடுத்தால் ஊர் அவரை என்ன செய்யும் என்பதே இந்த நாவல் கேட்கும் கேள்வி.

அவரது எல்லாப் புனைவுகளிலும் ஓடும் ஒரு நரம்பு பசி. அது பின்னணி அல்ல, அதுவே பெரிய திரை என்று விமர்சகர்கள் சொல்கிறார்கள். பசியின் மீது அவர் வைத்திருக்கும் கவனம்தான் அவரை மனிதாபிமானம் நோக்கி நகர்த்துகிறது என்றும், தன் கதாபாத்திரங்களை அவர் முடிவில்லாமல் மன்னித்துக்கொண்டே இருக்கிறார் என்றும் ஜெயமோகன் குறிப்பிடுகிறார். சுந்தர ராமசாமியின் பார்வை இன்னும் கூர்மையானது. நாஞ்சில் நாடனின் மனிதர்கள், தங்களுக்கு மரியாதை தந்துகொண்டிருந்த ஒரு பாரம்பரியம் சரிந்துவிட்ட பிறகு நடுவழியில் நின்றுவிட்ட விவசாயிகள். அவர்களை மறைக்காமல் பதிவு செய்கிறார், அதே நேரம் மெல்லிய கேலியும் செய்கிறார். "மாமிசப் படைப்பு" அந்தப் பார்வையின் ஆரம்பகால வடிவம்.

இந்த நாவல் எவ்வளவு தூரம் நினைவில் நிற்கிறது என்பதற்கு ஒரு அளவுகோல் இருக்கிறது. 1879 முதல் வெளிவந்த தமிழ் நாவல்களில் சிறந்த நூற்று ஐம்பதைத் தேர்ந்தெடுக்க ந. செல்வராஜ் 2014-இல் ஒரு பட்டியல் தயாரித்தார். பதினெட்டு இலக்கியவாதிகளின் பரிந்துரைகளின் அடிப்படையில் உருவான அந்தப் பட்டியலில் "மாமிசப் படைப்பு" தொண்ணூற்றாறாவது இடத்தில் இருக்கிறது. அதைவிடக் கவனிக்க வேண்டியது, அந்த ஒரே பட்டியலில் நாஞ்சில் நாடனின் ஐந்து நாவல்கள் இடம்பெற்றிருக்கின்றன. எட்டுத்திக்கும் மதயானை, தலைகீழ் விகிதங்கள், சதுரங்கக் குதிரை, மாமிசப் படைப்பு, மிதவை. 2010-இல் "சூடிய பூ சூடற்க" என்ற சிறுகதைத் தொகுப்புக்காக அவருக்குச் சாகித்திய அகாதமி விருது கிடைத்தது.

நாவலாசிரியர் எம். கோபாலகிருஷ்ணன் இந்தப் புத்தகத்தைப் பற்றி எழுதிய வரி ஒன்று உண்டு. கிராமங்களை அதன் எல்லாப் பரிமாணங்களுடனும் வாசனைகளுடனும் நாஞ்சில் நாடன் சித்தரித்த அளவு வேறொரு படைப்பாளி இன்றுவரை சாத்தியப்படுத்தியதில்லை என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது. "வாசனை" என்ற சொல்லைக் கவனியுங்கள். ஒரு கிராமத்தை விவரிப்பது வேறு, அதன் வாசனையை எழுத்தில் கொண்டுவருவது வேறு.

நூற்றைம்பது பக்கங்களுக்குள் முடிந்துவிடும் இந்தச் சிறு நாவலைப் பற்றி இணையத்தில் பெரிதாக எதுவும் எழுதப்படவில்லை. அவரது ஆறு நாவல்களில் மிகக் குறைவாகப் பேசப்பட்டது இதுதான். படித்தவர்கள் ஒரு விஷயத்தைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்கிறார்கள். கதாபாத்திரங்கள் அறிமுகமாகும் விதமும் அவர்கள் பேசும் வசனங்களும் ஒட்டிக்கொள்கின்றன. வயலில் நடக்கும் வேலை தனியாக விவரிக்கப்படவில்லை, அது அன்றாட வாழ்க்கையின் நூலிழையாகவே கதைக்குள் ஓடுகிறது. பக்க எண்ணிக்கை குறைவு என்பதால் இது எளிதான புத்தகம் என்று நினைக்க வேண்டியதில்லை. அளவில் சிறியது, அடர்த்தியில் அல்ல.

1981-இல் வெளிவந்த ஒரு புத்தகம் இன்னும் பேசப்படுகிறது என்றால், அது காட்டும் ஊர் இன்னும் முழுமையாக மறையவில்லை என்று பொருள். நிலம் யாருடையது, மரியாதை யாருக்கு, சாமிக்குப் படைப்பது யார் கை என்ற கேள்விகள் வடிவம் மாறியிருக்கலாம். மறைந்துவிடவில்லை.

இறைச்சிப் படையல் என்று ஒரு நாவலுக்குப் பெயர் வைத்த அந்த மனிதர், அடுத்த நாற்பது ஆண்டுகளாக உணவைப் பற்றியே எழுதிக்கொண்டிருந்தார். ஒரு சமூகத்தின் உண்மையான ஆவணம் அதன் உணவில்தான் இருக்கிறது என்பது அவரது நிலைப்பாடு. குமரி மாவட்டத்தில் ஒரு காலத்தில் அறுபத்தேழு வகை நெல் விளைந்தது, இப்போது கை விரல்களுக்குள் அடங்கிவிட்டது என்று அவர் வருந்திப் பேசுகிறார். நாஞ்சில் நாட்டு உணவைப் பற்றி மட்டுமே அவர் எழுதிய நானூறு பக்க நூல் ஒன்று உண்டு. அந்தப் பயணம் எங்கிருந்து தொடங்கியது என்று தேடினால், மாங்கோணம் என்ற ஊரில் சாமிக்கு முன்னால் வைக்கப்பட்ட ஒரு படையல் தட்டில் வந்து நிற்கிறது.