சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் — ஜெயகாந்தன் தன் வாசகர்களுக்குப் பதிலாக எழுதிய நாவல்

1966ஆம் ஆண்டு ஆனந்த விகடனில் ஒரு சிறுகதை வெளியானது. அதன் பெயர் "அக்னிப் பிரவேசம்". மழையில் நனைந்து, அறிமுகமில்லாத ஒருவனின் காரில் ஏறி, அங்கே பாலியல் வன்முறைக்கு ஆளாகி வீடு திரும்பும் ஒரு பிராமணப் பெண்ணை, அவளுடைய தாய் திட்டவில்லை. அழவில்லை. குளிக்க வைத்து, "சீதை அக்னிப் பிரவேசம் செய்து தூய்மை அடைந்தது போல நீயும் தூய்மையானாய், உன் மேல் ஒரு கறையும் இல்லை" என்று சொல்லி அணைத்துக்கொண்டாள். தமிழ்ச் சமூகம் கொதித்தெழுந்தது. வாசகர்கள் கடிதங்களாக எழுதிக் குவித்தார்கள். பலர் கதை எப்படி முடிந்திருக்க வேண்டும் என்பதற்குத் தாங்களே மாற்று முடிவுகளை அனுப்பினார்கள். அந்தப் பெண் தண்டிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும், அழிந்திருக்க வேண்டும், குறைந்தபட்சம் வெட்கத்தில் தலைகுனிந்திருக்க வேண்டும் என்பதுதான் அவர்களின் நியாயம். ஜெயகாந்தன் அந்தக் கடிதங்களுக்குப் பதில் எழுதவில்லை. நான்கு ஆண்டுகள் கழித்து ஒரு முழு நாவலை எழுதினார். அதுதான் "சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்".

கதையின் தொடக்கம் மிக எளிமையானது. கங்கா என்னும் இளம்பெண் மழையில் சிக்கிக்கொள்கிறாள். குடை இல்லை, வழி இல்லை. அப்போது வந்து நிற்கும் ஒரு சொகுசுக் காரில் இருந்து ஒரு இளைஞன் அவளை ஏறச் சொல்கிறான். சொந்தக் கார் என்பதே அவளுக்கு அன்றைய நாளில் ஒரு புதிய உலகம். அந்தச் சிறிய பயணத்துக்குள் அவள் வாழ்க்கை தலைகீழாகிறது. வீடு திரும்பியதும் அவள் நடந்ததை மறைக்கவில்லை. தன் தாயிடம் எல்லாவற்றையும் சொல்கிறாள். இந்த ஒரு முடிவுதான் நாவல் முழுவதையும் ஆளும் கேள்வியை உருவாக்குகிறது. மறைத்தவர்கள் மன்னிக்கப்படுகிறார்கள், சொன்னவர்கள் தண்டிக்கப்படுகிறார்கள். இது தமிழ்ச் சமூகத்தின் மிகப் பழைய கணக்கு.

பவானி என்னும் அந்தத் தாயின் பதில் அன்றைய தமிழ் இலக்கியத்தில் இல்லாத ஒன்று. அவள் கற்பு பற்றிய அறிவுரை சொல்லவில்லை. மகளின் தவறு என்று ஒரு வார்த்தைகூடச் சொல்லவில்லை. ராமாயணத்தில் சீதை நெருப்பில் இறங்கித் தன் தூய்மையை நிரூபிக்க வேண்டியிருந்த அதே கதையை எடுத்து, அதை நேர் எதிராகத் திருப்புகிறாள். நெருப்பு ஒரு சோதனை அல்ல, அது ஒரு விடுதலை. குளித்து முடித்ததும் கறை கழுவப்பட்டுவிட்டது. இந்தத் திருப்பம்தான் வாசகர்களை ஆத்திரப்படுத்தியது. ஒரு பெண் இழந்ததற்காக வாழ்நாள் முழுவதும் பரிகாரம் செய்யாமல் இருக்கலாம் என்பதை 1966இல் ஏற்றுக்கொள்ள அந்தச் சமூகம் தயாராக இல்லை.

நாவலில் ஜெயகாந்தன் இந்தச் சிறுகதையை ஒரு பெரிய சமூகச் சித்திரமாக விரிக்கிறார். வீட்டுக்குள் அடங்கியிருந்த விஷயம் வெளியே தெரிகிறது. கங்காவின் சகோதரன் ஆவேசப்படுகிறான். அவளை வீட்டைவிட்டு வெளியேற்றுகிறான். மரியாதைக்குரிய வழக்கறிஞரான ஒரு உறவினர் அவளுக்கு அடைக்கலம் தருகிறார், படிப்புக்குச் செலவு செய்கிறார். ஆனால் அவரது பார்வையிலும் ஒரு வேட்டையாடும் ஆசை மறைந்திருக்கிறது. இங்குதான் நாவல் மிகக் கூர்மையாகிறது. காரில் ஏறிய அந்நியன் மட்டும் குற்றவாளி அல்ல. அறிவும் அந்தஸ்தும் சாத்திரமும் கொண்ட மனிதர்களும் அதே வேலையைச் செய்கிறார்கள், வேறு மொழியில் நியாயப்படுத்தியபடி. பணக்காரன் ஒருவனின் ஒரு மணி நேரக் குற்றத்துக்குப் பெண் ஒருத்தி ஆண்டுக்கணக்கில் விலை கொடுக்கிறாள். அவனுக்கு எந்த விலையும் இல்லை.

இந்த நாவல் எழுதப்பட்ட காலத்தை நினைவில் வைத்தால்தான் அதன் துணிச்சல் புரியும். அறுபதுகளின் தமிழ்நாடு திராவிட இயக்கத்தின் எழுச்சியில் இருந்தது. பகுத்தறிவு, சாதி மறுப்பு, சமூகச் சீர்திருத்தம் என்று மேடைகளில் பேசப்பட்டன. ஆனால் வீட்டுக்குள் பெண்ணின் கற்பு என்பது இன்னும் விவாதத்துக்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்றாகவே இருந்தது. ஒரு பெண்ணின் மதிப்பு அவளுடைய உடலைச் சுற்றியே கணக்கிடப்பட்டது. திரைப்படங்களிலும் பத்திரிகைக் கதைகளிலும் இப்படி ஒரு பெண் வந்தால் அவளுக்கு இரண்டே முடிவுகள்தான் இருந்தன. தற்கொலை, அல்லது கண்ணீரோடு வாழ்நாள் முழுவதும் பரிகாரம். மூன்றாவது ஒரு வழி இருக்கிறது என்று ஜெயகாந்தன் சொன்னார். குற்றம் செய்யாத ஒருவர் ஏன் தண்டனையை ஏற்க வேண்டும் என்று கேட்டார். இந்தக் கேள்வி அன்று சங்கடமாக இருந்தது. இன்று அது சங்கடமாக இல்லை என்று சொல்ல முடியுமா என்பதுதான் நாவலின் நீடித்த சவால்.

இதை எழுதியவர் பள்ளிப் படிப்பை ஐந்தாம் வகுப்போடு நிறுத்திக்கொண்டவர். 1934இல் கடலூரில் பிறந்த ஜெயகாந்தன், சிறு வயதிலேயே சென்னைக்கு வந்து கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் அச்சகத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்தார். அந்த அச்சகம்தான் தன் பல்கலைக்கழகம் என்று அவர் பின்னாளில் சொன்னார். எழுத்துக்களை அடுக்கிக்கொண்டே உலக இலக்கியத்தைப் படித்தார். சிறு பத்திரிகைகளில் தொடங்கியவர், பிறகு ஆனந்த விகடன், குமுதம் போன்ற பெரும் வெகுஜனப் பத்திரிகைகளுக்குள் நுழைந்தார். இதுதான் அவரது தனித்துவம். இலக்கியம் என்று சொல்லிக்கொண்டு ஒரு சிறிய வட்டத்துக்குள் எழுதாமல், நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பங்கள் வாரம்தோறும் வாங்கிப் படிக்கும் இதழ்களுக்குள்ளேயே அவர்களுக்குப் பிடிக்காத கேள்விகளைக் கொண்டுபோய் வைத்தார். கதை வெடித்ததற்குக் காரணமும் அதுதான். அது படித்த ஒரு சிறு கூட்டத்தை அல்ல, தமிழகத்தின் வரவேற்பறைகளை நேரடியாகத் தாக்கியது.

அவரது நடையிலும் அதே நேரடித்தன்மை இருக்கிறது. அலங்காரமான வர்ணனைகள் குறைவு. கிட்டத்தட்ட முழு நாவலும் உரையாடல்களால் நகர்கிறது. மனிதர்கள் பேசிக்கொண்டே தங்கள் நியாயங்களையும் பொய்களையும் காட்டிக்கொடுத்துவிடுகிறார்கள். பேச்சுத் தமிழை அப்படியே பயன்படுத்துகிறார். பிராமணக் குடும்பத்தின் வீட்டு வழக்கு அதன் இயல்பான ஒலியோடு பதிவாகியிருக்கிறது. மொழி சுத்தமாக இருக்க வேண்டும் என்பதைவிட உயிரோட்டமாக இருக்க வேண்டும் என்பதே அவரது நிலைப்பாடு. இன்னொரு உத்தி இதைவிட முக்கியமானது. இரு எதிரெதிர் நியாயங்களை அவர் சம பலத்தோடு நிறுத்திவிட்டு, எது சரி என்று தீர்ப்பு எழுதாமல் நகர்ந்துவிடுகிறார். வாசகனை யோசிக்க வைப்பதே நோக்கம். சில நேரங்களில் அது எரிச்சலூட்டும், ஆனால் அதுவே இந்த நாவலை அரை நூற்றாண்டுக்குப் பிறகும் விவாதத்தில் வைத்திருக்கிறது.

நாவல் 1970இல் வெளியானது. 1972இல் சாகித்திய அகாதெமி விருது கிடைத்தது. 1977இல் ஏ. பீம்சிங் இயக்கத்தில் திரைப்படமானது, திரைக்கதையை ஜெயகாந்தனே எழுதினார். கங்காவாக நடித்த லட்சுமிக்கு அந்த ஆண்டின் சிறந்த நடிகைக்கான தேசிய விருது கிடைத்தது. கங்காவின் கதை அத்தோடு முடியவில்லை. 1978இல் "கங்கை எங்கே போகிறாள்?" என்னும் தொடர்ச்சியை எழுதினார். அக்னிப் பிரவேசம், சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள், கங்கை எங்கே போகிறாள் என்னும் மூன்றையும் சேர்த்து ஒரு தொடர் என்றே அவர் குறிப்பிட்டார். 2002ஆம் ஆண்டுக்கான ஞானபீட விருதும் அவரைத் தேடி வந்தது. 2015இல் அவர் மறைந்தார்.

இந்த நாவலைப் புகழ்ச்சியோடு மட்டும் அணுகுவது நேர்மையாக இருக்காது. முற்போக்கானது என்று கொண்டாடப்படும் அளவுக்கு இது முற்போக்கானதா என்னும் கேள்வி நீண்ட காலமாக இருக்கிறது. கங்காவுக்குக் கிடைக்கும் விடுதலை அவளுடைய சொந்தக் கோபத்தில் இருந்து பிறக்கவில்லை, தாயின் அனுமதியில் இருந்தே பிறக்கிறது என்பது ஒரு விமர்சனம். எழுத்தாளர் அம்பை இதைத் துல்லியமாகச் சொல்கிறார். வன்முறைக்கு ஆளான ஒரு பெண் அழிந்துபோகாமல் ஆத்திரப்படவும் செய்யலாம் என்று எழுதுவதற்கான காலம் ஜெயகாந்தனுக்குக்கூட அப்போது வரவில்லை என்கிறார். பிற்காலத்தில் கங்கா அடையும் சுதந்திரம் ஆண்களின் பழக்கங்களை நகலெடுப்பதாகவே இருக்கிறது என்றும் சிலர் சொல்கிறார்கள். இந்த விவாதம் நாவலைச் சிறுமைப்படுத்தவில்லை. மாறாக, அது எழுப்பிய கேள்விகள் இன்னும் தீர்க்கப்படவில்லை என்பதைத்தான் காட்டுகிறது.

முடிவை இங்கே சொல்வது சரியாக இருக்காது. பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பிரபு மீண்டும் கங்காவின் வாழ்க்கைக்குள் வருகிறான் என்பதோடு நிறுத்திக்கொள்கிறேன். அதன் பிறகு நடப்பவை பலரையும் இன்றுவரை உறுத்திக்கொண்டிருக்கின்றன. சிலர் அதை நாவலின் மிகச் சிறந்த பகுதி என்கிறார்கள். சிலர் கங்காவுக்கு இதைவிட நல்ல முடிவு கிடைத்திருக்க வேண்டும் என்கிறார்கள். அந்தக் கடைசிப் பக்கங்களைப் படித்து முடிக்கும்போதுதான் தலைப்பின் பொருள் புரிகிறது. சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் என்பது கங்காவைப் பற்றியது மட்டுமல்ல. மழையில் நனைந்த ஒரு பெண்ணைப் பார்த்து ஒரு சமூகம் என்ன செய்தது என்பதைப் பற்றியது.