மேடையேறும் முன், நெற்றியில் இருந்த திருநீற்றை அவர் கைக்குட்டையால் அழுத்தித் துடைத்துவிடுவார். பிறகு மேடையில் ஏறி, கடவுள் என்று ஒன்று இல்லை என்று முழங்குவார். கூட்டம் கைதட்டும். அந்தத் திருநீறு அன்று காலை அவரே பூசிக்கொண்டது என்பதை அப்போது யாரிடமும் அவர் சொல்லவில்லை. பல ஆண்டுகள் கழித்து, தன் நினைவுக் குறிப்புகளில் அதை அவரே ஒப்புக்கொண்டார். கண்ணதாசன் என்ற பெயருக்குள் எப்போதுமே இரண்டு பேர் இருந்தார்கள். ஒருவர் மேடையில் நின்று மறுத்தார். இன்னொருவர் உள்ளே அமைதியாக நம்பினார். அந்த இரண்டு பேரும் சேர்ந்து எழுதிய கவிதைகள்தான் இந்தத் தொகுப்பில் இருக்கின்றன. அவரது திரைப்பாடல்களை மட்டும் தெரிந்து வைத்திருக்கும் ஒருவருக்கு, இந்தப் புத்தகம் வேறொரு மனிதனை அறிமுகப்படுத்தும்.
இந்த நூல் கண்ணதாசனின் முதல் இரண்டு கவிதைத் தொகுதிகள் ஒன்றாகச் சேர்ந்த பதிப்பு. முதல் பாகம் 1959 ஜனவரியில் காவியக் கழகம் வெளியீடாக வந்தது. இரண்டாம் பாகம் அடுத்த ஆண்டு. இன்று கண்ணதாசன் பதிப்பகம் இரண்டையும் ஒரே புத்தகமாகத் தருகிறது. முதல் பாகத்தில் மட்டும் முப்பத்தைந்து கவிதைகள், இரண்டு சிறுகாவியங்கள், பதின்மூன்று பாடல்கள். 1944-ல் திருமகள் இதழில் வெளியான ஒரு கவிதையில் தொடங்கி, 1959 ஜனவரி முதல் நாள் எழுதி முடித்த 'கிழவன் சேதுபதி' வரை, பதினைந்து ஆண்டுகால உழைப்பு இதற்குள் அடங்குகிறது. பழம் பாடல் புதுக் கவிதை, வாழ்க்கையும் வனப்பும், பிரிவும் பரிவும், குறியும் கொள்கையும், காவியம், இசையும் பாட்டும், பல்சுவை என்று எட்டுப் பிரிவுகளாக அது வகுக்கப்பட்டிருக்கிறது. அந்தத் தேர்வையும் வரிசைப்படுத்தலையும் செய்தவர் கவிஞர் நாக. முத்தையா. பதிப்பகத்தின் அணிந்துரை ஒரு நல்ல இடத்தைத் தொடுகிறது: ஒரு கவிஞனுக்குள்ளிருந்து வந்து விழும் வரிகளை அவனாலேயே நம்ப முடிவதில்லை, இதை நானா எழுதினேன் என்று அவனே வியக்கிறான். பாரதியிடம் அது தெளிவாகத் தெரிந்தது. கண்ணதாசனிடமும் அதே வியப்பு இருந்தது.
இந்தக் கவிதைகளை எழுதியவர் யார் என்பதைத் தெரிந்துகொண்டால் நூல் இன்னும் தெளிவாகும். 1927-ல் சிறுகூடல்பட்டி என்ற சிற்றூரில் பிறந்தவர். பிறந்த பெயர் முத்தையா. பதினொரு குழந்தைகளில் எட்டாவது மகன். சிறு வயதிலேயே வேறொரு குடும்பத்துக்குத் தத்துக் கொடுக்கப்பட்டு, அங்கே நாராயணன் என்ற பெயரில் வளர்ந்தார். பள்ளிப் படிப்பு எட்டாம் வகுப்போடு நின்றுவிட்டது. பதினாறு வயதில், சினிமாவில் நடிக்க வேண்டும் என்ற ஆசையில், வேறொரு பெயரைச் சொல்லிக்கொண்டு சென்னைக்கு ஓடிவந்தார். நடிப்பு கிடைக்கவில்லை. திருமகள் இதழில் பிழை திருத்தும் வேலைக்குச் சேர்ந்தபோது பெயர் என்ன என்று கேட்டார்கள். அப்போது அவர் சொன்ன பெயர்தான் கண்ணதாசன். கண்ணனுக்கு அடிமை என்பது அதன் பொருள். கடவுளை மறுக்கும் இயக்கத்தில் அவர் சேர்வதற்கு ஐந்து ஆண்டுகள் முன்பே அந்தப் பெயரைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தார். பிறகு அரசியல் அவரைச் சிறைக்குள் தள்ளியது. டால்மியாபுரத்துக்குக் கல்லக்குடி என்று பெயர் மாற்றக் கோரி நடந்த போராட்டத்தில் கைதானார். சிறையில் அவர் செய்தது ஒரு காவியம் எழுதியதுதான். 'மாங்கனி' — மௌரியர் காலத்துப் பாண்டிய, சேர வரலாற்றுக் குறிப்பு ஒன்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு, மாங்கனி என்ற பாத்திரத்தைத் தானே உருவாக்கி எழுதிய சிறுகாவியம். வீதிப் போராட்டத்துக்காகச் சிறை சென்ற ஒருவர், அந்தத் தண்டனைக் காலத்தைச் சங்க இலக்கிய மணம் கொண்ட செய்யுளாக மாற்றியிருக்கிறார். சங்கக் கதையை அடிப்படையாகக் கொண்ட 'ஆட்டனத்தி ஆதிமந்தி' என்ற இரண்டாவது காவியமும் இதே பிரிவில் இருக்கிறது. சிறைச்சாலையும் சங்க இலக்கியமும் ஒரே பக்கத்தில் சந்திக்கும் இடம் தமிழில் அதிகம் இல்லை.
நூலின் வீச்சு பரவலானது. அம்பேத்கார், டாக்டர் நாயுடு, வள்ளல் அழகப்பா என்று மறைந்தவர்களுக்கு எழுதிய இரங்கற்பாக்கள் ஒரு பக்கம். 'தமிழா தமிழா', 'தமிழைக் காப்போம்', 'மெல்லத் தமிழ் இனிச் சாகும்' என்று மொழி சார்ந்த ஆவேசம் இன்னொரு பக்கம். கடைசிச் சொற்றொடரை அவர் பாரதியிடமிருந்து எடுத்துக்கொண்டார். 'குழந்தை ஒரு தொல்லை', 'கணவன் ஒரு தொல்லை' என்று குடும்ப வாழ்க்கையைக் கிண்டல் செய்யும் கவிதைகளும் உண்டு. உழவு, தலைவி மயக்கம், தூணைத் தழுவிய தோகை என்று அகத்திணை மரபை நவீன நடையில் மீட்டெழுதிய பாடல்களும் உண்டு. தன் ஊர்க் குலதெய்வத்தைப் பாடிய பாடல்கள் சந்தத்துக்குப் பெயர் பெற்றவை. 'சிறுகூடற்பட்டி எனும் சிற்றூரில் உறைகின்ற செல்வமலையரசி உமையே' என்று அவற்றுள் ஒன்று முடிகிறது. அவரது கவிதைகள் பதிலுக்குக் கவிதைகளை வரவழைத்தன. மானுடரைப் பாட மாட்டேன் என்று அவர் ஒரு கவிதை எழுத, மானுடரைப் பாடுவோம் என்று இன்னொரு கவிஞர் மறுப்புக் கவிதை எழுதினார். ஊரும் தெய்வமும் அரசியலும் காதலும் மரணமும் ஒரே அட்டைக்குள் அடங்கியிருக்கின்றன. இந்தக் கலவைதான் நூலின் தன்மை.
மரபுக் கவிதையின் கடைசி ஆள் என்று கண்ணதாசன் சொல்லப்படுகிறார். சொல்லழகும் ஓசையழகும் பொருளழகும் ஒருங்கே அமைந்த கடைசிக் கவிஞர் என்பது அந்த மதிப்பீடு. எண்சீர் கழிநெடிலடி ஆசிரிய விருத்தம் போன்ற கடினமான யாப்புகள்கூட அவரிடம் சிரமம் தெரியாமல் வந்து விழுகின்றன. ஆனால் சொற்கள் எளிமையானவை. பாரதியும் பாரதிதாசனும் படித்தவர்களை அடைந்தார்கள். கண்ணதாசன் படிக்காதவர்களிடமும் போய்ச் சேர்ந்தார். கற்றறிந்த நூல்களிலிருந்து அல்லாமல், வாழ்ந்து பார்த்த அனுபவத்திலிருந்து அவர் எழுதினார். அதனால்தான் ஒரு தத்துவத்தை நான்கு சாதாரணச் சொற்களில் அடக்க அவரால் முடிந்தது. எழுதும்போது வேட்டியின் நுனியைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டு அறையில் நடப்பாராம். செருப்பு அணிய மாட்டாராம்; எழுத்துக்குச் செய்யும் மரியாதை என்று அதற்குக் காரணம் சொன்னார். இரவு ஆறு மணிக்கும் ஒன்பது மணிக்கும் இடையில் அவரது வேகம் உச்சத்தில் இருக்கும்.
இன்று கண்ணதாசன் என்றால் முதலில் நினைவுக்கு வருவது திரைப்பாடல்கள். 1949-ல் 'கன்னியின் காதலி' படத்தில் தொடங்கி, முப்பது ஆண்டுகளில் நாலாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட பாடல்கள். எம்.எஸ். விசுவநாதன் மெட்டைச் சீட்டி அடித்துக் காட்ட, பதிலுக்கு வரிகள் வந்து விழும். 'வீடு வரை உறவு' போன்ற வரிகள் ஆறுதல் மொழியாகவும் பழமொழியாகவும் இன்றும் புழங்குகின்றன. ஆனால் அவை படப் பாடல்கள். இந்தப் புத்தகத்தில் அவை இல்லை. இங்கே இருப்பது வேறு வகை. மெட்டுக்குத் தகுந்தாற்போல் எழுதப்பட்டவை அல்ல; யாப்பைப் பின்பற்றி, ஒரு நிகழ்வுக்காகவோ ஒரு மரணத்துக்காகவோ ஒரு கொள்கைக்காகவோ எழுதப்பட்டவை. இரண்டுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை அவரே உணர்ந்திருந்தார். மெட்டுக்கு அடிமையாக இருப்பதிலிருந்து விடுபட வேண்டும் என்றுதான் அவர் சொந்தமாகப் படம் தயாரிக்கத் தொடங்கினார். ஆறு படங்கள். அதில் கடன் மட்டுமே மிஞ்சியது.
1961-ல் திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தை விட்டு அவர் விலகினார். அதற்குப் பிறகு நெற்றியைத் துடைக்க வேண்டிய தேவை அவருக்கு இல்லை. 'அர்த்தமுள்ள இந்து மதம்' ஒரு பத்திரிகையில் தொடராக வந்து, பத்துப் பாகங்களாகி, அவரது புத்தகங்களிலேயே அதிகம் விற்ற நூலாக மாறியது. அதே கையால் 'இயேசு காவியம்' என்று ஒரு கிறித்தவக் காவியத்தையும் எழுதினார்; அதை இறவாக் காவியம் என்று அவரே அழைத்தார். 1977-ல் குர்ஆனுக்கு ஒரு தமிழ் விளக்கம் எழுதத் தொடங்கி, எதிர்ப்பு வந்ததும் நிறுத்திவிட்டார். கடவுள் இல்லை என்று மேடையில் முழங்கிய அதே மனிதர் மூன்று மதங்களுக்கும் எழுதினார். விமர்சனங்களும் உண்டு. சினிமா அவரது இலக்கியத்தை மறைத்துவிட்டது என்பது ஒரு குற்றச்சாட்டு. அவரது சிறந்த படைப்பிலும் இலக்கியத் தரமான வரிகள் ஒன்றிரண்டுதான் என்று சிலர் கடுமையாகச் சொல்கிறார்கள். ஆனால் யாப்பின் மீதான அவரது பிடியை யாரும் மறுக்கவில்லை. 1969-ல் பாடலாசிரியருக்கான முதல் தேசிய விருது அவருக்கே சென்றது. 1980-ல் சாகித்திய அகாதெமி விருது கிடைத்தது; அது கவிதைக்கு அல்ல, 'சேரமான் காதலி' என்ற நாவலுக்கு. தன்னைக் கடுமையாக விமர்சித்தவர் என்றாலும், 1978-ல் எம்.ஜி.ஆர். அவரை அரசவைக் கவிஞராக அறிவித்தார். மக்களோ அவரைக் கவியரசு என்றே அழைக்கிறார்கள்.
1981 அக்டோபரில், சிகாகோ மருத்துவமனையில் ஐம்பத்து நான்கு வயதில் அவர் இறந்தார். தமிழ்க் கிராமத்து மொழியை ஆயிரக்கணக்கான பாடல்களாக மாற்றியவர், உலகின் மறுபக்கத்தில் முடிந்தார். இந்தத் தொகுப்போ அந்த முடிவுக்கு இருபது ஆண்டுகள் முன்பே நின்றுவிடுகிறது. இதற்குள் இருப்பவர், இன்னும் கேள்வி கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் ஓர் இளைஞன். கடவுளை மறுத்தும் தேடியும், தமிழுக்காகக் கோபப்பட்டும், குடும்பத்தைக் கிண்டல் செய்தும், இறந்தவர்களுக்காக அழுதும் எழுதிய வரிகள் இவை. அந்தத் திருநீற்றுக் கதையை மனத்தில் வைத்துக்கொண்டு இந்தப் புத்தகத்தைப் படித்தால், ஒவ்வொரு கவிதைக்குள்ளும் இரண்டு குரல்கள் கேட்கும். எது உண்மை, எது மேடை என்று பிரித்துப் பார்க்கும் வேலையை அவர் நமக்கே விட்டுவிட்டுப் போயிருக்கிறார்.
