ஒரே நாவலைப் பற்றித் தமிழின் இரு முக்கியமான எழுத்தாளர்கள் நேர் எதிரான தீர்ப்புகளை எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள். ஜெயமோகன் உயிர்த்தேனைத் தி. ஜானகிராமனின் சாதாரணமான நாவல்களில் ஒன்று என ஒதுக்குகிறார். வாரப் பத்திரிகையின் அளவுக்குள் அடங்கும்படி எழுதப்பட்ட கதை, அதில் தெரிவது செயற்கையான இலட்சியவாதம் என்பது அவரது குற்றச்சாட்டு. வண்ணதாசனோ இதைத் தி.ஜா எழுதிய நாவல்களிலேயே சிறந்தது எனக் கருதுகிறார். அனுசுயா என்ற பாத்திரம் அவர் படைத்த எல்லாப் பாத்திரங்களையும் விட உயர்ந்து நிற்பதாகச் சொல்கிறார். இதற்கிடையில், பதினெட்டு விமர்சகர்களும் எழுத்தாளர்களும் சேர்ந்து தேர்ந்தெடுத்த தமிழின் சிறந்த நூற்றைம்பது நாவல்கள் பட்டியலில் உயிர்த்தேன் முப்பத்தேழாவது இடத்தில் நிற்கிறது. அந்தப் பட்டியலில் தி.ஜாவுக்கு மட்டும் ஆறு நாவல்கள் இடம்பெற்றிருக்கின்றன. ஒரு புத்தகம் இப்படி இரண்டு திசைகளில் இழுபடுவது அபூர்வம். அந்த இழுபறியே இதை அறுபது ஆண்டுகள் கழித்தும் பேச்சில் வைத்திருக்கிறது.

A Tamil Nadu delta village at first light in the 1960s — a narrow mud path curving between flooded paddy fields, a small stone temple gopuram half hidden behind coconut palms in the distance, an irrig

உயிர்த்தேன் 1966ஆம் ஆண்டு ஆனந்த விகடனில் தொடராக வெளிவந்தது. அடுத்த ஆண்டு மார்ச் மாதம் ஐந்திணை பதிப்பகம் அதை நூலாகக் கொண்டு வந்தது. அதன் பிறகு 1972, 1976, 1986, 1994 என மறுபதிப்புகள் தொடர்ந்தன. இன்று காலச்சுவடு பதிப்பகம் இதை அச்சில் வைத்திருக்கிறது; மின்னூல் வடிவிலும் கிடைக்கிறது. அம்மா வந்தாள் வெளிவந்த ஆண்டிலேயே இது தொடராகத் தொடங்கியது, செம்பருத்தி இதற்கு அடுத்த ஆண்டு வந்தது. தி.ஜாவின் மிகச் செறிவான எழுத்துக் காலம் இது. அப்போது அவர் அகில இந்திய வானொலியில் கல்வி ஒலிபரப்புப் பிரிவின் அமைப்பாளராகச் சென்னையில் பணியாற்றி வந்தார். கிராமங்களுக்கு வளர்ச்சிச் செய்திகளை ஒலிபரப்புவது அவரது அன்றாட வேலை. அதே ஆண்டுகளில், ஊருக்குத் திரும்பி ஊரைத் திருத்த முனையும் ஒருவரைப் பற்றிய நாவலை அவர் எழுதிக்கொண்டிருந்தார். பணிக்கும் புனைவுக்கும் இடையிலான இந்த ஒற்றுமையை எந்த ஆவணமும் பதிவு செய்யவில்லை. ஆனால் அது தற்செயல் என்று நினைக்கத் தோன்றவில்லை.

கதை ஆருகட்டி என்ற கிராமத்தில் நடக்கிறது. பூவரகன் சென்னையில் பணம் சம்பாதித்தவர். நடுத்தர வயதில் சொந்த ஊரில் நிரந்தரமாகத் தங்கிவிட முடிவெடுத்து அங்கு வருகிறார். நிலம் வாங்குகிறார், கோயிலைப் புதுப்பிக்கிறார், கூட்டுப் பண்ணை முறையைத் தொடங்கி வைக்கிறார். ஊரின் தேவைகளை ஒவ்வொன்றாகக் கையில் எடுக்கிறார். ஆனால் அந்த மாற்றத்தை உண்மையில் நகர்த்துவது அவர் அல்ல. செங்கம்மா என்ற பெண். அவளுடைய அன்பும் நிதானமும் நடைமுறை அறிவும் ஊரை மெல்ல மெல்ல வேறொரு இடத்துக்குக் கொண்டு போகின்றன. அவளைச் சுற்றி ஒரு சிறிய உலகம் விரிகிறது: சிற்பியான அம்மாறுவி, சென்னையிலிருந்து வரும் நண்பர் அண்ணு, ஊரின் பழைய தலைமையை இழந்து உள்ளுக்குள் கசப்பேறிய பழனி. இறுதியில் பூவரகன் தலைமைப் பொறுப்பையே செங்கம்மாவிடம் ஒப்படைக்கிறார். 1966ல் ஒரு வார இதழில் வெளிவந்த கதையில், ஒரு கிராமத்தின் தலைவியாக ஒரு பெண் அமர்த்தப்படுகிறாள் என்பது அன்றைக்குச் சாதாரண விஷயம் அல்ல.

செங்கம்மாவுக்கு எதிர்நிலையாக அனுசுயா நிற்கிறாள். அவள் திருமணம் செய்துகொள்ளாதவள்; அது தற்செயலான நிலை அல்ல, அவளது தேர்வு. ஏன் திருமணம், மகிழ்ச்சிக்காகவா அல்லது ஊர் பேச்சைத் தவிர்க்கவா என்று அவள் கேட்கும் இடம் இந்த நாவலின் கூர்மையான தருணங்களில் ஒன்று. வெளிப்படையானவள், தர்க்கம் பேசுபவள், தன் நிலையை வார்த்தையில் வைப்பவள். செங்கம்மா அதற்கு நேர் மாறானவள் — உள்ளுக்குள் அடங்கியவள், அமைதியானவள், சொல்லாமல் செய்பவள். அவளை விவரிக்க நாவல் நீரை உருவகமாக எடுத்துக்கொள்கிறது; அருவி அல்ல, அமைதியாக ஊறிக்கொண்டே இருக்கும் ஊற்று. பதிப்பாளர்கள் இதைப் பெண் மனத்தின் இருநிலைகள் என்று அழைக்கிறார்கள். இரு வேறு வழிகளில் பயணித்து ஒரே முடிவுக்கு வந்து சேர்கிறார்கள் இருவரும்: மனிதர்களை நேசிப்பதே வாழ்க்கையின் பொருள். ஓர் ஆய்வுக் கட்டுரை இந்த நாவலின் மூன்று பெண் பாத்திரங்களை மூன்று விதமான பெண்ணியப் பார்வைகளாக வாசிக்கிறது. மரபை ஒட்டி நிற்பவள், சமத்துவத்தைக் கோருபவள், திருமணத்தையே மறுப்பவள்.

நாவலின் மையத்தில் இருப்பது ஒரு சொல்லப்படாத காதல். பூவரகனுக்கும் செங்கம்மாவுக்கும் இடையே ஓடும் ஈர்ப்பு எங்கும் நேரடியாக வெளிப்படுவதில்லை. அவர்கள் பேசும் ஒவ்வொரு வரியிலும் அது இருக்கிறது, ஆனால் ஒருபோதும் பெயர் பெறுவதில்லை. ஊரின் தலைமையை இழந்த பழனிக்கும் ஒரு காதல் உண்டு; அதுவும் முழுக்க மௌனமானது. படித்தவர்களில் பலர் அந்த மௌனக் காதல்தான் நாவலின் நெகிழ வைக்கும் பகுதி என்கிறார்கள். தோதுபடாத இடத்தில் சிக்கிக்கொண்ட காதலின் கதை என்று இதைச் சொல்வது சரியாகவே படுகிறது. தி.ஜாவின் மற்ற நாவல்களில் ஆசை வெளிப்படையாகவும் அபாயகரமாகவும் இயங்கும். மோகமுள்ளிலும் அம்மா வந்தாளிலும் அது வீட்டையே கலைத்துப் போடும். உயிர்த்தேனில் அது அடக்கப்பட்டு, அன்பாக மாற்றப்பட்டு, ஊருக்குப் பயன்படும் வடிவம் எடுக்கிறது. இது தி.ஜா தன் வழக்கமான களத்தில் நின்று வேறொரு பதிலைச் சோதித்துப் பார்த்த முயற்சி.

தி. ஜானகிராமன் 1921ல் மன்னார்குடிக்கு அருகில் உள்ள தேவாங்குடியில் பிறந்தவர். தந்தை தியாகராஜ சாஸ்திரிகள் சமஸ்கிருத அறிஞர், இசையில் ஆழ்ந்த ஈடுபாடு கொண்டவர். அந்த வீட்டின் இசைச் சூழல் அவரது உரைநடையில் நிரந்தரமாகத் தங்கிவிட்டது. தஞ்சாவூரிலும் கும்பகோணத்திலும் படித்தார், சுமார் பதினொரு ஆண்டுகள் ஆசிரியராக இருந்தார், 1954ல் அகில இந்திய வானொலியில் சேர்ந்தார். கலைமகள், மணிக்கொடி இதழ்களில் எழுதத் தொடங்கினார். தமிழ் நவீன இலக்கியத்தை முறைப்படுத்திய இதழ் மணிக்கொடி; புதுமைப்பித்தனும் கு.ப. ராஜகோபாலனும் அதன் மையத்தில் இருந்தவர்கள். கு.ப.ரா.வுடனான நட்பு தி.ஜாவை அந்த வழிக்குத் திருப்பியது. ஆனால் அவர் பின்னாளில் அதிகமும் எழுதியது பெரும் விற்பனை கொண்ட வார இதழ்களில்தான். தீவிர இலக்கியத்துக்கும் பரவலான வாசகருக்கும் இடையே ஒரே நேரத்தில் நிற்க முயன்றார். நூற்றைம்பதுக்கும் மேற்பட்ட சிறுகதைகள், பத்துக்கு அருகில் நாவல்கள், பயண நூல்கள், நாடகங்கள் என விரிந்தது அவரது படைப்புலகம். 1979ல் சக்தி வைத்தியம் என்ற சிறுகதைத் தொகுப்புக்காக சாகித்திய அகாதெமி விருது பெற்றார். 1982ல் மறைந்தார்.

உயிர்த்தேன் அவரது படைப்புகளுக்குள் வேறுபட்டு நிற்கிறது. மோகமுள்ளும் அம்மா வந்தாளும் உள்நோக்கிச் செல்பவை, ஒழுக்கம் குறித்த கேள்விகளைத் தீர்க்காமல் விட்டுச் செல்பவை. உயிர்த்தேன் கிராமத்தை நோக்கி, கூட்டு வாழ்வை நோக்கி, திருத்தத்தை நோக்கி வெளிப்புறமாக விரிகிறது. அறுபதுகளின் தமிழ்நாட்டில் நிலச் சீர்திருத்தமும் கூட்டுப் பண்ணையும் கிராம மறுகட்டமைப்பும் பேசுபொருளாக இருந்த காலம் அது. நாவல் அந்தக் காற்றை உள்ளே இழுத்துக்கொள்கிறது. விமர்சகர்கள் மோதுவதற்கான காரணமும் இதுவே. இலட்சியவாதம் இலக்கியத்தைத் தட்டையாக்கிவிடும் என்று ஒரு தரப்பு நினைக்கிறது. நல்ல மனிதர்களைப் பற்றி நம்பும்படி எழுதுவது எளிதல்ல என்று மறுதரப்பு வாதிடுகிறது. இரு தரப்பும் ஒப்புக்கொள்ளும் ஒரு விஷயம் இருக்கிறது: நாவலின் உரையாடல்களும் பாத்திரப் படைப்பும். குறிப்பாகச் செங்கம்மா. படித்து முடித்த பிறகும் நினைவில் நிற்கும் பாத்திரம் அவள் என்று மக்கள் சொல்கிறார்கள்.

தி.ஜாவின் மொழியைப் பற்றி ஒரு வாசகர் சொல்லும் உதாரணம் நினைவில் நிற்கிறது: தண்ணீர் நகர்வதைச் சொல்ல அவர் பயன்படுத்திய "திலாவித் திலாவித் தள்ளிக் கொண்டிருந்தான்" என்ற தொடரை வேறெங்கும் தான் கண்டதில்லை என்கிறார். தஞ்சை மண்ணின் பேச்சு, சாப்பாடு, திண்ணை உரையாடல், இசை என அவரது உலகம் புலன்களால் கட்டப்பட்டது. மொழியால் அமைந்த கலை அல்ல, கலையால் அமைந்த மொழி என்று அவரது எழுத்தை ஒருவர் விவரிக்கிறார். ஞாலமும் அன்பும் ஒன்று என்பதைத் தன் நம்பிக்கையாக அவர் வைத்திருந்தார். உயிர்த்தேன் அந்த ஒரு வரியை நாவலாக விரித்துப் பார்த்த முயற்சி. அது முழுமையாக வென்றதா என்பதில் இன்னும் உடன்பாடு இல்லை. ஆனால் புத்தகம் இன்னும் அச்சில் இருக்கிறது, இன்னும் வாதிடப்படுகிறது. முடிவு என்ன ஆகிறது என்பதை இங்கு சொல்லப் போவதில்லை. செங்கம்மா ஊரை எங்கு கொண்டு சேர்க்கிறாள், சொல்லப்படாத அந்தக் காதல்கள் என்ன ஆகின்றன என்பதைப் புத்தகத்திலேயே சந்திப்பது நல்லது.