மூளையைத் தாக்கிய காசநோய். நீண்ட மாதங்கள் மருத்துவமனைச் சிகிச்சை. படுக்கையை விட்டு எழ முடியாத அந்த நாட்களில்தான் முத்துலட்சுமி ராகவன் முதல் முறையாக எழுதத் தொடங்கினார். இருபத்து நான்கு வயதில் "தொடுவானம்" என்ற நாவலை முடித்து அனுப்பினார்; அது நிராகரிக்கப்பட்டுத் திரும்பி வந்தது. அதன் பிறகு பதினாறு ஆண்டுகள் அவர் எதையும் வெளியிடவில்லை. மதுரையில் பிறந்து, பட்டப்படிப்பு முடிவதற்குள் திருமணமாகி, திண்டுக்கல் அஞ்சலகத்தில் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணின் எழுத்துக் கனவு அத்துடன் அணைந்திருக்க வேண்டும். பதினாறு ஆண்டுகள் என்பது ஒரு தலைமுறையின் பாதி. அந்த இடைவெளியில் அவர் இல்லறத்தையும் அலுவலக வேலையையும் நோயையும் கடந்து வந்தார். தொலைதூரக் கல்வி வழியாக முதுகலைப் படிப்பையும் முடித்தார். எழுத்து மட்டும் அவரை விட்டுப் போகவில்லை.

A grand colonial-era plantation mansion on the island of Mauritius at dusk, viewed from the garden. Wide empty veranda with white columns and two empty cane chairs, oil lamps just lit glowing warm amb

2007-இல் மீண்டும் ஒரு முறை மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டார். அந்தச் சிகிச்சைக்குப் பிறகு "நிலாவெளியில்" என்ற நாவலை அருணோதயம் பதிப்பகத்துக்கு அனுப்பினார். இம்முறை அது வெளிவந்தது, வாசகர்களைச் சென்றடைந்தது. அதற்குப் பிறகு நடந்ததுதான் இந்தக் கதையின் மையம். கணவர் ராகவன், மனைவியின் நாவல்களை அச்சிடுவதற்கென்றே லட்சுமி பாலாஜி பதிப்பகத்தைத் தொடங்கினார். வெளியீட்டாளரைத் தேடி அலையும் வேலை அத்துடன் முடிந்தது; எழுதி முடித்த கையோடு அச்சுக்குப் போகும் வழி வீட்டிலேயே இருந்தது. 2007 முதல், கோவிட் தொற்றால் அவர் மறைந்த 2021 மே மாதம் வரை, பதினான்கு ஆண்டுகள். அந்தப் பதினான்கு ஆண்டுகளில் இருநூறுக்கு அருகில் நாவல்கள். சராசரியாக நான்கு வாரங்களுக்கு ஒன்று, அதுவும் பெரும்பாலும் நானூறு பக்கங்களைத் தாண்டும் நாவல்கள். சில கதைகள் ஒரு புத்தகத்துக்குள் அடங்காமல் மூன்று, ஆறு, ஏழு பாகங்களாக வெளிவந்தன. பட்டியல்களில் அவரது தலைப்புகளை எண்ணும்போது எண்ணிக்கை நானூறைத் தாண்டிப் போவதற்குக் காரணம் இதுதான். விலை அதிகமில்லாத, கடைகளில் "குடும்ப நாவல்கள்" என்ற அடுக்கில் நிற்கும் புத்தகங்கள் அவை. பதினாறு ஆண்டு மௌனத்துக்குப் பிறகு வந்த வேகம் அது.

அந்த இருநூறில் ஒன்றுதான் "தீயாக உன்னைக் கண்டேன்". யமுனா என்ற இளம்பெண் ஒரு வேலைக்காக மொரிஷியஸ் தீவுக்குச் செல்கிறாள். புதிய நாடு, புதிய மொழிச் சூழல், அறிமுகமே இல்லாத மனிதர்கள். வேலை என்று நினைத்துச் சென்ற இடத்தில் அவள் ஒரு செல்வாக்கு மிக்க குடும்பத்தின் உள்ளரசியலுக்குள் சிக்கிக்கொள்கிறாள். சொத்துக்கும் அதிகாரத்துக்கும் இடையே அந்தக் குடும்பத்தில் நடக்கும் இழுபறியில் அவளுக்கு எந்தப் பங்கும் இல்லை, ஆனால் அதிலிருந்து விலகி நிற்கவும் முடியவில்லை. அங்கே அவளுக்கு முன்னால் இரண்டு ஆண்கள் நிற்கிறார்கள். ஒருவன் பகல் வெளிச்சம் போல, தெளிவானவன், புரிந்துகொள்ள எளியவன். இன்னொருவன் இரவு போல, இருண்டவன், அருகில் செல்லச் செல்ல மேலும் புதிராகிறவன். யாரைத் தேர்ந்தெடுப்பது என்ற கேள்வி நாவல் முழுக்க அவளைத் தொடர்கிறது.

தலைப்பே ஒரு வாக்குமூலம். "தீயாக உன்னைக் கண்டேன்" என்பது காதலை அறிவிக்கும் வரி அல்ல; சுட்டெரிக்கும் ஒன்றை அடையாளம் கண்டுகொண்ட கணத்தின் வரி. பழைய அச்சுப் பிரதிகளில் இது "தீயாக உனைக் கண்டேன்" என்று சற்றுச் சுருங்கி, கவிதை நடையில் நிற்கிறது. தமிழ்க் காதல் நாவல்களில் நெருப்பு திரும்பத் திரும்ப வரும் படிமம். முத்துலட்சுமி ராகவனின் இன்னொரு நாவலின் தலைப்பு "அக்கினிப் பறவை". நெருப்பு இங்கே இரண்டு வேலைகளைச் செய்கிறது. அது ஈர்க்கிறது, அதே நேரம் எச்சரிக்கிறது. அந்த இரண்டுக்கும் நடுவே நின்று ஒரு பெண் முடிவெடுக்க வேண்டியிருக்கிறது.

மொரிஷியஸ் என்ற தேர்வு சாதாரணமானது அல்ல. கரும்புத் தோட்ட வேலைக்காக ஒன்றரை நூற்றாண்டுக்கு முன்பு கடல் கடந்து சென்ற தமிழ் மக்களின் சந்ததியினர் இன்றும் அந்தத் தீவில் வாழ்கிறார்கள். கோயில்களும் மொழியும் சடங்குகளும் அங்கே தொடர்கின்றன. ஒரு தமிழ்ப் பெண்ணுக்கு அது முற்றிலும் அந்நியமான இடம் அல்ல. ஆனால் அது தமிழ்நாடும் அல்ல. நாவலின் நாயகிக்கு அங்கே உறவினர்கள் யாரும் இல்லை, பின்னால் நின்று பேசுவதற்கு ஒரு குடும்பம் இல்லை, ஒரு தவறு நடந்தால் ஓடிப் போய் ஒளிந்துகொள்ள ஒரு வீடும் இல்லை. தமிழ்க் குடும்ப நாவல்களில் நாயகியைச் சுற்றி எப்போதும் நிற்கும் அந்தச் சுவர் இங்கே இல்லை. அவள் எடுக்கும் ஒவ்வொரு முடிவுக்கும் அவளே பொறுப்பு. வெளிநாட்டுப் பின்னணி இங்கே கவர்ச்சிக்காக மட்டும் வைக்கப்பட்டது அல்ல. அது நாயகியின் பாதுகாப்பை அகற்றிவிட்டு, அவளைத் தனியாக நிற்க வைக்கிறது.

முத்துலட்சுமி ராகவனைத் தொடர்ந்து படிப்பவர்களுக்கு இந்த அமைப்பு பரிச்சயமானது. மேற்பரப்பில் தெரிவது காதல். அடியில் இயங்குவது குடும்ப மானம், சொத்து, அதிகாரம், யாருக்கு என்ன கிடைக்க வேண்டும் என்ற பழைய கணக்கு. வேலைக்குச் செல்லும், சொந்தமாகச் சம்பாதிக்கும், ஊரை விட்டு நகரும் சுதந்திரம் கொண்ட ஒரு இளம்பெண்ணை அவர் ஒரு பழைய குடும்பத்தின் நடுவே கொண்டு போய் நிறுத்துகிறார். அங்கிருந்து உரசல் தானாகவே தொடங்குகிறது. அவரது நாவல்களில் நாயகி காப்பாற்றப்படுவதோடு கதை முடிவதில்லை; அவள் எடுக்கும் தீர்ப்போடு முடிகிறது. இன்னொரு அடையாளம் பாத்திரங்களின் எண்ணிக்கை. "பூமிக்கு வந்த நிலவு" என்ற ஒரு நாவலுக்குள் மட்டும் பதினைந்துக்கும் மேற்பட்ட பெயர் கொண்ட பாத்திரங்கள் நடமாடுகின்றன. அவர் ஜோடிகளை எழுதவில்லை, முழுக் குடும்பங்களை எழுதினார். அதனால்தான் அவரது நாவல்கள் இத்தனை நீளமாக இருக்கின்றன.

தமிழில் பெண்களால் பெண்களுக்காக எழுதப்படும் குடும்ப நாவல் மரபுக்கு ஒரு நீண்ட வரிசை உண்டு. லட்சுமி முதல் தலைமுறை, ரமணிசந்திரன் அடுத்தது; முத்துலட்சுமி ராகவன் மூன்றாவது தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர். ரமணிசந்திரனிடம் இருக்கும் கச்சிதமான காதல் வடிவம் இவரிடம் இல்லை. சிவசங்கரியின் சமூகப் பிரச்சினை சார்ந்த யதார்த்தமும் இவருடைய களம் அல்ல. இவருடைய பலம் உரையாடல். பாத்திரங்கள் பேசத் தொடங்கினால் பக்கங்கள் வேகமாக ஓடுகின்றன, உணர்ச்சி எந்த மறைப்பும் இல்லாமல் நேரடியாக வெளிப்படுகிறது. முக்கியமான திருப்பங்கள் கூட வர்ணனையில் அல்ல, இரண்டு பேருக்கு இடையிலான பேச்சில்தான் நிகழ்கின்றன. திரைப்படங்களிலும் தொலைக்காட்சித் தொடர்களிலும் பார்த்துப் பழகிய கதைக்கருக்களை எளிமையாக்கி எழுதுகிறார் என்ற விமர்சனம் உண்டு. அந்த விமர்சனத்தில் சொல்லப்படும் அதே காரணம்தான் அவரைப் பரந்த வாசகர் கூட்டத்திடம் கொண்டு சேர்த்தது. அறிமுகமான வடிவத்துக்குள் புதிய மனிதர்களைப் போட்டு அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்று பார்ப்பதில் ஒரு சுகம் இருக்கிறது.

குமுதம், கல்கி, ஆனந்த விகடன் போன்ற பத்திரிகைகளின் தொடர்கதைப் பக்கங்கள் வழியாக எழுத்தாளர்கள் உருவான ஒரு காலம் இருந்தது. முத்துலட்சுமி ராகவன் அந்தக் கதவு வழியாக உள்ளே வரவில்லை. குடும்பமே நடத்திய பதிப்பகம், நேரடியான வாசகர் சந்திப்புகள், பிறகு இணையம் — இவைதான் அவரது பாதை. 2015-இல் கோயம்புத்தூரில் நடந்த ஒரு வாசகர் சந்திப்புக்கு வந்து நிரம்பியவர்களில் பெரும்பாலோர் பெண்கள். இலங்கை வரை அவரது நாவல்கள் வீடு தேடிச் சென்று சேர்கின்றன. இணையத்தில் ஒரு பெண்கள் மன்றத்தில் அவரது நாவல்களுக்கென்று தொடங்கப்பட்ட ஒரே ஒரு உரையாடல் இழை ஆயிரம் பக்கங்களைத் தாண்டியிருக்கிறது. கோப்புகளையும் கதைச் சுருக்கங்களையும் அங்கே வாசகர்கள் பரிமாறிக்கொள்கிறார்கள், கிடைக்காத தலைப்புகளைத் தேடிக் கேட்கிறார்கள். நூலகங்களிலும் வாடகைப் புத்தகக் கடைகளிலும் ஒருவர் கையிலிருந்து இன்னொருவர் கைக்கு நகர்ந்த பழைய பழக்கம், வடிவம் மாறி இணையத்தில் தொடர்கிறது. மின்னூல் தளங்களில் அவரது நூறுக்கும் மேற்பட்ட தலைப்புகள் இன்றும் கிடைக்கின்றன, சிலவற்றை ஒலி வடிவிலும் கேட்க முடிகிறது. அவரது நாவல்களின் பாத்திரங்களையும் கதை அமைப்பையும் ஆய்வுக்கு எடுத்துக்கொள்ளும் அளவுக்குப் பல்கலைக்கழக ஆய்வாளர்களும் இப்போது அந்தப் பக்கம் திரும்பிப் பார்க்கிறார்கள். பொது வாசகர்களுக்கான எழுத்து என்று ஒதுக்கி வைக்கப்பட்ட ஒரு வகை, மெல்ல ஆய்வு மேசைக்கு வந்து சேர்ந்திருக்கிறது.

"தீயாக உன்னைக் கண்டேன்" அவரது நாவல்களில் அதிகம் மதிப்பிடப்பட்டவற்றுள் ஒன்று. மதிப்பீடு அளித்த ஒவ்வொரு நான்கு வாசகர்களிலும் மூன்று பேர் உயர்ந்த மதிப்பெண்ணைக் கொடுத்திருக்கிறார்கள்; அந்தச் சராசரி அவரது பிற நாவல்களின் சராசரியை விட மேலே நிற்கிறது. எதிர்பார்க்காத ஒரு திருப்பம் இதில் உண்டு என்று வாசகர்கள் சொல்கிறார்கள். அதே நேரம், இன்று இந்த நாவலை எந்தக் கடையிலும் வாங்க முடியாது. அச்சுப் பதிப்பு தீர்ந்துவிட்டது, மறுபதிப்பும் இல்லை. அவரது மற்ற நூற்றுக்கணக்கான தலைப்புகள் இணையக் கடைகளிலும் மின்னூல் தளங்களிலும் இருக்கும்போது, இது மட்டும் எங்கும் இல்லை. நானூற்று ஒன்பது பக்கங்கள் கொண்ட ஒரு ஸ்கேன் நகல் மட்டும் வாசகர்களிடையே கையிலிருந்து கைக்கு நகர்ந்துகொண்டிருக்கிறது. படுக்கையில் இருந்து எழுதத் தொடங்கிய ஒரு பெண், தன் வாழ்நாளின் கடைசிப் பதினான்கு ஆண்டுகளில் எழுதிக் குவித்த இருநூறு நாவல்களில் இதுவும் ஒன்று. யமுனா இறுதியில் யாரைத் தேர்ந்தெடுக்கிறாள் என்பதை யாரும் எங்கும் எழுதி வைக்கவில்லை. அதைத் தெரிந்துகொள்ள அந்த நானூறு பக்கங்களைத் திறப்பதைத் தவிர வேறு வழி இல்லை.