புராணக் கதைகளைத் திரும்பத் திரும்ப எழுதுவதில் என்ன இருக்கிறது என்று எம். வி. வெங்கட்ராமைப் பகிரங்கமாகக் கேலி செய்தவர் க. நா. சுப்ரமண்யம். அந்தக் காலத்தின் மிகக் கூர்மையான விமர்சகர், எழுத்தாளர்கள் அஞ்சிய பெயர். ஆனால் பிறகு தன் இலக்கிய இதழில் நித்யகன்னியைப் பற்றி உயர்வாக எழுதினார். வெங்கட்ராமை நேரில் சந்தித்தபோது அவர் சொன்னதாகச் சொல்லப்படுகிறது: "உன் நித்யகன்னியை நான் நேற்று பத்தாவது முறையாகப் படித்தேன்." இருநூறு பக்கங்களுக்கும் குறைவான ஒரு நாவல், தன்னை ஏளனம் செய்த விமர்சகரையே பத்து முறை திரும்ப இழுத்திருக்கிறது. அப்படியிருந்தும், இந்த நாவலைப் பற்றிய ஆழமான விவாதம் தமிழில் இன்னும் முழுமையாக நடக்கவில்லை.

A vast moonlit courtyard of an ancient Indian palace at dusk, a herd of white horses with dark ears standing in drifting dust, tall carved stone pillars and a high gateway behind them, oil lamps flick

நித்யகன்னி யார்? மகாபாரதத்தின் உத்யோக பர்வத்தில் ஒரு கிளைக்கதையாக, சில பக்கங்களில் மட்டும் வந்து மறையும் மாதவி. யயாதி மன்னனின் மகள். அவளுக்கு ஒரு வரம் இருக்கிறது. ஒவ்வொரு முறை பிரசவித்த பிறகும் அவள் மீண்டும் கன்னியாகிவிடுவாள். வரம் என்று சொல்லப்பட்ட அது உண்மையில் என்ன என்பதைத்தான் இந்த நாவல் நம் முன் வைக்கிறது. ஒரு பெண்ணின் உடல் என்றென்றும் புதிதாகிக்கொண்டே இருக்குமானால், அது அவளுக்குக் கிடைத்த பாக்கியமா, அல்லது அவளை முடிவில்லாமல் பயன்படுத்திக்கொள்ள ஆண்களுக்குக் கிடைத்த உரிமமா. தலைப்பே ஒரு கேள்வியாக நிற்கிறது. மூல இதிகாசத்தில் யாரும் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்பதில்லை. வெங்கட்ராம் அதைக் கேட்பதற்காகவே இந்தக் கிளைக்கதையைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்.

கதையின் தொடக்கம் ஒரு சீடனிடம் இருக்கிறது. விசுவாமித்திரரிடம் கல்வி முடித்த காலவன், குருதட்சிணை தர வேண்டும் என்று பிடிவாதமாக நிற்கிறான். எதுவும் வேண்டாம் என்று சொல்லிச் சலித்த விசுவாமித்திரர், இறுதியில் எரிச்சலுடன் ஒரு விலை சொல்கிறார். எண்ணூறு அபூர்வக் குதிரைகள். ஏழையான காலவனிடம் ஒரு குதிரை கூட இல்லை. நாடு முழுவதும் அலைந்து திரிந்து, கடைசியில் யயாதி மன்னனிடம் சென்று நிற்கிறான். மன்னனிடமும் அத்தனை குதிரைகள் இல்லை. பதிலாக அவன் தன் மகளைத் தருகிறான். இவளை வைத்து உன் கடனை அடைத்துக்கொள் என்பது அவனது யோசனை. காலவன் மாதவியை மூன்று மன்னர்களிடம் ஒருவர் பின் ஒருவராகக் கொண்டு செல்கிறான். ஹர்யஸ்வன், திவோதாசன், உசீநரன். ஒவ்வொருவரிடமும் அவள் ஒரு மகனைப் பெற்றுத் தருகிறாள், அவன் இருநூறு குதிரைகளைப் பெற்றுக்கொள்கிறான். மீதி இருநூறு குதிரைகள் இந்த உலகில் எங்கும் இல்லை என்று தெரிய வரும்போது, குரு தானே சீடனின் கடனை முடிக்க முன்வருகிறார்.

இந்த நாவலின் மையம் இருப்பது கதையில் அல்ல, கதையை நடத்துபவர்களின் மனத்தில். காலவன் தன்னை நேர்மையானவனாகவே நினைக்கிறான். குருவுக்குக் கொடுத்த வாக்கை நிறைவேற்றுகிறான், அவ்வளவுதான். மன்னர்கள் தங்களைக் கடமையாற்றுபவர்களாக நினைக்கிறார்கள். வம்சம் தொடர வேண்டும், அதற்கு ஒரு மகன் வேண்டும். யயாதி தன்னைக் கொடையாளியாக நினைக்கிறான். கேட்டவனுக்கு இல்லை என்று சொல்லாத மன்னன் என்ற பெருமை அவனுக்கு முக்கியம். ஒருவர் கூட தான் தவறு செய்வதாக நினைப்பதில்லை. ஒவ்வொரு பரிமாற்றத்தின் மீதும் தர்மம் என்ற ஒரு போர்வை போர்த்தப்படுகிறது. அந்தப் போர்வையை வெங்கட்ராம் மெதுவாக, குரலை உயர்த்தாமல் விலக்கிக் காட்டுகிறார். குற்றம் சாட்டவோ, பிரசங்கம் செய்யவோ அவர் நிற்பதில்லை. காட்சிகளை அடுக்கிக்கொண்டே போகிறார், முடிவை வாசகனிடம் விட்டுவிடுகிறார்.

மூன்று மன்னர்களில் உசீநரன் மட்டும் அவளை ஒரு பொருளாக அல்லாமல் மனைவியாக நடத்துகிறான். அந்த ஒரே விதிவிலக்கு மற்ற அத்தனையையும் மேலும் கூர்மையாக்குகிறது. மாதவிக்கு இந்தக் கதையில் குரல் மிகக் குறைவு. அவளைப் பற்றிப் பேசுபவர்கள், அவளுக்காக முடிவெடுப்பவர்கள், அவளை மாற்றி மாற்றி ஒப்படைப்பவர்கள் எல்லாரும் ஆண்கள். அவளது உடல்தான் இந்தச் சந்தையின் நாணயம். ஆனால் அவள் மௌனத்தை வெங்கட்ராம் வெறுமையாக விட்டுவிடவில்லை. அவளுக்குள் நடக்கும் ஒவ்வொரு அசைவையும் பொறுமையாகப் பதிவு செய்கிறார். ஒரு அரண்மனையிலிருந்து இன்னொரு அரண்மனைக்கு நடக்கும் அந்தப் பயணங்களில், அவள் என்னவாக மாறுகிறாள் என்பதுதான் நாவல். இந்தக் கதையை ஏன் எழுதினேன் என்பதை அவரே ஒரு நேர்காணலில் சொல்லியிருக்கிறார். நம் சமுதாயத்தில் பெண்களுக்குச் சம உரிமையும் பெண்கள் முன்னேற்றமும் மிக அவசியம் என்று நினைத்துத்தான் அந்தக் கதையையே உருவாக்கினேன் என்கிறார். எழுபது ஆண்டுகளுக்கு முன் ஒரு தமிழ் எழுத்தாளர் புராணத்திற்குள் இறங்கி இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டிருக்கிறார்.

இந்த நாவலில் குதிரைகள் வெறும் குதிரைகள் அல்ல. எண்ணூறு என்ற எண் ஒரு பிடிவாதம். அதைக் கேட்டவருக்கும் அது தேவையில்லை, அதைத் தேடுபவனுக்கும் அதில் பயனில்லை. ஆனால் ஒருமுறை சொல்லப்பட்டுவிட்ட பிறகு அந்த எண் ஒரு சட்டமாகிவிடுகிறது. அதை நிறைவேற்றுவதற்காக ஒரு மனிதன் இன்னொரு மனிதரின் வாழ்க்கையைச் செலவழிக்கத் தயாராகிறான். அதுவும் தன்னை மிக நேர்மையானவனாக நினைத்துக்கொண்டே. உலகில் நடக்கும் பெரும்பாலான கொடுமைகள் இப்படித்தான் நடக்கின்றன. கெட்டவர்களால் அல்ல, தங்கள் கடமையைச் சரியாகச் செய்கிறோம் என்று நம்புகிறவர்களால். இதிகாசக் கதை என்று தள்ளிவிட முடியாத அளவுக்கு இந்தப் புள்ளி இன்றைக்கும் நெருக்கமாக இருக்கிறது.

இதை எழுதியவரின் வாழ்க்கையும் சாதாரணமானது அல்ல. 1920இல் கும்பகோணத்தில், சௌராஷ்டிரப் பட்டு நெசவாளர் குடும்பத்தில் பிறந்தவர் வெங்கட்ராம். ஐந்து வயதில் தாய்மாமனுக்கு வளர்ப்பு மகனாகச் சென்றவர். பதினாறு வயதில் அவரது முதல் சிறுகதை மணிக்கொடியில் வெளியானது. கல்லூரியில் தி. ஜானகிராமன் அவரது வகுப்புத் தோழர். பிற்பாடு ஜானகிராமன், காரிச்சான் குஞ்சு ஆகியோருடன் சேர்ந்து தேனீ என்ற சிற்றிதழைத் தொடங்கினார். பள்ளி ஆசிரியர், ராணுவக் கணக்கு அலுவலகக் குமாஸ்தா என்று பல வேலைகள். ஆனால் எழுத்து அவரைக் காப்பாற்றவில்லை. குடும்பத்தின் பட்டு ஜரிகை வியாபாரம் சரிந்தபோது வறுமை அவரைச் சூழ்ந்தது. பணத்திற்காக அறுபதுக்கும் மேற்பட்ட வெகுஜன வாழ்க்கை வரலாறுகளை எழுத வேண்டியிருந்தது. இருநூறுக்கும் மேற்பட்ட சிறுகதைகள், ஏழு நாவல்கள். கடைசியில் எழுபத்து மூன்று வயதில், காதுகள் நாவலுக்காக 1993இல் சாகித்ய அகாதெமி விருது வந்தது. 2000ஆம் ஆண்டு ஜனவரியில் மறைந்தார்.

மணிக்கொடி வட்டத்தில் அவர் ஒரு தனித்த ஆள். புதுமைப்பித்தன், மௌனி, க. நா. சு., ந. பிச்சமூர்த்தி என்ற வரிசையில் இளையவர். அந்தக் குழுவில் இருந்த ஒரே சௌராஷ்டிரர். வியாபாரம் சரிந்ததால் இலக்கியத்திலிருந்து பலமுறை விலகி நிற்க வேண்டியிருந்தது. அவரது மொழி செறிவானது. காவியக் காலத்திற்குரிய கம்பீரம் இருக்கிறது, ஆனால் அது வாசிப்பைத் தடுக்கும் அளவுக்குக் கனக்கவில்லை. தேவையான இடத்தில் மட்டும் வார்த்தை, மீதி இடத்தில் மௌனம். இரண்டு நாவல்களுக்கு இடையே ஐந்து ஆண்டுகள் வரை அவர் எழுதாமல் இருந்திருக்கிறார். அதைத் தன் படைப்பு மௌனம் என்று அழைத்தார். நல்ல எழுத்தாளன் தனக்காகவே எழுதுகிறான், பிறர் புரிந்துகொண்டால் அது கூடுதல் லாபம் என்பது அவரது நிலைப்பாடு.

நித்யகன்னி தமிழின் முதல் மறுவாசிப்பு நாவல் என்று சொல்லப்படுகிறது. இதிகாசத்தை உள்ளே இருந்து திரும்பப் படித்து, அதன் கதாபாத்திரங்களை நம் காலத்தின் கேள்விகளுக்கு முன் நிறுத்தும் முறை. இன்று அது ஒரு தனி வகைமையாகவே வளர்ந்துவிட்டது. இரண்டாம் இடம், வெண்முரசு என்று பின்னாளில் வந்த பெரிய முயற்சிகளுக்கு எல்லாம் பல ஆண்டுகள் முன்பே அந்த வழியில் முதலில் நடந்தவர் வெங்கட்ராம். இது அவரது முதல் நாவல் என்று சொல்லப்படுகிறது. எப்போது எழுதப்பட்டது என்பதில் தெளிவில்லை. நாற்பதுகளில் எழுதப்பட்டது என்று சில குறிப்புகளும், ஐம்பதுகளின் நடுவில் வெளிவந்தது என்று வேறு சில குறிப்புகளும் சொல்கின்றன. முதல் நாவலிலேயே ஒரு எழுத்தாளர் இவ்வளவு தூரம் போவது அரிது. இந்நூல் இப்போது காலச்சுவடு பதிப்பாக, நூற்று எண்பத்திரண்டு பக்கங்களில் கிடைக்கிறது. படித்தவர்கள் இதை உயர்வாகப் பேசுகிறார்கள். தமிழின் சிறந்த நாவல்களின் பட்டியல்களில் இது தவறாமல் இடம்பெறுகிறது. சில விமர்சகர்கள் இதை ஒரு முழுமையான படைப்பு என்பதைவிட ஒரு திருப்புமுனை என்றே கருதுகிறார்கள். அந்தக் கருத்து வேறுபாடும் கூட இந்த நாவலுக்குச் சாதகமாகவே இருக்கிறது. இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் மக்கள் இதைப் பற்றி விவாதிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

மாதவியின் கதை எப்படி முடிகிறது என்பதை இங்கே சொல்லப் போவதில்லை. குதிரைகள் கிடைத்த பிறகு, கடன்கள் அடைபட்ட பிறகு, தன்னைக் கடத்திச் சென்றவர்கள் எல்லாரும் திருப்தியடைந்த பிறகு, மகாபாரதம் அவளுக்கு ஒரு தேர்வைக் கடைசியில் தருகிறது. வாழ்நாள் முழுவதும் மற்றவர்கள் எடுத்த முடிவுகளுக்குள் வாழ்ந்தவளிடம், முதல் முறையாக ஒரு முடிவு கேட்கப்படுகிறது. அந்தத் தேர்வை அவள் என்ன செய்கிறாள் என்பதுதான் இந்த நாவலின் மிக அமைதியான பக்கம். அதற்காகவே இதை வாசிக்கலாம்.