ஒரு சிறுமி தன் ஊரின் தெருவில் நிற்கிறாள். வயதான ஒருவர் வடை கட்டிய பொட்டலத்தை அதன் நூலைப் பிடித்து, உடம்பிலிருந்து விலக்கி, தொங்கவிட்டபடி நடந்து வருகிறார். இந்தக் காட்சி அவளுக்குச் சிரிப்பாக இருக்கிறது. நூல் அறுந்துவிட்டால் என்ன ஆகும் என்று அண்ணனிடம் கேலியாகச் சொல்கிறாள். அண்ணன் சிரிக்கவில்லை. அந்த வடை நாயக்கர் வீட்டுக்கு எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது, பறையராகிய அவர் அதைத் தொட்டால் அது தீட்டாகிவிடும், அதனால்தான் நூலில் தொங்கவிடுகிறார் என்று விளக்குகிறார். அந்த ஒரு கணத்தில் தீண்டாமை என்றால் என்ன என்பது அந்தச் சிறுமிக்குள் இறங்குகிறது. அது குழந்தைமை கரைந்து சாதியின் அறிவு பிறக்கும் தருணம். அந்தச் சிறுமிதான் பாமா. அந்தத் தருணம்தான் "கருக்கு" என்னும் புத்தகத்தின் விதை.
1992-ல் வெளிவந்த கருக்கு, தமிழ் இலக்கியத்தில் ஒரு திருப்புமுனை. தலித் பெண் ஒருத்தி தன் சொந்தக் குரலில், தன் சொந்த வாழ்க்கையை எழுதிய முதல் சுயசரிதை இதுவே. பாமா என்பது புனைபெயர். விருதுநகர் மாவட்டத்தில் உள்ள புதுப்பட்டியில் பறையர் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒரு கத்தோலிக்கக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர். படித்து முடித்த பிறகு ஏழைச் சிறுமிகளுக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுத்தார், பின்னர் ஏழு ஆண்டுகள் கன்னியாஸ்திரியாக மடத்தில் சேர்ந்தார். ஆனால் அங்கேயும் சாதி அவளைத் துரத்தியது. தலித் கத்தோலிக்கர்களுக்குத் தனியான, தாழ்ந்த வசதிகள், தலித் குழந்தைகளை இழிவாக நடத்தும் சகோதரிகள். கடவுளை நம்பிய அவளால் அந்த நிறுவனத்தை நம்ப முடியவில்லை. மடத்தை விட்டு வெளியேறி, தன் சொந்த மக்களிடம் திரும்பினார். அந்த மன உளைச்சலில்தான், ஒரு நண்பரின் தூண்டுதலில், தன் குழந்தைப் பருவத்தை எழுதத் தொடங்கினார். அதுவே கருக்கு ஆனது.
தலைப்பிலேயே புத்தகத்தின் முழு உயிரும் அடங்கியிருக்கிறது. கருக்கு என்பது பனை ஓலையின் இரு பக்கமும் கூர்மையான விளிம்பு, ஓர் இருபக்கக் கத்தி போல. பிடிப்பவனையும் வெட்டும், வெட்டப்படுபவனையும் வெட்டும். அதே சொல்லுக்குள் "கரு" என்னும் முளையும் இருக்கிறது, புதிய தோற்றம், மறுபிறப்பு என்னும் பொருளும் இருக்கிறது. வலியும் புதுமையும் ஒரே சொல்லில் இணைகின்றன. பாமா புத்தகத்தின் தொடக்கத்தில் விவிலியத்தின் ஒரு வாக்கியத்தை வைக்கிறார். கடவுளின் வார்த்தை இருபக்கக் கத்தியைவிடக் கூர்மையானது என்னும் வரி. பனை ஓலையின் கூர்மையும், எழுத்தின் கூர்மையும், வேதத்தின் கூர்மையும் ஒன்றாகப் பிணைகின்றன.
கருக்கு ஒரு கதையல்ல. காலவரிசைப்படி அடுக்கப்பட்ட நிகழ்வுகளும் அல்ல. வேலை, விளையாட்டு, கல்வி, நம்பிக்கை என்று தலைப்புகளாக, தனித்தனிக் கருக்களாக அடுக்கப்பட்ட நினைவுகள். ஒரு சிறுமி சாதியை உணரத் தொடங்குவது, கல்வி அவளுக்கு விடுதலையாகவும் அவமானமாகவும் இருப்பது, மடத்தில் அடைக்கலம் தேடிச் சென்று அங்கேயும் சாதியைச் சந்திப்பது, இறுதியில் தன் மக்களிடம் திரும்புவது. சுயத்துக்கும் சமூகத்துக்கும் இடையிலான இழுபறிதான் இந்தப் புத்தகத்தின் மையம்.
இந்தப் புத்தகத்தின் மொழிதான் அதன் மிகப் பெரிய புரட்சி. பாமா செம்மைப்படுத்தப்பட்ட நூல்மொழியில் எழுதவில்லை. பறையர் சமூகம் பேசும் பேச்சுத் தமிழில், அதன் வட்டார வழக்கில் எழுதினார். எழுத்துக்களை, இலக்கண விதிகளை உடைத்தார், சொற்களை இணைத்தும் சுருக்கியும் எழுதினார். அதனால் வாசிப்பே ஒரு புதிய அனுபவமாக மாறியது. அதே காரணத்தால்தான் அக்காலத் தமிழ்ப் பதிப்பகங்கள் இந்தப் புத்தகத்தை வெளியிட மறுத்தன, மொழி ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது என்றன. எனவே பாமா தானே சொந்தச் செலவில் வெளியிட்டார். இலக்கியத்தின் வாயில்காப்பாளர்கள் இழிவாகக் கருதிய அந்த மொழிதான் பின்னாளில் ஒரு புதிய இலக்கிய மொழியாக மாறியது.
1990களின் தமிழ் தலித் இலக்கிய எழுச்சியில் கருக்கு ஓர் அடையாளக் கல். சாதி, மதம், பெண்மை, தமிழ் அடையாளம் என்னும் பல அடுக்குகளை ஒரே நேரத்தில் வெளிப்படுத்திய முதல் ஆக்கம் இது. பாமாவின் சகோதரர் ராஜ் கௌதமன் ஒரு முக்கியமான தலித் விமர்சகர், எழுத்தாளர். ஒரே குடும்பத்தில் இரண்டு இலக்கியக் குரல்கள். கருக்குக்குப் பிறகு பாமா சங்கதி, வன்மம் போன்ற படைப்புகளையும் எழுதினார். தலித் பெண்களின் வாழ்க்கை, சமூகங்களுக்கு இடையிலான வன்முறை என்று தன் களத்தை விரிவுபடுத்திக்கொண்டே போனார்.
லட்சுமி ஹோம்ஸ்ட்ரம் இந்தப் புத்தகத்தை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தார். அந்த மொழிபெயர்ப்பு 2000ஆம் ஆண்டின் கிராஸ்வேர்டு புத்தக விருதை வென்றது. கருக்கு பிரெஞ்சு உள்ளிட்ட பல மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது, உலகெங்கும் பல்கலைக்கழகங்களில் தலித் இலக்கியம், பெண்ணியம், மொழிபெயர்ப்புப் பாடங்களில் கற்பிக்கப்படும் ஒரு செந்தரப் பிரதியாக மாறியது. ஆனால் இந்த அங்கீகாரத்துக்குப் பின்னால் ஒரு கனத்த விலையும் இருந்தது. புத்தகம் வெளிவந்த பிறகு பாமா தன் சொந்த ஊரிலேயே ஒதுக்கப்பட்டார். ஏறக்குறைய ஏழு மாதங்கள் தன் ஊருக்குள் கால் வைக்க முடியாத நிலை. சாதியைப் பற்றிப் பேசியதற்காக, தன் சொந்த மண்ணே அவளை வெளியேற்றியது.
கருக்கு வாசகனுக்கு எளிய ஆறுதலைத் தராது. அது ஓர் இருபக்கக் கத்தி, கூர்மையானது, உண்மையானது. ஒரு குழந்தை வடைப் பொட்டலத்தைப் பார்த்துச் சிரித்த அந்தச் சிரிப்பு, பிறகு வாழ்நாள் முழுவதும் சுமக்கும் சாதியின் அறிவாக மாறுகிறது. அந்த மாற்றம் எப்படி நிகழ்கிறது, ஒரு பெண் தன் நம்பிக்கையையும் அடையாளத்தையும் எப்படிக் காப்பாற்றிக்கொள்கிறாள் என்பதை அவளது சொந்தக் குரலிலேயே கேட்க வேண்டும். அது தமிழ் இலக்கியத்தின் மிக முக்கியமான குரல்களில் ஒன்று.
