"நாயகன்" படத்தில் வேலு நாயக்கரின் கூர்மையான வசனங்களை எழுதியவர் யார் என்று தேடிப் போனால், அதே கை "பாஷா"வின் கொந்தளிப்பான வரிகளையும், "குணா"வின் வலி தோய்ந்த உரையாடல்களையும் எழுதியது என்று தெரியவரும். திரையுலகின் இருண்ட சந்துகளையும் மனிதர்களின் உளச்சிக்கல்களையும் வார்த்தைகளால் உயிர்ப்பித்த அதே பாலகுமாரன், தனிமையில் திருவண்ணாமலையின் ஒரு துறவியின் சீடராக, இறைவனின் நாமத்தை உச்சரித்தபடி வாழ்ந்தவர் என்பதுதான் பலருக்கும் தெரியாத பக்கம். அந்த இரண்டு உலகங்களும் ஒரே மனிதனுக்குள் சந்திக்கும் இடத்திலிருந்து பிறந்த படைப்புதான் "கிருஷ்ண மந்திரம்".

A young man in quiet meditation at dawn inside a small South Indian home shrine, an oil lamp glowing warmly, a bronze Krishna idol crowned with a peacock feather, incense smoke curling in the still ai

பாலகுமாரன் என்ற பெயர் தமிழ் வாசகர்களுக்கு ஒரு தலைமுறையின் அடையாளம். இருநூறுக்கும் மேற்பட்ட நாவல்கள், நூற்றுக்கணக்கான சிறுகதைகள், இருபதுக்கும் மேற்பட்ட திரைப்படங்களுக்கான வசனங்கள் என அவருடைய படைப்பு உலகம் விரிந்து கிடக்கிறது. தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தின் ஒரு சிற்றூரில் பிறந்த அவருக்கு, சம்ஸ்கிருதத்திலும் தமிழிலும் தேர்ந்த அவரது தாயார்தான் இலக்கியத்தின் முதல் வாசலைத் திறந்து விட்டவர். எண்பதுகளில் இளைஞர்களின் கைகளில் கொண்டாடப்பட்ட எழுத்தாளர் அவர். ஆனால் வாழ்க்கையின் ஒரு கட்டத்தில், யோகி ராம்சுரத் குமாரின் அருகாமை அவரை மாற்றியது. அதன் பிறகு அவரது எழுத்து பக்தியின் பக்கம் திரும்பியது. புராணங்களையும், ஞானிகளின் வாழ்க்கையையும், இறை அனுபவத்தையும் சாதாரண மனிதனுக்குப் புரியும் மொழியில் சொல்லத் தொடங்கினார்.

"கிருஷ்ண மந்திரம்" அந்தத் திருப்பத்தின் கனிகளில் ஒன்று. இது பக்தி பற்றிய ஒரு கட்டுரைத் தொகுப்போ, வழிபாட்டு நூலோ அல்ல. இது ஒரு நாவல். கிருஷ்ணன் என்ற பெயரைச் சுமக்கும் ஒரு இளைஞனை மையமாகக் கொண்டு, அவன் கிருஷ்ண பக்தியின் பாதையில் நுழைந்து, நாமம் என்னும் ஒற்றை வார்த்தை அவனுடைய வாழ்க்கையை எப்படி மாற்றுகிறது என்பதை விவரிக்கும் கதை. தேடுபவனுக்கும் அவன் தேடும் தெய்வத்துக்கும் ஒரே பெயர் என்னும் நுட்பமான அமைப்பே இந்த நாவலின் அழகு. பக்தன் வேறு, பகவான் வேறு என்ற எல்லைக்கோட்டை அந்தப் பெயரே மெல்ல அழித்து விடுகிறது.

நாவலின் ஆழத்தில் ஓடும் நீரோட்டம் சரணாகதி. மந்திரம் என்பது வெறும் ஒலியல்ல, அது ஒரு மனிதனை உள்ளிருந்து மாற்றி அமைக்கும் சக்தி என்பதை பாலகுமாரன் கதையின் மூலமாகச் சொல்கிறார். கிருஷ்ணன் என்னும் கதாபாத்திரம் வழியாக, தெய்வீகமும் மானுடமும் ஒன்றையொன்று தொடும் தருணங்களை அவர் வரைகிறார். கோயிலுக்குள் மட்டும் முடங்கி விடாமல், அன்றாட வாழ்க்கையின் சிறுசிறு கணங்களிலும் பக்தி எப்படி கைகொடுக்கிறது என்பதே இந்தப் படைப்பின் மையக் கேள்வி. ஞானம் என்பது மலையேறி அடையும் ஒன்றல்ல, நாமத்தை இதயத்தில் ஏந்தும் எளிய மனிதனுக்கும் கைகூடும் ஒன்று என்ற நம்பிக்கையை இது முன்வைக்கிறது.

பாலகுமாரனின் எழுத்துநடைதான் இந்த நாவலை வாசகனோடு நெருக்கமாக்குகிறது. தத்துவத்தின் கனத்தை அவர் எளிய, கவித்துவமான தமிழில் கரைத்துத் தருகிறார். வேதாந்தம் பேசினாலும் அது சொற்பொழிவாகச் சுருங்கி விடாமல், உரையாடல் போல, ஒரு நண்பன் காதருகே மெல்லச் சொல்வது போல ஒலிக்கிறது. சிக்கலான கருத்துகளை எளிய சொற்களில் சொல்லும் அவரது திறமை, பண்டிதர்களுக்காக அல்லாமல், சாதாரண வாசகனுக்காக எழுதப்பட்ட பக்தி இலக்கியம் என்ற இடத்தில் இந்நூலை நிறுத்துகிறது.

இந்தப் படைப்பை தனியாகப் பார்க்க முடியாது. அது பாலகுமாரன் தனது பிற்காலத்தில் எழுதிய ஒரு பெரிய ஆன்மிக நூல் வரிசையின் ஒரு பகுதி. பட்டினத்தார், சேஷாத்ரி சுவாமிகள், ராகவேந்திர சுவாமிகள், அருணகிரிநாதர், ஆதி சங்கரர் என ஞானிகளின் வாழ்க்கையை அவர் கதைகளாக்கினார். தன் குருவான யோகி ராம்சுரத் குமாரைப் பற்றியும், ரமண மகரிஷியைப் பற்றியும் விரிவாக எழுதினார். கிருஷ்ணனை மையமாகக் கொண்டே "கிருஷ்ண அர்ஜுனன்", "கிருஷ்ணாவதாரம்" என பல படைப்புகளைத் தந்தார். இந்த வரிசையில் "கிருஷ்ண மந்திரம்" தமிழ் வாசகனுக்குப் பக்தியை ஒரு கதையாக, ஒரு அனுபவமாக அறிமுகப்படுத்தும் முயற்சி.

வாசகர்கள் இந்நூலை அன்போடு வரவேற்றிருக்கிறார்கள். பல பதிப்புகளைக் கண்ட இந்நாவல், காலம் கடந்தும் தேடப்படுகிறது. புத்தகங்கள் வழியாகத்தான் ஒரு மனிதன் பல வாழ்க்கைகளை வாழ முடிகிறது என்றும், இந்நூல் தங்களுக்கு அப்படி ஒரு பயணத்தைத் தந்தது என்றும் வாசகர்கள் சொல்கிறார்கள். பாலகுமாரனின் ஆன்மிகப் படைப்புகள் பக்தியை தூரத்து ஒன்றாக அல்லாமல், அருகில் வாழும் ஒன்றாக உணர வைக்கின்றன என்பதே அவற்றின் மீது மக்களுக்கு இருக்கும் பிரியத்துக்குக் காரணம்.

ஒரு திரைப்படத்தின் கூர்மையான வசனங்களையும், ஒரு துறவியின் அமைதியையும் ஒரே மனதில் தாங்கிய ஒரு எழுத்தாளனிடமிருந்து இப்படியொரு நாவல் வந்திருப்பது தற்செயலல்ல. கிருஷ்ணன் என்னும் இளைஞன் தன் பயணத்தின் இறுதியில் எதைக் கண்டடைகிறான், நாமம் அவனை எங்கே கொண்டு போய் நிறுத்துகிறது என்பதை இங்கே சொல்லி அந்தத் தேடலின் சுவையைக் கெடுக்க விரும்பவில்லை. அது ஒவ்வொரு வாசகனும் தானே மந்திரத்தை உச்சரித்து அடைய வேண்டிய அனுபவம்.