"காஜினி முகமது பதினாறு முறை தோற்றான்; பதினேழாவது முறைதான் வென்றான்" — பள்ளிக்கூடத்தில் நம் எல்லோருக்கும் சொல்லிக் கொடுக்கப்பட்ட விடாமுயற்சிக் கதை இது. தோல்வியில் மனம் தளராதே, பதினேழாவது முயற்சியில் வெற்றி கிட்டும் என்று பேச்சாளர்கள் இன்றும் மேடையில் உருட்டுகிறார்கள். ஆனால் இது ஒரு பச்சைப் பொய் என்று ஒரே வரியில் உடைத்துப் போடுகிறார் மதன். உண்மையில் காஜினி முகமது இந்தியா மீது படையெடுத்த ஒவ்வொரு முறையும் வென்றான்; ஒவ்வொரு முறையும் கொள்ளையடித்தான். அந்தப் பதினேழாவது படையெடுப்புதான் — சோமநாதர் கோயில் சூறையாடல்தான் — அவனது மிகக் கொடூரமான முகம். வரலாறு நமக்கு எப்படிப் பொய் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை, ஒரு கேலிச்சித்திரக்காரனின் கூர்மையோடு அம்பலப்படுத்தும் புத்தகம்தான் மதனின் 'வந்தார்கள் வென்றார்கள்'.
இந்த நூலை எழுதியவர் — தமிழ் இதழுலகம் 'கார்ட்டூனிஸ்ட் மதன்' என்று அன்போடு அழைக்கும் மா.கி. கோவிந்தன். 1947-இல் ஸ்ரீரங்கத்தில் பிறந்து சென்னையில் வளர்ந்தவர். அறுபதுகளின் இறுதியில் ஆனந்த விகடனில் கேலிச்சித்திரக்காரராகக் கையெழுத்துப் போட்டு, கால் நூற்றாண்டுக்கு மேலாக விகடனிலும் ஜூனியர் விகடனிலும் பணியாற்றியவர். சிரிப்பை வரைந்த அதே கை, பின்னாளில் வரலாற்றை எழுதியது. கடினமான, அலுப்பூட்டக் கூடிய ஒரு பாடத்தை — போரும் கொள்ளையும் படுகொலையும் என்று திரும்பத் திரும்பவே வரும் ஒரு கதையை — ஒரு பக்கம்கூட சலிப்புத் தட்டாமல் நம்மைப் படிக்க வைக்கிறது அவரது நடை. அறிவியல் சார்ந்த வரலாற்றை, கேலிச்சித்திரக்காரனின் இலகுவோடும், பத்திரிகையாளனின் நுணுக்கத்தோடும் சொல்வதுதான் மதனின் தனிச்சிறப்பு.
இந்தப் புத்தகம் முதலில் ஒரு புத்தகமாக அல்ல, ஒரு தொடராகப் பிறந்தது. ஜூனியர் விகடனில் மொகலாயர்களைப் பற்றி மட்டும் எழுதத் திட்டமிட்டார் மதன். ஆனால் முதல் வாரத்திலேயே வாசகர்களின் வரவேற்பு அலையடித்ததால், மொகலாயருக்கு முன்னால் வந்த படையெடுப்புகளில் இருந்தே தொடங்கச் சொன்னது ஆசிரியர் குழு. அப்படி நீண்டு, 1994-இல் ஒரு முழு நூலாக விகடன் வெளியீடாக வந்தது. சுஜாதா எழுதிய முன்னுரை இந்த நூலுக்கு ஒரு கனத்தைச் சேர்க்கிறது — போர்களை ஒருதலைப்பட்சமின்றி, வன்முறையைக் கொண்டாடாமல், சுவாரஸ்யமாகச் சொன்னதற்காக மதனைப் பாராட்டுகிறார் அவர். வட இந்தியாவில் பாபர் மசூதிப் பிரச்சினை கொதித்துக் கொண்டிருந்த அந்தச் சமயத்தில் இந்தத் தொடர் வந்தது என்பதால், அதன் காலப் பொருத்தம் இன்னும் கூர்மையானது.
காஜினியில் தொடங்கி பிரிட்டிஷ் ஆட்சி வரை — பத்தாம் நூற்றாண்டு முதல் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு வரையிலான ஒரு பெரும் காலப் பயணத்தை இந்த நூல் விரித்துக் காட்டுகிறது. முகமது கோரியின் படையெடுப்புகள், ராஜபுத்திரப் பெண்களின் தீக்குளிப்பு, காஜினியின் சோமநாதர் சூறையாடல் — ஐம்பதாயிரம் பேர் கொல்லப்பட்டு, ஆறு டன் தங்கமும் ரத்தினமும் காபூலுக்குத் தூக்கிச் செல்லப்பட்ட அந்தக் கொடூரம். தைமூர் ஒருவன் தன்னைப் பார்த்துச் சிலர் சிரித்தார்கள் என்பதற்காக ஒரு லட்சம் கைதிகளின் தலையைத் துண்டிக்கச் சொன்ன கதை. 'டெல்லி சுல்தான்' யார், 'டெல்லி பாத்ஷா' யார் என்ற வேறுபாடு. 'மொகலாயர்' என்ற சொல்லே 'மங்கோலியர்' என்பதிலிருந்து வந்தது என்ற சுவாரஸ்யம் — பாபர் தாய்வழியில் பாதி மங்கோலியன், ஆனால் அந்த மங்கோலிய அடையாளத்தை அவன் வெறுத்தான்; இறுதியில் அவன் வெறுத்த அந்த வழியின் பெயரிலேயே அவனது வம்சம் என்றென்றும் அழைக்கப்படுகிறது.
பாபர் முதல் ஔரங்கசீப் வரையிலான மொகலாய வம்சத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது மதனின் தராசு துல்லியமாக நிற்கிறது. அக்பரை அவர் ஒரே வெற்றிகரமான, அனைவரையும் அரவணைத்த அரசனாகக் காட்டுகிறார் — ஜிசியா வரியை ரத்து செய்து, இந்துக்களை நெருங்கி, 'தீன்-இ-இலாஹி' என்ற புதிய நம்பிக்கையை உருவாக்கியவன். மாறாக, ஔரங்கசீப்பின் சகிப்புத்தன்மையற்ற கொள்கைகளே பேரரசின் வீழ்ச்சிக்கு வித்திட்டன என்கிறார். ஆனால் இந்தத் தீர்ப்புகளை அவர் ஒற்றைக் கோணத்தில் திணிக்கவில்லை — வரலாறு என்பது எழுதுபவனின் பார்வையால் எப்படி வளைக்கப்படுகிறது என்பதையும் வாசகனின் முன் வைத்துவிடுகிறார். மக்கள் இன்றும் இந்த நூலைப் படித்து, ஔரங்கசீப் கொடுங்கோலனா இல்லையா என்று விவாதிப்பதே அந்தச் சமநிலையின் சாட்சி.
இந்திய வரலாற்றில் இது ஒரு வலி தோய்ந்த கேள்வியை எழுப்புகிறது — செல்வம் கொழித்த, அறிவில் சிறந்த இந்தியா, ஏன் திரும்பத் திரும்பப் படையெடுப்பாளர்களிடம் வீழ்ந்தது? மதனின் பதில் கூர்மையானது: சாதி, பொறாமை, ஒற்றுமையின்மை. ஒருவரை ஒருவர் நேசிக்காமல், ஒருவருக்கொருவர் நிலத்தைக் காட்டிக் கொடுத்து, தனிமைப்பட்டு நின்றதால்தான் அந்நியன் எளிதாக நுழைந்தான். தென்னிந்தியா — தமிழகமும் கேரளமும் — இந்தப் படையெடுப்புகளிலிருந்து பெருமளவு தப்பித்தது. காஜினியை எதிர்கொண்டிருக்கக் கூடிய ராஜேந்திர சோழன், அதற்குப் பதிலாகக் கடல் தாண்டித் தென்கிழக்காசியாவைக் கைப்பற்றச் சென்றான். ஔரங்கசீப்பின் தூக்கத்தைக் கெடுத்த சிவாஜியும் இந்தக் கதையில் ஒரு முக்கியக் கண்ணி.
இந்த நூலின் மீது சில வாசகர்கள் வைக்கும் ஒரே குறை — தமிழக, தென்னிந்திய மன்னர்களை இது கிட்டத்தட்டக் கடந்தே சென்றுவிடுகிறது என்பதுதான். ஆனால் அதையும் மீறி, கால் நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக இந்த நூல் முப்பத்தைந்து பதிப்புகளைக் கண்டிருக்கிறது; தமிழின் மிக உயர்வாக மதிப்பிடப்பட்ட வரலாற்று நூல்களில் ஒன்றாக மக்களின் நெஞ்சில் நிற்கிறது. மதன் தன் ஆதாரங்களை எவ்வளவு உழைப்போடு சேகரித்தார் என்பது ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் தெரிகிறது — தேதிகள், படங்கள், குறிப்புகள். அந்தத் தொடரை மக்கள் 'சொக்குப் பொடி' என்றே சொன்னார்கள்; படிக்கத் தொடங்கினால் கீழே வைக்க முடியாத மயக்கம்.
நூலின் இறுதியில் மதன் வைக்கும் ஒரு குறிப்புதான் இந்தப் புத்தகத்தின் ஆன்மா. காபூலுக்குக் கொள்ளையடித்துச் சென்ற அந்த ஆறு டன் தங்கம் — அது எதையும் காப்பாற்றவில்லை. கொள்ளையடித்த நாடுகள் இன்று சிதிலமாகக் கிடக்கின்றன; கொள்ளையடிக்கப்பட்ட இந்தியாவோ மீண்டும் எழுந்து நிற்கிறது. ஒரு மனிதனின் செல்வத்தை நீ திருடலாம்; அவனது அறிவை அல்ல. வந்தவர்கள் வென்றார்கள், ஆனால் வென்றதை அவர்களால் வைத்துக் கொள்ள முடியவில்லை. ஆறுநூறு ஆண்டுப் படையெடுப்புகளையும், பிறகு வந்த வெள்ளையனின் ஆட்சியையும் தாங்கிக்கொண்டு இந்தியா இன்னும் உயிர்ப்போடு இருக்கிறது. அந்தத் தாங்கும் சக்தியின் ரகசியத்தை, ஒரு கேலிச்சித்திரக்காரனின் இலகுவான கையால் வரைந்து காட்டுகிறது 'வந்தார்கள் வென்றார்கள்'.
