காட்டு வழியே தேரில் சென்றுகொண்டிருந்த ஒரு மன்னன், தரையில் படர்ந்து கிடந்த ஒரு முல்லைக் கொடியைப் பார்க்கிறான். ஏறிப் படர ஆதாரம் இல்லாமல், சூரியனை நோக்கி நீள முடியாமல் தவித்துக்கொண்டிருந்தது அந்தக் கொடி. அவன் தன் தேரை அவிழ்த்து, அதை அந்தக் கொடிக்குப் பந்தலாக விட்டுவிட்டு, நடந்தே வீடு திரும்புகிறான். அரசின் அதிகாரத்தின் அடையாளமான தேரை, மலரவும் முடியாத ஒரு பூங்கொடிக்காகத் துறந்த அந்த மன்னனின் பெயர் பாரி. "முல்லைக்குத் தேர் கொடுத்த பாரி" என்ற இந்த ஒரு வரியில் தமிழின் கொடைப்பண்பு முழுவதும் அடங்கிவிடும். அந்தப் பாரியை, இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் கடந்து நம் கண்முன் உயிர்ப்பிக்கிறார் சு. வெங்கடேசனின் **வீரயுக நாயகன் வேள்பாரி**.

A Sangam-era Tamil chieftain in white cotton garments and simple gold ornaments standing beside an ornate wooden chariot left at the edge of a misty forest, a delicate jasmine creeper trailing on the

காவல் கோட்டம் என்ற தம் முதல் நாவலுக்காக 2011-இல் சாகித்ய அகாதமி விருது வென்றவர் சு. வெங்கடேசன். ஓர் எழுத்தாளரின் முதல் நாவலுக்கே அந்த விருது வழங்கப்பட்டது அபூர்வம். மதுரையின் அறுநூறு ஆண்டு வரலாற்றை ஒரு காவியமாக எழுதியவர், அடுத்ததாகத் தேர்ந்தெடுத்தது சங்க காலத்தை. மதுரை மக்களவை உறுப்பினராகவும், இடதுசாரி இயக்கத்தின் தீவிரச் செயல்பாட்டாளராகவும் இருக்கும் இவர், தம் வரலாற்றுப் புனைவுகளுக்காகச் செய்யும் ஆராய்ச்சியின் ஆழம்தான் அவருடைய தனித்துவம். அந்த ஆராய்ச்சி வேள்பாரியின் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் தெரிகிறது.

வேள்பாரி யார்? சங்க காலத் தமிழகத்தில் வாழ்ந்த வேளிர் குலத்தின் தலைவன். பறம்பு நாடு என்ற வளமான மலைப் பகுதியை ஆண்டவன். தமிழ் இலக்கியம் போற்றும் **கடை ஏழு வள்ளல்களில்** முதன்மையானவன். வெற்றிகளுக்காக அல்ல, கொடைக்காகவே புகழ்பெற்றவன். உயிரினம் எதுவானாலும் கேட்டதைத் தந்த அந்தக் கொடைப்பண்பின் உச்சம்தான் முல்லைக் கொடிக்குத் தேர் தந்த நிகழ்வு. நாவலில் வேளிர் குலத்தின் நாற்பத்து இரண்டாவது தலைவனாக அவன் வருகிறான். முதல் தொகுதி, புலவர் கபிலர் பறம்பு மலையை நோக்கிப் பயணிக்கும் கதையாகவே பெரிதும் விரிகிறது. கபிலரின் கண்களின் வழியேதான் பறம்பு மக்களின் வாழ்க்கை, பழக்கவழக்கங்கள், அறிவியல், இயற்கையோடு இணைந்த அவர்களின் வாழ்வியல் ஆகியவை நமக்குக் காட்டப்படுகின்றன.

கபிலர் வெறும் ஒரு பாத்திரம் அல்ல. சங்க காலத்தின் தலைசிறந்த புலவர்களில் ஒருவர். பாரியின் நெருங்கிய நண்பர், அவையின் கவிஞர். பாரியை அழியாமல் நிறுத்தியவை அவருடைய புறநானூற்றுப் பாடல்கள்தான். மூவேந்தர்களும் ஒன்றுசேர்ந்து படையெடுத்தாலும் பறம்பை வெல்ல முடியாது என்று கபிலர் சவால் விடுகிறார். மலையில் மூங்கில் நெல்லும், வள்ளிக்கிழங்கும், தேனும் இயற்கையாகவே கிடைக்கும்; உழவே செய்யத் தேவையில்லாத அந்த மலையை, போரை விட்டுவிட்டால் மட்டுமே மன்னர்கள் பெறமுடியும் என்கிறார். அந்த வரிகளின் வீச்சு, இந்த நாவலின் முதுகெலும்பாக நிற்கிறது.

சு. வெங்கடேசனின் நடை, வரலாற்றையும் கவிதையையும் சங்க இலக்கியத்தையும் ஒன்றாகப் பிணைக்கிறது. புறநானூற்றின் வரிகள் கதைக்குள் இயல்பாகக் கலந்து வருகின்றன. பறம்பு நாட்டின் மருத்துவம், வானியல், விவசாயம், போர்முறை, காட்டின் சூழலியல் என ஒவ்வொன்றையும் ஒரு வரலாற்று ஆவணம் போலத் துல்லியமாகத் தந்திருக்கிறார். ஆனால் அது ஆவணமாகச் சலிக்கவில்லை. படிக்கும்போது, இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய தமிழகத்தின் காற்றை நாம் சுவாசிக்கிறோம். கதை, இலக்கியம், வரலாறு ஆகியவற்றின் இந்தக் கலவைதான் இந்நாவலை ஒரு காவியமாக உயர்த்துகிறது.

நாவலின் மையம், பறம்பு மலையின் மீது மூவேந்தர் நடத்தும் முற்றுகை. சேர, சோழ, பாண்டிய மன்னர்கள் தனித்தனியே வந்து தோற்கின்றனர். பிறகு மூவரும் ஒன்றுசேர்ந்து முற்றுகையிடுகின்றனர். மலையின் இயற்கை வளமும், பாரியின் தந்திரமும் அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்துகின்றன. ஒரு தாவரத்தைக்கூட நேசித்த ஒரு மனிதனை, பேரரசுகள் ஒன்றுசேர்ந்தும் வீழ்த்த முடியவில்லை என்பதே நாவலின் இதயம். ஆனால் வரலாறு, அந்த இதயத்தை அரசியல் சரிநிலையோடு பொருத்திப் பார்க்கவும் செய்கிறது. வீரமும் கொடையும் ஒரு பக்கம், பேரரசின் அதிகார வேட்கை மறுபக்கம் என இரண்டையும் வெங்கடேசன் சமமாக நிறுத்துகிறார்.

இந்த நாவல் முதலில் ஆனந்த விகடனில் தொடர்ந்து நூற்றுப் பதினொரு வாரங்கள் தொடராக வெளிவந்தது; மணியம் செல்வன் ஓவியங்கள் வரைந்தார். பின்னர் விகடன் பிரசுரம் இரண்டு தொகுதிகளாக வெளியிட்டது. முதல் தொகுதி அறுநூற்று எட்டுப் பக்கங்கள்; குலப்பாடல், தேவவாக்கு என இரு பகுதிகளைக் கொண்டது. வெளியான கணம் முதல் இது ஏற்படுத்திய வாசிப்பு வெறி, பொன்னியின் செல்வனுக்குப் பிறகு தமிழில் வேறெந்த நாவலும் ஏற்படுத்தாதது என்று சொல்லப்படுகிறது. குட்ரீட்ஸ் தளத்தில் ஆயிரத்து நானூற்றுக்கும் மேற்பட்ட மதிப்பீடுகளில் ஐந்துக்கு 4.64 எனும் அரிய மதிப்பெண் இதற்கு உண்டு. 2018-இல் விகடன் விருதும் பெற்றது.

பாரி இறந்த பிறகு, அவனுடைய இரு மகள்களான அங்கவை, சங்கவை ஆகியோரின் காவலனாகக் கபிலர் மாறுகிறார். அவர்களுக்கு ஏற்ற துணைகளைத் தேடி அலைகிறார். ஒரு பொற்காலம் முடிந்த சோகத்தை, அந்த இரு பெண்களின் வாழ்வில் சுமந்து நடக்கிறார். அந்தக் கதை எங்கே போய் நிற்கிறது என்பதை நாவலே சொல்லட்டும். வேள்பாரியின் முதல் தொகுதியை நீங்கள் கையில் எடுத்தால், அது உங்களை ஒரு மலையின் உச்சிக்கு அழைத்துச் செல்லும். அங்கே, தரையில் கிடந்த ஒரு முல்லைக் கொடி, இன்னும் சூரியனை நோக்கிப் படர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது.