மகாபாரதத்தின் மிக நீண்ட பருவங்களில் ஒன்று, ஆனால் வாள் சத்தம் குறைந்த ஒரு பருவம் விராட பருவம். பன்னிரண்டு ஆண்டு வனவாசம் முடிந்த பாண்டவர்கள், பதின்மூன்றாம் ஆண்டை அஞ்ஞாதவாசமாகக் கழிக்க வேண்டியிருந்தது. அரசர்கள் சமையற்காரர்களாகவும், வில்லாளி நடன ஆசிரியராகவும், அரசி பணிப்பெண்ணாகவும் உருமாறி, யாரும் அடையாளம் கண்டுகொள்ளக் கூடாது என்ற நிபந்தனையோடு விராட நாட்டில் மறைந்து வாழ்ந்தார்கள். அந்த ஒரு வருடம் வெளியில் இருந்து பார்த்தால் தலைமறைவு வாழ்க்கை; உள்ளே இருந்து பார்த்தால் அது ஒரு தவம். தன்னை அழுத்தி, தன் பெருமையை மறைத்து, அமைதியை விரதமாகக் கொண்டு வாழ்ந்த அந்தத் தனிமையைப் பாலகுமாரன் "தனிமைத் தவம்" என்று பெயரிட்டு ஒரு கதையாக்கியிருக்கிறார்.
இந்தத் தலைப்பே பாலகுமாரனின் எழுத்தின் சாரத்தைச் சொல்லிவிடுகிறது. அடையாளத்தை மறைத்து வாழும் ஒரு வருடத்தை அவர் தனிமையின் தவமாகப் பார்க்கிறார். கதைகள் சொல்வதிலும், அந்தக் கதைகளுக்குள் வாழ்க்கையின் ஆழமான தரிசனத்தைப் பொதிந்துவைப்பதிலும் அவருக்கு இணையில்லை. "எழுத்துச் சித்தர்" என்று அவரை வாசகர்கள் அழைத்ததற்கு இதுபோன்ற தேர்வுகள்தான் காரணம். மகாபாரதத்தின் மிகவும் மறைவான, மிகவும் அமைதியான பருவத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து, அதை ஒரு உள்முக யாத்திரையாக மாற்றியிருக்கிறார்.
பாலகுமாரன் (1946 முதல் 2018 வரை) தமிழின் மிகவும் பிரபலமான, அதே நேரம் மிகவும் நேசிக்கப்பட்ட எழுத்தாளர்களில் ஒருவர். தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தில் ஒரு சிற்றூரில் பிறந்து, சென்னையில் ஒரு நிறுவனத்தில் சுருக்கெழுத்தாளராக வேலை பார்த்து, பின்னர் அதை விட்டுவிட்டு முழுநேர எழுத்தாளரானவர். "மெர்க்குரி பூக்கள்", "இரும்புக் குதிரைகள்" போன்ற தொடர்கதைகளால் வாசக உலகைக் கவர்ந்தவர். இராஜராஜ சோழனின் வாழ்க்கையை ஆறு பாகங்களில் விரித்த "உடையார்" அவருடைய மிகப்பெரிய இலக்கியச் சாதனை. நாயகன், ஜென்டில்மேன், பாட்ஷா, சேது, காதலன் என எண்ணற்ற திரைப்படங்களுக்கு வசனம் எழுதியவர். நூற்றுக்கணக்கான நாவல்களும் சிறுகதைகளும் எழுதிய அவருடைய எழுத்துப் பெருக்கம் தமிழில் அபூர்வமானது.
அவருடைய எழுத்து வாழ்க்கையின் இரண்டாம் பாதியில் ஒரு ஆன்மிகத் திருப்பம் தெரிகிறது. திருவண்ணாமலையின் யோகி ராம்சுரத்குமாரின் சீடரான அவர், பகவத் கீதை, சித்தர் மரபு, சைவ தத்துவம் ஆகியவற்றில் ஆழ்ந்து, ரமண மகரிஷி, அருணகிரிநாதர் போன்றவர்களைப் பற்றியும் எழுதினார். அவருடைய வாசகர்களுக்கு அவர் வெறும் கதைசொல்லி அல்ல; ஒரு "மானசீக குரு". இந்த ஆன்மிக நோக்கும், கதைசொல்லும் திறனும் சந்திக்கும் இடத்தில்தான் "தனிமைத் தவம்" நிற்கிறது.
இந்நூல் உண்மையில் இரண்டு குறுநாவல்களின் தொகுப்பு. முதல் கதை "தனிமைத் தவம்" மகாபாரதத்தின் விராட பருவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. குறிப்பாகக் கீசக வதம் நிகழ்வை மையமாகக் கொண்டு, பணிப்பெண் சைரந்திரியாக மாறுவேடத்தில் இருந்த திரௌபதியின் மானத்தைக் காக்க பீமன் கீசகனை வதம் செய்யும் பகுதியை அது தொடுகிறது. மறைந்து வாழும் மனிதர்களின் உள்மன அழுத்தத்தையும், தங்கள் உண்மை சொரூபத்தை வெளிக்காட்ட முடியாமல் பொறுமையை விரதமாகக் கொள்ளும் வேதனையையும் பாலகுமாரன் நுட்பமாகப் பதிவு செய்கிறார். இரண்டாவது கதை "காசுமாலை" என்பது பேராசையும் அதன் விளைவுகளும் பற்றிய நவீனக் கதையாகும். பழங்காலத்திலும் நவீன காலத்திலும் பெண்கள் எப்படிச் சுரண்டப்படுகிறார்கள் என்ற ஒரு இழையால் இரண்டு கதைகளும் இணைக்கப்படுகின்றன என்று வாசகர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள்.
இந்நூலின் கருப்பொருள்களே அதன் வலிமை. தனிமை, பொறுமை, அடையாளத்தை மறைத்தல், பெண்ணின் கௌரவம், பேராசைக்கும் கட்டுப்பாட்டுக்கும் இடையிலான முரண் என பல தளங்களில் கதை நகர்கிறது. "தவம்" என்ற சொல்லை வழக்கமான மத அர்த்தத்தில் அல்லாமல், ஒரு மனிதன் தன்னைத்தானே அடக்கி, அமைதியில் தன்னைக் கண்டடையும் ஒரு உள்முக முயற்சியாக பாலகுமாரன் விரிக்கிறார். அரண்மனையில் சமையற்காரனாக, கோவலனாக, பணிப்பெண்ணாக வாழ்ந்த ஒரு வருடம் வெறும் ஒளிந்து வாழ்தல் அல்ல; அது ஆன்மாவைச் செதுக்கும் ஒரு பயிற்சி என்ற பார்வை இந்நூலின் இதயம்.
பாலகுமாரனின் நடை எளிமையானது, அதே நேரம் ஆழமானது. அன்றாட வாழ்க்கையின் சாதாரண சொற்களைக் கொண்டே ஆழமான தத்துவங்களைச் சொல்லும் பாங்கு அவருக்கே உரியது. கதாபாத்திரங்களின் உள்மனத்தை அவர் திறந்து காட்டும் விதம், காவியத்தை வெறுமனே மீண்டும் சொல்வதாக இல்லாமல், அதை உளவியல் ரீதியாகவும் ஆன்மிக ரீதியாகவும் மறுவாசிப்பு செய்வதாக மாற்றுகிறது. வில்லிபுத்தூராரின் "வில்லி பாரதம்" முதல் நவீன உரைநடை வடிவங்கள் வரை, மகாபாரத மறுவாசிப்புகள் தமிழில் நிறைய உண்டு. அந்த நீண்ட பாரம்பரியத்தில் பாலகுமாரனின் பங்களிப்பு குறிப்பிடத்தக்கது. அவர் சம்பவங்களை விவரிப்பதைவிட மனிதர்களின் உள்ளத்தைத் தோண்டுகிறார்.
வாசகர்களிடையே இந்நூல் அமைதியான வரவேற்பைப் பெற்றிருக்கிறது. குட்ரெட்ஸ் (Goodreads) தளத்தில் சிறிய எண்ணிக்கையிலான வாசகர்களிடமிருந்து சராசரியாக நான்கு நட்சத்திரங்களுக்கு மேல் மதிப்பெண் பெற்றிருப்பது அதன் தாக்கத்தைக் காட்டுகிறது. "நல்ல சிந்தனைகளோடு கூடிய கதை" என்பதே பொதுவான வாசக அபிப்ராயம். பாலகுமாரனின் பிற பிரபல நாவல்களைப் போல பரபரப்பான கதையல்ல இது; ஆனால் அமைதியாக உட்கார்ந்து வாசிக்க விரும்புபவர்களுக்கு, மகாபாரதத்தின் ஒரு பக்கத்தைப் புதிய கண்களால் பார்க்க விரும்புபவர்களுக்கு இது ஒரு நிதானமான பயணம்.
தலைமறைவு வாழ்க்கையைத் தவமாக மாற்றிய அந்த ஒரு வருடத்தைப் பாலகுமாரன் எப்படி நம் முன் விரிக்கிறார் என்பதை அவருடைய வார்த்தைகளிலேயே வாசிப்பதுதான் சரி. காவியத்தின் மிக "மறைவான" வருடத்தை ஒரு ஆன்மிகப் பின்வாங்கலாகப் பார்க்கும் இந்த நூல், தனிமை என்பது தண்டனை அல்ல, அது ஒரு தவம் என்ற எண்ணத்தை மெல்ல நம் மனதில் விதைக்கிறது.
