தோல் — பத்தாண்டுக் கள ஆய்வில் டானியல் செல்வராஜ் படைத்த, சாகித்திய அகாதமி விருது பெற்ற தோல் தொழிலாளர்களின் காவியம்

ஒரு நாவலை எழுதுவதற்கு முன் தானியேல் செல்வராஜ் பத்து ஆண்டுகள் திண்டுக்கல்லின் தோல் பதனிடும் தொழிற்சாலைகளுக்குள் நடந்து திரிந்தார். வழக்கறிஞராக நீதிமன்றத்தில் வாதாடிய அதே மனிதர், பதனிடும் குழிகளின் நெடி அடிக்கும் முற்றங்களில் தொழிலாளர்களோடு அமர்ந்து அவர்களின் வாழ்க்கையைக் கேட்டறிந்தார். அந்தப் பத்தாண்டு உழைப்பின் விளைவுதான் "தோல்" என்னும் நாவல். இத்தலைப்பானது ஒரு கூர்மையான வாள் முனை போன்றது. மனிதர்கள் பதனிடும் மிருகத்தின் தோலையும் இது குறிக்கிறது; அந்த உழைப்பாளர்களின் சாதியை அவர்கள் மீது ஒட்டவைத்திருக்கும் மனித உடலின் தோலையும் இது குறிக்கிறது.

திண்டுக்கல் மாவட்டத்தில் தோல் பதனிடும் தொழில் நூற்றாண்டுகளாக நடந்துவருகிறது. நாம் அணியும் காலணி, கைப்பை, வார்ப்பட்டை என எல்லாமே எங்கோ ஒரு குழியில் இறங்கி, நாள் முழுவதும் சுண்ணாம்பிலும் அமிலத்திலும் கையை விட்டு உழைத்த ஒருவரின் வேலையிலிருந்து உருவானவை. ஆனால், அந்த உழைப்பாளியை நாம் பார்ப்பதில்லை. அவர் சமூகத்தின் விளிம்பில், நகரத்தின் எல்லைக்கு வெளியே, நெடி தாங்காத ஒதுக்குப்புறத்தில் வாழ்கிறார். அந்த மறைக்கப்பட்ட வாழ்வைத்தான் செல்வராஜ் முதன்முறையாக இலக்கியத்திற்குள் கொண்டுவந்தார். தமிழில் தோல் தொழிலாளர்களைப் பற்றி எழுதப்பட்ட முதல் இலக்கியப் பதிவு இது என்று இந்நாவல் அழைக்கப்படுகிறது.

இந்த நாவலை எழுதிய தானியேல் செல்வராஜின் வாழ்க்கையும் உழைப்பின் வாசனை கொண்டது. 1938ஆம் ஆண்டு திருநெல்வேலி மாவட்டத்தின் தென்களம் என்ற ஊரில் பிறந்தவர். அவருடைய பெற்றோர் மூணாறு தேயிலைத் தோட்டங்களில் வேலை செய்த தொழிலாளர்கள். அந்த வறுமையிலிருந்து படிப்படியாக மேலெழுந்து, திருநெல்வேலி இந்துக் கல்லூரியில் பட்டப்படிப்பு முடித்து, சென்னை சட்டக் கல்லூரியில் வழக்கறிஞரானார். மோப்பஸான், டிக்கன்ஸ், தாமஸ் ஹார்டி போன்றோர் அவருடைய இளமைக்கால ஆசான்கள். ப. ஜீவானந்தத்தின் கம்யூனிசக் கொள்கைகள் அவரை ஆழமாகப் பாதித்தன. தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கத்தின் செயற்குழு உறுப்பினராக இருந்து, தன் வாழ்நாள் முழுவதும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் பக்கம் நின்றார்.

செல்வராஜின் முதல் நாவலான "மலரும் சருகும்" தமிழின் முதல் தலித் நாவலாகக் கருதப்படுகிறது. "தேனீர்" தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் கதையைச் சொன்னது. "யுகசங்கமம்" என்ற நாடகம் தில்லிப் பல்கலைக்கழகத்தின் தமிழ்த் துறையில் பாடமாக வைக்கப்பட்டது. இப்படி அரை நூற்றாண்டுக்கும் மேலான படைப்பு வாழ்க்கையின் உச்சமாகவே "தோல்" அமைந்தது. தன் எழுபதாவது வயதில், கிட்டத்தட்ட எழுநூறு பக்கங்கள் கொண்ட இந்த நாவலை அவர் முடித்தார்.

"தோல்" வெறும் ஒரு குடும்பத்தின் கதை அல்ல. அது திண்டுக்கல் தோல் தொழிலாளர்களின் தலைமுறைகளாக நீளும் சமூக வரலாறு. அந்த வரலாற்றைத் தானியேல் செல்வராஜ் கம்யூனிச இயக்கத்தின் வரலாற்றோடு பின்னிப் பிணைத்துச் சொல்கிறார். தொழிற்சங்கம் எப்படி உருவானது, உரிமைக்கானப் போராட்டங்கள் எப்படி வளர்ந்தன, முதலாளிக்கும் தொழிலாளிக்கும் இடையிலான மோதல் எப்படி நாளுக்கு நாள் கூர்மையடைந்தது என்பதை அவர் நுட்பமாகப் பதிவு செய்கிறார். ஆனால், இது கோட்பாட்டுப் பிரசங்கமாகச் சுருங்கிவிடவில்லை. குழிகளில் இறங்கும் கைகள், பசியால் வாடும் வயிறுகள், கனவுகளை விடாமல் காக்கும் இதயங்கள் என இந்த மனிதர்களின் சதையும் இரத்தமும் கொண்ட வாழ்வுதான் இந்நாவலின் உயிராகும்.

இந்த நாவலின் இலக்கிய முக்கியத்துவம் அதன் யதார்த்தவாதத்தில் இருக்கிறது. மாக்ஸிம் கார்க்கி முன்னெடுத்த சோசலிச யதார்த்தவாதம் தமிழ் நாவல் உலகில் வேரூன்றி நிற்பதற்கு "தோல்" ஒரு சான்று. கார்க்கி தன் "தாய்" நாவலில் ரஷ்யத் தொழிலாளர்களுக்குச் செய்ததைத் தானியேல் செல்வராஜ் திண்டுக்கல் தோல் உழைப்பாளர்களுக்காகச் செய்தார். விளிம்பு நிலை மக்களின் வாழ்வை அவலமாக மட்டும் காட்டாமல், போராட்ட உணர்வோடும் நம்பிக்கையோடும் எழுச்சியோடும் சித்தரிப்பதுதான் அந்த யதார்த்தவாதத்தின் தனித்தன்மை. துயரத்தின் நடுவிலும் இந்த மக்கள் தலைநிமிர்ந்து நிற்கிறார்கள்.

பத்தாண்டுக் கள ஆய்வின் வீச்சு நாவலின் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் தெரிகிறது. தோல் பதனிடும் முறை, பயன்படுத்தப்படும் சுண்ணாம்பும் வேதிப் பொருட்களும், தொழிலாளர்களின் வட்டார வழக்கு, அவர்களின் பழக்கவழக்கங்கள், சடங்குகள், நம்பிக்கைகள் என எல்லாமே துல்லியமாகப் பதிவாகியிருக்கின்றன. கற்பனையால் எழுதப்பட்ட நாவல் அல்ல இது; வாழ்ந்து, பார்த்து, கேட்டு, ஆவணப்படுத்தப்பட்ட வாழ்க்கை. அதனால்தான் இது ஒரு நாவலாக மட்டுமன்றி, மறைந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு தொழிலின் சமூக ஆவணமாகவும் மதிப்புப் பெறுகிறது.

இந்த உழைப்பு வீண்போகவில்லை. 2011ஆம் ஆண்டின் சிறந்த நாவலுக்கான தமிழ்நாடு அரசின் இலக்கிய விருதைத் "தோல்" வென்றது. 2012ஆம் ஆண்டு தமிழுக்கான சாகித்திய அகாதமி விருதும் இந்நாவலுக்குக் கிடைத்தது. தமிழின் முக்கியமான தலித் இலக்கியவாதிகளில் ஒருவராகத் தானியேல் செல்வராஜ் இதன் மூலம் நிலைநாட்டப்பட்டார். 2019ஆம் ஆண்டு அவர் மறைந்தாலும், அவர் ஆவணப்படுத்திய அந்த உழைப்பாளர்களின் குரல் இந்த நாவலில் இன்னும் உயிர்ப்போடு ஒலிக்கிறது.

நாம் தினமும் தொடும் தோல் பொருட்களுக்குப் பின்னால் ஒரு மனிதக் கதை இருக்கிறது. அந்தக் கதையை, அந்த மக்களின் வலியையும் கனவையும் எழுநூறு பக்கங்களில் செல்வராஜ் நமக்குக் காட்டுகிறார். கடைசிப் பக்கத்தில் அந்த மக்கள் எங்கே போய்ச் சேருகிறார்கள் என்பதை நீங்களே வாசித்து அறிவது நல்லது. ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் வாழ்வை மரியாதையோடு பார்க்க விரும்பும் எவருக்கும் "தோல்" ஒரு கட்டாயமான வாசிப்பு.