இந்தியா முழுவதும் தேர்தல்களில் நாம் பயன்படுத்தும் மின்னணு வாக்குப்பதிவு இயந்திரத்தை அல்லது அந்த ஈ.வி.எம். மெஷினை வடிவமைத்த பொறியியல் குழுவை வழிநடத்தியவர் யார் தெரியுமா? உலகின் மிகப்பெரிய ஜனநாயகம் வாக்களிக்கப் பயன்படுத்தும் அந்த இயந்திரத்தைப் பெங்களூரு பாரத் எலக்ட்ரானிக்ஸ் நிறுவனத்தில் உருவாக்கியவர், அதே கையால் தமிழ் வாசகர்களைத் தலைமுறை தலைமுறையாகச் சிரிக்கவும் சிந்திக்கவும் வைத்த எழுத்தாளரும்தான். அவர் பெயர் சு. ரங்கராஜன். ஆனால் தமிழ்நாடு அவரை அந்தப் பெயரில் அறியாது; சுஜாதா என்றுதான் அறியும். அந்தச் சுஜாதாவின் கூரிய சிந்தனைத் துணுக்குகளின் தொகுப்புதான் "சுஜாதாட்ஸ்".
தலைப்பிலேயே ஒரு விளையாட்டு ஒளிந்திருக்கிறது. "சுஜாதா" என்ற பெயரையும் ஆங்கிலத்தின் "thoughts" என்ற சொல்லையும் இணைத்து "Sujathoughts" அதாவது சுஜாதாட்ஸ் என்று பெயரிடப்பட்டுள்ளது. இந்த ஒற்றைச் சொல்லே சுஜாதாவின் எழுத்தின் ஆன்மாவைச் சொல்லிவிடுகிறது: நவீனம், விளையாட்டுத்தனம், தமிழும் ஆங்கிலமும் கலந்த நெருக்கமான குரல். இது ஒரு நாவல் அல்ல; ஒரு கதையும் அல்ல. சுஜாதா பல்வேறு தருணங்களில் எழுதிய சிறு சிறு சிந்தனைத் துணுக்குகள், அவதானிப்புகள், கூரிய நகைச்சுவைகள் ஆகியவற்றின் தொகுப்பு இது. அறிவியல், அரசியல், சினிமா, ஊடகம், மொழி, அன்றாட வாழ்க்கை என எதையும் விட்டுவைக்காத ஒரு மனத்தின் சிதறல்கள் இவை.
இந்தத் துணுக்குகள் முதலில் புத்தகமாகப் பிறக்கவில்லை. விகடன் குழுமத்தின் "ஜூனியர் போஸ்ட்" இதழில் 1997–98 காலகட்டத்தில் தொடராக வெளிவந்தவை இவை. பிறகு விகடன் பிரசுரம் அவற்றை ஒரே நூலாகத் தொகுத்து வெளியிட்டது. சுமார் இருநூற்று இருபது பக்கங்களில் சுஜாதாவின் மனம் சிறு சிறு துளிகளாகச் சேகரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. எந்தப் பக்கத்தைத் திறந்தாலும் ஒரு புதிய சிந்தனை, ஒரு புன்னகை, ஒரு "இதை இப்படியும் பார்க்கலாமா?" என்ற வியப்பு என எங்கிருந்து வேண்டுமானாலும் வாசிக்கத் தொடங்கலாம் என்ற வகையிலான ஒரு நூல் இது.
சுஜாதாவின் எழுத்தைப் புரிந்துகொள்ள, அவருடைய இரட்டை வாழ்க்கையை அறிய வேண்டும். திருவல்லிக்கேணியில் பிறந்து, ஸ்ரீரங்கத்தில் வளர்ந்து, மெட்ராஸ் இன்ஸ்டிட்யூட் ஆஃப் டெக்னாலஜியில் எலக்ட்ரானிக்ஸ் பொறியியல் படித்தவர். அங்கே அவருடைய சகபாடியாக இருந்தவர் பிற்காலத்தில் குடியரசுத் தலைவரான அப்துல் கலாம். அரசு நிறுவனத்தில் பணிபுரிந்தபோது சொந்தப் பெயரில் எழுத முடியாது என்பதால், மனைவியின் பெயரையே புனைபெயராக்கிக்கொண்டார். பொறியியலாளரின் துல்லியமும் கதைசொல்லியின் கற்பனையும் ஒரே மனிதரில் கூடியதால், அவருடைய எழுத்தில் ஒரு தனித்துவம் பிறந்தது. சிக்கலான அறிவியலை எளிய தமிழில், சிரிப்போடு, யாரும் புரிந்துகொள்ளும்படி சொல்லும் ஆற்றல் அது.
"சுருங்கச் சொல்லி விளங்க வைத்தல்" என்பதுதான் சுஜாதாவின் கையெழுத்து. குறைந்த வார்த்தைகளில் அதிகம் சொல்வது. அவருடைய சில வரிகளே இதற்குச் சான்று. "அறியாமைதான் பயம்!" என்று ஒரு வரியில் ஒரு தத்துவத்தைச் சொல்லிவிடுகிறார். "உங்கள் உடலின் முக்கியப் பணி, உங்கள் மூளையைத் தாங்கிச் செல்வதுதான்!" என்று அறிவியலையும் நகைச்சுவையையும் ஒரே மூச்சில் கலக்கிறார். ஒரு பெண்ணின் அழகை வர்ணிக்கும்போது, "உவமைகள் அவளை வர்ணிக்க ஓவர்டைம் வாங்க வேண்டும்" என்கிறார். தமிழுக்குள் "ஓவர்டைம்" என்ற ஆங்கிலச் சொல்லைத் தயக்கமின்றி நுழைத்து, பேச்சுத் தமிழின் நவீன மணத்தைக் கொண்டுவருகிறார். இந்த வரிகள் அவருடைய நாவல்களிலிருந்தும் திரைப்படங்களிலிருந்தும் வந்தவை; ஆனால் "சுஜாதாட்ஸ்" முழுவதும் இதே மணம்தான் வீசுகிறது.
இந்தத் தொகுப்பின் வசீகரம் அதன் தீர்க்கதரிசனத்திலும் இருக்கிறது. 1997–98-ல் எழுதப்பட்ட சில துணுக்குகளில், கைபேசிகள் வழியாகக் காணொளிகளைப் பகிரும் காலம் வரும் என்றும், Y2K பிரச்சினையைப் பற்றியும் அவர் பேசியிருப்பது வாசகர்களை இன்றும் வியக்க வைக்கிறது. அதனால்தான் பலர் அவரை "இந்தியாவின் அசிமோவ்" என்று அழைக்கிறார்கள். விஞ்ஞானத்தை வெறும் தகவலாக அல்லாமல், விளையாட்டாக, கனவாக, அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக மாற்றியவர் அவர். சென்னையின் போக்குவரத்து நெரிசல் முதல் கர்நாடக சங்கீதம் வரை, ஒரு சொல்லின் வேர் முதல் அண்டவெளி வரை என எதையும் அவருடைய பார்வை தொட்டுவிடும்.
தமிழ் உரைநடையை நவீனப்படுத்தியதில் சுஜாதாவுக்கு முக்கிய இடம் உண்டு. ஆனந்த விகடன், குமுதம், கல்கி போன்ற பெரும் பத்திரிகைகளில் அவருடைய பத்திகள் லட்சக்கணக்கான நடுத்தர வர்க்க வாசகர்களைச் சென்றடைந்தன. "ஏன்? எதற்கு? எப்படி?" போன்ற அறிவியல் பத்திகள் வழியாக, இயற்பியலையும் தொழில்நுட்பத்தையும் சாதாரண தமிழ் வாசகனின் கைக்கு எட்டச் செய்தார். கல்கியின் எளிமைக்கும் சாண்டில்யனின் அலங்காரத்துக்கும் இடையே, தனக்கான ஒரு புதிய மொழியை அதாவது பேசுவதுபோல் எழுதும் மொழியை அவர் கண்டுபிடித்தார். அந்த மொழிதான் ஒரு தலைமுறை தமிழ் எழுத்தாளர்களை வடிவமைத்தது.
வாசகர்களின் வரவேற்பும் இதைச் சொல்லிவிடுகிறது. குட்ரீட்ஸ் தளத்தில் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட மதிப்பீடுகளில் சுமார் 4.2 மதிப்பெண் பெற்றிருக்கிறது இந்நூல். சிரிக்கவைக்கும் நகைச்சுவை, வியக்கவைக்கும் தகவல்கள், சிந்திக்கவைக்கும் அவதானிப்புகள் ஆகியவற்றை விரும்பும் எவருக்கும் இது பொருந்தும். ஒரு நாவல்போல் தொடர்ந்து வாசிக்க வேண்டிய நூல் அல்ல; கையில் எடுத்து எந்தப் பக்கத்தையும் திறந்து, ஒரு துணுக்கைப் படித்து, சிரித்து, யோசித்து, மீண்டும் வைத்துவிடக்கூடிய நூல். சுஜாதா இல்லாத இன்றைய தமிழ் இலக்கிய உலகில், அவருடைய மனத்தோடு சில நிமிடங்கள் உரையாடும் வாய்ப்பை இந்தத் தொகுப்பு நமக்குத் தருகிறது. அதுவே இதன் மதிப்பு.
