1921ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம், சென்னை திருவல்லிக்கேணி பார்த்தசாரதி கோயிலின் வாசலில் ஒரு கவிஞன் வழக்கம்போல் யானையிடம் சென்றான். லாவண்யா என்ற அந்த யானைக்கு அவன் அன்றாடம் தீனி கொடுப்பது வழக்கம். அன்று அவன் நீட்டிய தேங்காயை வாங்க மறுத்த யானை, திடீரென அவனைத் தாக்கித் தூக்கி எறிந்தது. அந்தத் தாக்குதலில் இருந்து அவன் உயிர் பிழைத்தாலும், ஏற்கெனவே வறுமையாலும் நோயாலும் தேய்ந்திருந்த உடல் மீளவில்லை. சில மாதங்களில், செப்டம்பர் 11 அதிகாலையில், முப்பத்தெட்டே வயதில் அவன் இறந்தான். அவன் இறுதி ஊர்வலத்தில் கலந்துகொண்டவர்கள் வெறும் பதினான்கு பேர். அந்தக் கவிஞனின் பெயர் சுப்பிரமணிய பாரதியார். தமிழ் கண்ட மகாகவி.
இறக்கும்போது அவன் கையில் பெரிய சொத்தோ புகழோ இல்லை. ஆனால் அவன் விட்டுச் சென்ற வரிகள் ஒரு மொழியின் குரலையே மாற்றிப் போட்டன. 1882ஆம் ஆண்டு எட்டயபுரத்தில் சின்னசாமி சுப்பிரமணியனாகப் பிறந்தவன், பதினொரு வயதிலேயே எட்டயபுர அரசவையில் தன் கவித்திறனால் "பாரதி" என்ற பட்டத்தைப் பெற்றான். வாரணாசியில் படித்தான், சுதேசமித்திரன், "இந்தியா" போன்ற இதழ்களில் பத்திரிகையாளனாகப் பணியாற்றினான். ஆங்கிலேய அரசின் கைது அச்சுறுத்தலில் இருந்து தப்பிக்க 1908 முதல் சுமார் பத்து ஆண்டுகள் பாண்டிச்சேரியில் நாடுகடந்த வாழ்க்கை வாழ்ந்தான். அந்த ஏழ்மையின் நடுவிலும் அவனது பேனா ஓயவில்லை. நெருப்பாய் எரிந்தது.
"பாரதியார் கவிதைகள்" என்பது அவன் ஒரே நேரத்தில் எழுதி வெளியிட்ட ஒரு புத்தகம் அல்ல. அது அவனது வாழ்நாள் முழுவதும் இதழ்களிலும் சிறு வெளியீடுகளிலும் சிதறிக் கிடந்த பாடல்களை, அவன் மறைந்த பிறகு ஒன்றுதிரட்டிய தொகுப்பு. அவனது படைப்புகளுக்கு ஒரு தனிக் கதையே உண்டு. 1949ஆம் ஆண்டு, சென்னை அரசு பாரதியின் நூல்களுக்கான பதிப்புரிமையை விலைக்கு வாங்கி, அதைப் பொதுச் சொத்தாக்கியது. இந்தியாவில் ஒரு படைப்பாளியின் நூல்கள் இவ்வாறு நாட்டுடைமையாக்கப்பட்டது இதுவே முதல் முறை. தாகூரின் படைப்புகளுக்கு முன்னரே பாரதியின் பாடல்கள் மக்கள் அனைவருக்கும் சொந்தமாயின. வறுமையில் வாழ்ந்த கவிஞன் இறந்த பிறகு, அவனது வார்த்தைகள் ஒட்டுமொத்தத் தமிழினத்துக்கும் உரியவாயின.
இந்தத் தொகுப்பின் பரப்பு அகண்டது. ஒரு பக்கம் "எந்தையும் தாயும்", "வந்தே மாதரம்", "பாரத சமுதாயம் வாழ்கவே" போன்ற தேசியப் பாடல்கள் சுதந்திரத்துக்காகத் துடிக்கின்றன. மறுபக்கம் கண்ணனை நண்பனாகவும், தாயாகவும், காதலனாகவும் கண்ட "கண்ணன் பாட்டு" மானுட உறவின் ஒவ்வொரு வடிவத்தையும் இறைவனில் பொருத்திப் பார்க்கிறது. குயிலின் காதல் கதையைச் சொல்லும் "குயில் பாட்டு" அவனது கற்பனை வளத்தைக் காட்டுகிறது. மகாபாரதத்தின் திரௌபதியின் அவமானத்தை ஒரு விடுதலைப் போராட்டக் காவியமாக மாற்றிய "பாஞ்சாலி சபதம்" அவனது நீண்ட கவிதைகளில் தலையாயது. சிறு குழந்தைகளுக்காக அவன் எழுதிய "பாப்பா பாட்டு" இன்றும் தமிழ் வீடுகளில் ஒலிக்கிறது.
பாரதியின் வரிகளை இன்னும் உயிர்ப்புடன் வைத்திருப்பது அவற்றில் கொழுந்துவிட்டெரியும் கருத்துகள். அச்சம் என்ற ஒன்றை அவன் ஏற்கவே இல்லை. "அச்சமில்லை அச்சமில்லை அச்சமென்பதில்லையே" என்ற அவனது வரி ஒரு தனிமனிதனின் தைரியமாக மட்டும் இல்லாமல், அடிமைப்பட்ட ஒரு தேசத்துக்கான மந்திரமாக ஒலித்தது. பெண் விடுதலையில் அவன் தன் காலத்துக்கு வெகு தொலைவில் நின்றான். "பட்டங்கள் ஆள்வதும், சட்டங்கள் செய்வதும் பாரினில் பெண்கள் நடத்த வந்தோம்" என்று நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே அவன் பாடினான். தலை நிமிர்ந்து நடக்கும், நேராகப் பார்க்கும் "புதுமைப் பெண்" அவனது கனவு. சாதி, மதம், ஏழை-பணக்காரன் என்ற வேலிகளை அவன் வெறுத்தான். மானுட சமத்துவமும் சகோதரத்துவமும் அவனது பாடல்களின் அடிநாதம்.
பாரதியின் மிகப்பெரிய புரட்சி அவன் சொன்னதில் மட்டும் இல்லை, எப்படிச் சொன்னான் என்பதிலும் இருந்தது. அவனுக்கு முன் தமிழ்க் கவிதை என்பது புலமைக்காரர்களுக்கான ஒரு கோட்டை. கடினமான சொற்களும், செய்யுள் இலக்கணமும் சாதாரண மனிதனை அதனுள் நுழைய விடாமல் தடுத்தன. பாரதி அந்தக் கோட்டையின் கதவைத் திறந்தான். பேசும் தமிழில், மக்கள் பாடலின் எளிய மெட்டுகளில், எவரும் புரிந்துகொள்ளும் வண்ணம் கவிதை எழுதினான். அவனது வரிகளில் ஒரு பாடலின் இசை இருந்தது. அதனால்தான் அவை புத்தகத்தில் இருந்து வெளியேறி, தெருக்களிலும் மேடைகளிலும் திரைப்படங்களிலும் மக்களின் நாவில் வாழத் தொடங்கின. நவீனத் தமிழ்க் கவிதையின் தந்தை என்று அவன் அழைக்கப்படுவது வீண் புகழ்ச்சி அல்ல.
இந்த நூலின் பாதிப்பு அளவிட முடியாதது. பாரதிதாசன் முதல் இன்றைய கவிஞர்கள் வரை அவன் வழியில் நடந்தனர். அவனது பாடல்கள் இசையமைக்கப்பட்டு திரைப்படங்களில் ஒலித்தன, விடுதலைக்கு முன் மக்களைத் தட்டியெழுப்பின, விடுதலைக்குப் பின் ஒரு மொழியின் பெருமையாக நின்றன. மரினா கடற்கரையில் அவனது சிலை நிற்கிறது, அஞ்சல் தலையில் அவனது முகம் பதிந்துள்ளது. ஒவ்வொரு தமிழ்க் குழந்தையும் "பாப்பா பாட்டு" பாடியே வளர்கிறது. 917 வாசகர்களின் சராசரி மதிப்பீடான 4.44 என்ற எண் இந்த நூலின் தாக்கத்தை ஓரளவே சொல்கிறது. உண்மையில் இந்தத் தொகுப்பின் வாசகர் பட்டியல் தமிழ் பேசும் ஒட்டுமொத்த உலகமும்தான்.
லாவண்யா என்ற யானையால் வீழ்த்தப்பட்ட, பதினான்கு பேர் மட்டுமே வழியனுப்பிய அந்தக் கவிஞன், இன்று கோடிக்கணக்கான இதயங்களில் வாழ்கிறான். "பாரதியார் கவிதைகள்" வெறும் கவிதைத் தொகுப்பு அல்ல. அது தைரியத்தின், சமத்துவத்தின், மொழிப் பற்றின் ஒரு கையேடு. ஒரு வரியில் தீ, அடுத்த வரியில் தாயன்பு, அதற்கு அடுத்த வரியில் ஒரு குழந்தையின் கேள்வி. இன்றைய தலைமுறை இதைப் படிக்க வேண்டிய காரணம் ஒன்றே ஒன்று: நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் அவன் கண்ட கனவுகள் இன்னும் முழுமையாக நிறைவேறவில்லை. அவன் ஏற்றிய நெருப்பு இன்னும் அணையவில்லை.
