தமிழ்க் கவிதையுலகில் ஒரு பெருமழையின் முதல் துளியாக, ஒரு பூவனத்தின் முதல் மலராக 1972-ல் பூத்ததுதான் வைரமுத்துவின் 'வைகறை மேகங்கள்'. பச்சையப்பன் கல்லூரியில் இரண்டாம் ஆண்டு படித்துக்கொண்டிருந்த அந்த 19 வயது இளைஞன், தன் பேனாவால் தமிழ் நிலத்தின் திசைகளையெல்லாம் ஒருமுறை திரும்பிப் பார்க்க வைத்த அந்தத் தருணம் ஒரு சரித்திரம். ஒரு மாணவனின் கவிதை நூல், அவர் படித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே பெண்கள் கிறிஸ்தவக் கல்லூரியின் பாடத்திட்டத்தில் இடம்பெறுவதென்பது எத்தனை பெரிய சாதனை! அந்தக் காலத்திலேயே கவியரசு கண்ணதாசன் இந்த நூலைப் படித்துவிட்டு, "இதுவரை படித்திராத ஒன்றை வாசிக்கும் உணர்வைப் பெற்றேன்" என்று வியந்து பாராட்டியது இந்த நூலின் ஆழத்திற்குச் சான்று.

இந்த நூலை வாசிக்கும்போது நமக்குத் தெரிவதெல்லாம் ஒரு கவிஞனின் முதிர்ச்சிதான். சங்க இலக்கியத்தின் செழுமையையும், பாரதி மற்றும் பாரதிதாசனின் புரட்சி உணர்வையும் சரிவிகிதத்தில் கலந்து தந்திருப்பார். குறிப்பாக, மழையைப் பற்றி அவர் சொல்லும் விதம் அலாதியானது. மழையைத் தேவதையின் பரிசாகப் பார்க்கும் அவர், அதைத் தடுக்கக் குடை பிடிப்பதை 'கருப்புக் கொடி காட்டிப் போராட்டம் நடத்துவது' என்று வர்ணிப்பார். இயற்கையை வெறும் காட்சியாகப் பார்க்காமல், அதை மனித உணர்வுகளோடு பிணைக்கும் அந்த 'நவீன சங்க கால' பாணி நம்மை அப்படியே கட்டிப்போட்டுவிடும்.
வெறும் காதலோடு நின்றுவிடாமல், சமுதாயத்தின் விளிம்புநிலை மனிதர்களின் வலிகளையும் இந்த மேகங்கள் சுமந்து வருகின்றன. விதவைகள், தொழுநோயாளிகள், சேரி மக்கள் எனப் பலரின் கண்ணீரைத் தன் வரிகளால் துடைக்க முயன்றிருப்பார். சிலப்பதிகாரத்தின் கண்ணகியைப் போற்றும் வழக்கத்திற்கு மாறாக, அவளுடைய சில செயல்களில் இருக்கும் பெண்மை குறித்த பார்வையைச் சாடும் இவரது துணிச்சல் வியக்க வைக்கிறது. 'வரதட்சணை வில்'லை யார் ஒடிப்பார் என்று அவர் கேட்கும் கேள்வி இன்றும் சமூகத்தில் பெரும் அதிர்வை ஏற்படுத்துகிறது. பழைய மரபு மாறாமல், அதே சமயம் புதிய சிந்தனைகளைத் துணிச்சலோடு புகுத்தியதுதான் இந்த நூலின் தனிச்சிறப்பு. இன்றும் கூட நம்பிக்கையிழந்து தவிக்கும் மனங்களுக்கு, வைரமுத்துவின் இந்த ஆரம்பகாலக் கவிதைகள் ஒரு சிறந்த மருந்தாக அமையும் என்பதில் சந்தேகமே இல்லை. தமிழின் இனிமையும் சமூகத்தின் அறமும் ஒரு புள்ளியில் இணையும் அற்புதத்தை உணர விரும்பும் ஒவ்வொரு வாசகரும் தவறவிடக்கூடாத படைப்பு இது.