வாசிப்பின் ருசி தெரிந்தவர்களுக்கு தி. ஜானகிராமன் ஒரு போதை. அவருடைய 'அம்மா வந்தாள்' நாவலை ஒருமுறை புரட்டிப் பார்த்தால், அந்த காவிரிக் காற்றின் ஈரமும், வேத கோஷங்களின் சத்தமும் நம்மை அப்படியே தஞ்சாவூருக்கே கடத்திச் சென்றுவிடும். 1966-ல் இந்த நாவல் முதன்முதலில் வெளிவந்தபோது ஒரு பெரிய புயலையே கிளப்பியது. ஒரு தாயின் அந்தரங்கமான, சமூகம் 'தவறு' என்று சொல்லும் உறவைப் பற்றி இவ்வளவு துணிச்சலாகவும் கவித்துவமாகவும் பேச ஒரு எழுத்தாளனுக்கு எவ்வளவு ஆளுமை வேண்டும் என்று அன்றைய இலக்கிய உலகம் திகைத்தது. ஆனால், தி.ஜா எழுதத் துணிந்தது வெறும் கதையை அல்ல; ஒரு பெண்ணின் மனதை, அவள் அடக்கி வைத்த ஆசைகளை, மற்றும் அந்த ஆசைகளுக்கும் தர்மத்திற்கும் இடையே நடக்கும் தீராத போராட்டத்தைத்தான்.

A misty pre-dawn scene on the banks of the Kaveri river in 1960s rural Thanjavur, Tamil Nadu. A traditional South Indian agraharam street recedes into soft fog — terracotta-tiled roofs, whitewashed wa

காவிரிக் கரையில் இருக்கும் அந்தத் தனிமையான வேத பாடசாலையில் பதினாறு ஆண்டுகள் தங்கி வேதம் பயின்ற அப்பு, ஒரு 'ரிஷி'யாகத் திரும்புவான் என்றுதான் அவனது குருவும் உலகமும் எதிர்பார்த்தது. ஆனால் அவன் தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பும்போது அவனுக்குக் காத்திருந்தது ஒரு கசப்பான, அதிர்ச்சியூட்டும் உண்மை. தன் தாய் அலங்காரத்தம்மாளின் இன்னொரு முகத்தை அவன் அறியும்போது, அவன் அதுவரை சுமந்து வந்த புனித பிம்பங்கள் அனைத்தும் சுக்குநூறாக நொறுங்கிப் போகின்றன. அலங்காரம் சாதாரணமான பெண் கிடையாது; அவள் ஒரு சிம்மாசனம் இல்லாத ராணி போன்ற கம்பீரம் கொண்டவள். தான் செய்த பிழைகளுக்குப் பிராயச்சித்தமாகவே தன் மகனை வேதம் கற்க அனுப்பி, அவன் மூலம் தன் பாவங்கள் கரையாதா என்று ஏங்கும் ஒரு தாய் அவள். இங்கேதான் தி.ஜா மனித மனதின் விசித்திரமான முரண்பாடுகளை மிக நுணுக்கமாகப் படம் பிடிக்கிறார்.

இந்த நாவலில் வரும் இந்து என்ற கதாபாத்திரம் ஒரு அமைதியான புரட்சி. அன்றைய காலத்து விதவை என்ற சமூகக் கட்டுகளைத் தன் மன உறுதியால் உடைத்து, அப்புவின் மேல் அவள் காட்டும் அந்த அடர்த்தியான, ஆழமான அன்பு நம்மை நெகிழ வைக்கும். தி. ஜானகிராமனின் எழுத்து ஒரு கர்நாடக இசை போல மிக மென்மையாக, அதே சமயம் அதிர்வுடன் மனதிற்குள் இறங்கும். அவர் கதாபாத்திரங்களை நல்லவர் அல்லது கெட்டவர் என்று பிரித்துப் பார்க்கவில்லை; மாறாக, மனிதர்கள் ஏன் இப்படி இருக்கிறார்கள் என்ற வாழ்வின் உண்மையை உறக்கச் சொல்கிறார்.

அலங்காரத்தம்மாள் இறுதியில் காசிக்குச் செல்வதாக முடிவெடுப்பதும், அப்பு தன் குருவின் பாடசாலையை ஏற்கத் துணிவதும் வெறும் முடிவுகள் அல்ல; அவை கடமைக்கும் மனசாட்சிக்கும் இடையே நடக்கும் ஒரு பெரும் சமரசத்தின் தொடக்கம். இன்றும் இந்த நாவல் கொண்டாடப்படுவதற்கு அதன் நவீனத்துவமும், மனித பலவீனங்களின் மேல் அது வைத்திருக்கும் அந்தப் பேராழமான கருணையும்தான் காரணம். வாழ்க்கையை அதன் அத்தனை வடுக்களோடும் நேசிக்கத் தெரிந்த எவரும் ஒருமுறையாவது வாசிக்க வேண்டிய பொக்கிஷம் இது.