எழுத்திலும் சிந்தனையிலும் தன் காலத்தை மிகவும் முந்திய நாவல். அப்பு, அலங்காரம், தண்டபாணி, பவானியம்மாள், இந்து, சிவசு, வேம்பு, காவேரி — எல்லாப் பாத்திரங்களும் நீண்ட நாள் மனதில் தங்கும்.

எழுத்து சிந்தனையை கூர்மையாகக் கிழிக்கிறது — ஒவ்வொரு பாத்திரத்தையும் நிறுத்தி, அவர்களின் குறைகளை (அக்காலத்தில் குற்றங்களாகக் கருதப்பட்டவை) வலுவாகச் சித்தரிக்கிறது. ஒலிப் புத்தகமாகக் கேட்டாலும் ரசித்தேன் — ஆனால் அச்சுப் புத்தகத்தைப் புரட்டும் சுவையை இழந்தேன்.

அக்கால உரையாடல்கள் சுருக்கமாகவும் ஆழமாகவும் இருந்தன — மௌனமும் கூட. அலங்காரம் தன் வாழ்க்கை முறைக்கு வருத்தப்படாதது, தண்டபாணியால் தன் வாழ்க்கையை விட்டுவிட முடியாதது, அப்பு தன் தாயை ஏற்பதா நிராகரிப்பதா என்ற இருதலைக் கொள்ளி — நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு அற்புதமான வாசிப்பு அனுபவம்.

இந்நாவலில் முதலில் பிடித்தது — காவிரியின் அழகை வர்ணிக்கும் சிரமற்ற மொழி ஓட்டம். இரண்டாவது — கதையின் பாணி. கதை என்பதே கேள்விப்பட்டதும் விளக்கமும்தான். அப்புவைப் போல் நாமும் பிறர் வார்த்தைகள் மூலம் உண்மையின் ஒரு பகுதியை மட்டுமே அறிகிறோம். ஆனால் முக்கியம் உண்மையல்ல — அது எப்படிக் கையாளப்படுகிறது என்பதே.

மூன்று முக்கிய பெண் பாத்திரங்களில், இந்துவின் வலிமை அப்புவின் மீதான தீவிரக் காதலிலிருந்து வருகிறது. அலங்காரம் தன் வலிமையைக் கேள்வி கேட்காத கணவனிடமிருந்து பெறுகிறாள். பவானியம்மாள் எல்லோரையும் விடச் சக்திவாய்ந்த பாத்திரம் — தன் கனவில் உறுதியாகவும், மனித உணர்வுகளை மதிப்பவராகவும், திறந்த மனத்துடனும் விளங்குகிறாள்.

தந்தை அலங்காரம் என்ற பெயரின் முக்கியத்துவத்தைச் சொல்வது, அலங்காரம் சிவசுவின் பரிசை நிராகரிப்பது, வேம்பு-காவேரியின் சிவசுவிடம் மேலோட்டமான பதில்கள், அக்கா "அம்மா இளைய குழந்தைகளை அதிகம் நேசித்தாள்" என்று சொல்வது — இத்தகைய நுட்பங்கள் முழுச் சித்திரத்தையும் நிறைவு செய்கின்றன.

தி.ஜானகிராமன் அவர்களால் எழுதப்பெற்று 1966-ல் வெளிவந்த நாவல். அப்பு வேதம் படிப்பதற்காகத் திருச்சிக்கு அனுப்பப்படுகிறான். பதினாறு வருடங்கள் வேதம் படித்தபின் சொந்த ஊருக்குப் புறப்படத் தயாராகிறான். இந்து தான் அப்புவை விரும்புவதாகக் கூறுகிறாள் — ஏற்கனவே திருமணமாகிக் கணவனை இழந்தவள், சிறுவயதிலிருந்தே அப்புவுடன் வளர்ந்தவள்.

அப்பு மறுக்கிறான் — பவானியம்மாவுக்கும் தன் அம்மா அலங்காரத்திற்கும் செய்யும் துரோகம் என்கிறான். கோபமடையும் இந்து, அவன் அம்மாவின் நடத்தை சரியில்லை என்று கூறுகிறாள். சென்னைக்குச் சென்ற அப்பு சில நாட்களிலேயே உண்மை அறிகிறான் — வீட்டிற்கு வரும் சிவசு பற்றி அனைவருக்கும் தெரிந்திருக்கிறது, தனக்கு மட்டும் தெரியாமல் போனதை உணர்கிறான்.

மனமுடையும் அவன் மீண்டும் வேத சாலைக்கே திரும்பி இந்துவோடு சேர்கிறான். அளவிலா பாசம் வைத்திருக்கும் அம்மா அலங்காரம் வேத சாலைக்கு வந்து அப்புவைப் பார்த்துவிட்டுக் காசிக்குச் செல்கிறாள்.

"நீதான் நான் பெற்ற கடைசியாய்ப் பெற்ற பிள்ளை" — இந்த ஒற்றை வரியே நாவலின் மொத்த சித்திரத்துக்கும் போதுமானது. தமிழில் கண்டிப்பாக வாசிக்க வேண்டிய நாவல்களில் ஒன்று.

இந்தப் புத்தகம் உண்மையிலேயே 1966-ல் எழுதப்பட்டதா? இல்லை எதிர்காலத்திலிருந்து வந்ததா? இன்றைய எழுத்தாளர்கள் பெரும்பாலும் சாதி தொடர்பான பழைய பிரச்சினைகளில் கவனம் செலுத்துகிறார்கள் — ஆனால் பழைய எழுத்தாளர்கள் மனித உறவுகளில் கவனம் செலுத்தினார்கள். அவர்களின் சிந்தனைகள் இன்றும் முன்னேறியவையாகவே இருக்கின்றன. ஜெயகாந்தனுக்குப் பிறகு, ஜானகிராமன் அத்தகைய எழுத்தாளர்.

சில புத்தகங்கள் முடிவடையவே கூடாது என்று நினைப்போம் — அந்தப் பாத்திரங்களோடு பயணிக்க விரும்புவோம். "அம்மா வந்தாள்" அத்தகைய புத்தகம்.

நல்ல புத்தகம். தி.ஜானகிராமனின் எழுத்து நடையும் பாத்திரப் படைப்பும் அருமையாக இருக்கின்றன. படிக்கத் தூண்டும் கிளாசிக் நாவல்.