கள்வனின் காதலி — கல்கி எழுதிய, தமிழ் வணிக எழுத்தைத் தொடங்கிவைத்த கள்வனின் காதல் கதை

1937-ஆம் ஆண்டு. கல்கி கிருஷ்ணமூர்த்தி ஒரு திரைக்கதையை எழுதி முடித்திருந்தார். ஒரு கள்வனின் கதை. தயாரிப்பாளர்களைத் தேடிச் சென்றார்; பணம் போட யாரும் முன்வரவில்லை. அப்போது ஆனந்த விகடனில் அவருடன் பணியாற்றிய எஸ்.எஸ். வாசன் ஒரு யோசனை சொன்னார் — அந்தத் திரைக்கதையையே தொடர்கதையாக விகடனில் வெளியிடுங்கள். கல்கி அதைச் செய்தார். திரையில் ஏறத் தவறிய அந்தக் கதை, தமிழ் வணிக எழுத்தின் ஒரு காலகட்டத்தையே தொடங்கிவைத்தது. பதினெட்டு ஆண்டுகள் கழித்து, 1955-இல், அது திரைப்படமாகவும் வந்தது.

கதையின் வேர் ஒரு உண்மைச் சம்பவத்தில் இருக்கிறது. 1929-இல் நெல்லை மாவட்டத்தில் செம்புலிங்கம் என்ற கொள்ளையன் ஒருவன் இருந்தான். மக்கள் அவனை வெறுக்கவில்லை; பலரும் அவனுக்குச் சார்பாகவே பேசினர். முத்தையா பிள்ளை என்ற காவல் அதிகாரி அவனைச் சுட்டுக் கொன்றார். நெல்லையில் நடந்த ஒரு கூட்டத்தில் கல்கி அந்த அதிகாரியைச் சந்தித்துப் பேசினார்; அந்த உரையாடலிலிருந்து நாவல் உருவானது. அதில் கல்கி செய்த ஒரு விஷயம் நினைவில் நிற்கிறது. கொள்ளையனைச் சுட்டவரின் பெயரைத்தான் அவர் தன் கதையின் கள்வனுக்குச் சூட்டினார். நாவலின் நாயகன் முத்தையன். இந்தச் சம்பவம் தஞ்சையில் நடந்தது என்றும் சிலர் சொல்கிறார்கள்; ஊர் எதுவாக இருந்தாலும், கதைக்குப் பின்னால் ஒரு உண்மையான துப்பாக்கிச் சூடு இருந்தது என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை.

இதை எழுதியவர் அப்போது முப்பத்தேழு வயது நிரம்பிய பத்திரிகையாளர். மயிலாடுதுறைக்கு அருகே புத்தமங்கலத்தில் பிறந்தவர். 1921-இல் காந்தியின் ஒத்துழையாமை அழைப்புக்காகப் பள்ளிப் படிப்பை நடுவில் விட்டவர். மூன்று முறை சிறை சென்றார் — ஒத்துழையாமைக்காக ஒரு வருடம், உப்புச் சத்தியாகிரகத்துக்காக ஆறு மாதம், வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கத்துக்காக மூன்று மாதக் கடுங்காவல் தண்டனை. இதற்கு இடையில் ஆனந்த விகடனை மக்கள் பத்திரிகையாக மாற்றிய கை அவருடையது. கர்நாடக இசையைப் பற்றி "கர்நாடகம்" என்ற புனைபெயரில் விமர்சனம் எழுதினார், தமிழிசை இயக்கத்தின் முன்னணிக் குரலாக இருந்தார். 1941-இல் தன் சொந்தப் பத்திரிகையான கல்கியைத் தொடங்கி, இறக்கும் நாள்வரை அதை நடத்தினார். நூற்று இருபதுக்கும் மேற்பட்ட சிறுகதைகள், ஐந்து சமூக நாவல்கள், மூன்று வரலாற்றுப் புதினங்கள். 1954-இல் காசநோயால் ஐம்பத்தைந்து வயதில் இறந்தார்.

கதை பூங்குளம் என்ற கிராமத்தில் தொடங்குகிறது. முத்தையன் ஏழை, ஆனால் நேர்மையான இளைஞன். கல்யாணி அவனது சிறுவயதுக் காதலி. வறுமையும் சமூக இடைவெளியும் குறுக்கே நிற்க, கல்யாணியை வசதி படைத்த, வயது முதிர்ந்த ஒருவருக்குத் திருமணம் செய்து கொடுத்துவிடுகிறார்கள். முத்தையனுக்கோ தன் சகோதரி அபிராமியைக் கரையேற்றுவதே முதல் கடமையாக இருக்கிறது. அபிராமியைத் தொந்தரவு செய்யும் கந்துவட்டிக்காரன் சங்கு பிள்ளையை அவன் எதிர்க்கிறான். அதற்குக் கிடைத்த பரிசு பொய் வழக்கும் சிறையும். சிறையிலிருந்து ஒரு சக கைதியின் உதவியோடு தப்பிக்கிறான்; ஆனால் திரும்பி ஊருக்குள் நுழைய வழி இல்லை. குற்றவாளி என்ற முத்திரை ஒருமுறை விழுந்துவிட்டால் அதைக் கழுவ முடியாது. மூன்று மாவட்டங்கள் அஞ்சும் கள்வனாக மாறுகிறான். அனாதையாகி ஒரு காப்பகத்தில் விடப்பட்ட சகோதரியைத் தேடிச் சென்னைக்கு வருகிறான், ஒரு நாடகக் குழுவில் சேர்கிறான், கமலபதி என்ற நடிகன் அவனுக்கு உயிர்த் தோழனாகிறான்.

கல்கி இந்த நாவலுக்கு ராபின் ஹுட்டை மாதிரியாக எடுத்துக்கொண்டதாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் அவர் எழுதியது ஆங்கிலக் காட்டுக் கதை அல்ல. கந்துவட்டி, நிலப்பிரபுத்துவம், காலனிய காவல் அமைப்பு. இந்த மூன்றும் சேர்ந்து ஒரு ஏழையைக் குற்றவாளியாக்கும் வழிமுறையைத்தான் நாவல் விவரிக்கிறது. முத்தையன் பிறவியில் திருடன் அல்ல; சூழ்நிலை அவனை அப்படி ஆக்குகிறது. கவனிக்க வேண்டிய இன்னொரு விஷயம், கல்கி காவல் அதிகாரியையும் வில்லனாக்கவில்லை. கள்வனும் அவனைத் துரத்தும் இன்ஸ்பெக்டர் சர்வோத்தம சாஸ்திரியும் இருவருமே கதையின் இறுதியில் ஒரு விதமான பிராயச்சித்தத்தை நோக்கி நகர்கிறார்கள். நல்லவன் யார், கெட்டவன் யார் என்ற எளிய பிரிவினை இங்கே வேலைக்கு ஆகாது. காதலும் கடமையும் ஒரே மனிதனை இரண்டு திசைகளில் இழுக்கும்போது என்ன நடக்கிறது என்பதுதான் கதையின் உண்மையான கேள்வி.

கல்கியின் நடை சாதாரண வாசகனுக்கானது. நகைச்சுவை, கிண்டல், பேச்சுத் தமிழின் ஓட்டம், காட்சிகளை நேரில் பார்ப்பது போன்ற வர்ணனை. இவை அவரது கைவண்ணம். இயற்கையை அவர் எழுதும்போது வாசகன் அந்த வயலிலேயே நின்றுகொண்டிருப்பான் என்று வாசகர்கள் சொல்கிறார்கள். கள்வனின் காதலி தொடர்கதையாகவே திட்டமிடப்பட்டது; வாசகர்கள் என்ன விரும்புகிறார்களோ அதை அளந்து வைத்துக் கட்டப்பட்ட கதை. அதனால் ஒரு குறையும் உண்டு. அடுத்து என்ன நடக்கும் என்பது பல இடங்களில் ஊகிக்க முடிகிறது. இருந்தும் புத்தகத்தைக் கீழே வைக்க முடியவில்லை என்கிறார்கள். அதுதான் கல்கியின் பலம். திரைக்கதையாகப் பிறந்த கதை என்பதால், காட்சிக்குக் காட்சி நகரும் அமைப்பு நாவல் முழுவதும் தெரிகிறது. ஐம்பத்து நான்கு அத்தியாயங்களில் ஒவ்வொன்றும் ஒரு காட்சி போலவே முடிகிறது.

1930-களில் தமிழ்ப் பத்திரிகைகளின் காலம் உச்சத்தில் இருந்தது. ஆனந்த விகடன் வாரப் பத்திரிகையாக லட்சக்கணக்கான வீடுகளுக்குச் சென்றது, அதன் இயந்திரம் தொடர்கதைதான். ஒருபுறம் காங்கிரஸ் இயக்கத்தில் நின்று சிறை சென்றவர் கல்கி; மறுபுறம் தமிழில் பொழுதுபோக்கு எழுத்தை ஒரு தொழிலாக நிறுவியவரும் அவரே. இந்த இரண்டு முகங்களும் ஒரே ஆண்டில் மோதிக்கொண்டன. இதே 1937-இல்தான் புதுமைப்பித்தன், கல்கி மேற்கத்திய எழுத்தாளர்களிடமிருந்து கதைகளை எடுத்துக்கொள்கிறார் என்று பகிரங்கமாகக் குற்றம் சாட்டினார். கல்கி அதை மறுத்தார். நவீன இலக்கியத்துக்கும் மக்கள் இலக்கியத்துக்கும் இடையிலான பிளவு தமிழில் திறந்துகொண்ட தருணம் அது. அந்த விவாதம் இன்றுவரை முடியவில்லை.

நாவல் மேடையிலும் திரையிலும் மீண்டும் மீண்டும் வந்தது. 1953-இல் டி.கே.எஸ். சகோதரர்கள் அதை நாடகமாக்கினர். அதற்கு முன், 1949-இல், நடிகர் என்.எஸ். கிருஷ்ணன் இந்தக் கதையைப் படமாக்கப் போவதாக அறிவித்தார்; திரைக்கதை எழுதுபவராக அறிவிக்கப்பட்டவர் சி.என். அண்ணாதுரை. அந்தப் படம் நடக்கவில்லை. காங்கிரஸ்காரர் எழுதிய கள்வனின் கதைக்குத் திராவிட இயக்கத்தின் தலைமைச் சிந்தனையாளர் வசனம் எழுதியிருந்தால் அது எப்படி இருந்திருக்கும் என்பது இன்றும் ஒரு கற்பனையாகவே இருக்கிறது. இறுதியில் 1955-இல் வந்த திரைப்படத்தை வி.எஸ். ராகவன் இயக்கினார். முத்தையனாகச் சிவாஜி கணேசன், கல்யாணியாகப் பி. பானுமதி. நவம்பர் 13, தீபாவளி அன்று சென்னையில் ஐந்து அரங்குகளில் வெளியாகி எண்பது நாட்கள் ஓடியது. பாரதியின் "மனதில் உறுதி வேண்டும்", "நல்லதோர் வீணை செய்தே" ஆகிய பாடல்கள் அதில் இடம்பெற்றன. ஒரு விமர்சனம் மட்டும் இன்றுவரை பேசப்படுகிறது. படிக்காத ஒரு கள்வன் மேடைத் தமிழில் நீளமான, எதுகை மோனையுடன் கூடிய வசனம் பேசுவது பொருந்தவில்லை என்பதுதான் அது. படத்தில் நாவலின் முடிவும் மாற்றப்பட்டிருந்தது. அதைப் படித்தவர்கள் மட்டுமே கவனிப்பார்கள்.

கல்கி என்றால் பொன்னியின் செல்வனும் சிவகாமியின் சபதமும்தான் பலருக்கு நினைவுக்கு வரும். அந்த உயரத்தைக் கள்வனின் காதலி எட்டவில்லை என்று வாசகர்கள் சொல்கிறார்கள். அது நியாயமான மதிப்பீடு. ஆனால் இந்த நாவலுக்கு வேறொரு இடம் இருக்கிறது. வெகுஜன வாசகனை மனதில் வைத்து ஒரு கதையைத் திட்டமிட்டுக் கட்டி, அதை லட்சம் பேர் படிக்க வைக்க முடியும் என்பதைத் தமிழில் முதலில் நிரூபித்த புத்தகம் இது. அதற்குப் பிறகு வந்த மலைக்கள்ளன் தொடங்கி எம்.ஜி.ஆர். காலத்து நேர்மையான கள்வன் வரை, அதே பாதையில் நடந்தவர்கள் பலர். இன்றும் பத்தொன்பது பதிப்புகள், ஒலிப் புத்தகம், தொடர் வடிவம் என்று அது புழக்கத்தில் இருக்கிறது. ஏறத்தாழ தொண்ணூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் ஒரு நாவல் அச்சில் நிற்கிறது என்றால் அதற்கு ஒரு காரணம் இருக்கும்.

முத்தையனுக்கும் கல்யாணிக்கும் என்ன ஆனது என்பதை இங்கே சொல்லப் போவதில்லை. ஒரு மாறுவேடம், ஒரு தவறான புரிதல், ஒரு நொடியில் எடுக்கப்படும் முடிவு. கதையின் இறுதிப் பகுதி இந்த மூன்றின் மேல்தான் நிற்கிறது. நாடக மேடையின் ஒரு உத்தி கதைக்குள் நுழைந்து எல்லாவற்றையும் திருப்பிப் போடுகிறது. இருநூறு பக்கங்கள், ஐம்பத்து நான்கு அத்தியாயங்கள். ஒரு மாலைப் பொழுதில் தொடங்கினால் இரவு முழுவதும் விழித்திருக்க நேரிடும்.