பசியை வென்றவர்கள்: இடைவிடா உண்ணாவிரதம் சொல்லும் கதை

உலகம் முழுவதற்கும் பட்டினி கிடப்பதைக் கற்றுக் கொடுத்த மனிதர், ஒரு கிரேக்கத் தீவின் கடற்கரையில் இறந்து கிடந்தார். 2024 ஜூன் மாதம், மைக்கேல் மோஸ்லி என்ற அந்த மருத்துவர் கிரேக்கத்தின் சைமி தீவில் தொலைந்து போனார். நான்கு நாட்கள் தேடலுக்குப் பிறகு, ஒரு கடற்கரையில் அவரது உடல் கண்டெடுக்கப்பட்டது. அவரது வயது அறுபத்தேழு. நீண்ட ஆயுளுக்கான வழியை உலகுக்குச் சொன்ன அந்த மனிதரின் முடிவு இப்படி அமைந்தது ஒரு கசப்பான முரண். ஆனால், அவர் விட்டுச் சென்ற ஒரு பழக்கம் இன்றும் கோடிக்கணக்கான மக்களின் வாழ்வை ஆட்டிப் படைக்கிறது. 2012-ஆம் ஆண்டில் ஒரு தொலைக்காட்சி ஆவணப்படத்தின் வழியே அவர் உலகுக்கு அறிமுகப்படுத்திய அந்தப் பழக்கத்தின் பெயர்தான் "இடைவிடா உண்ணாவிரதம்" (intermittent fasting).

உண்மையில் இது ஒரு புதிய கண்டுபிடிப்பு அல்ல. என்ன சாப்பிடுகிறோம் என்பதைக் காட்டிலும், எப்போது சாப்பிடுகிறோம் என்பதைச் சொல்லும் ஒரு எளிய முறை, அவ்வளவுதான். நாள் முழுவதும் தண்ணீர், காபி, தேநீர் மட்டுமே அருந்தி, ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்துக்குள் மட்டும் உணவை உட்கொள்வது இதன் அடிப்படையாகும். இதில் மிகவும் பிரபலமான வடிவம் 16:8 எனப்படும் முறையாகும். பதினாறு மணி நேரம் உண்ணாமல் இருந்து, எஞ்சிய எட்டு மணி நேரத்தில் இரண்டோ மூன்றோ வேளை சாப்பிடுவது இதன் வழக்கம். வாரத்தில் ஐந்து நாட்கள் சாதாரணமாகச் சாப்பிட்டு, இரண்டு நாட்கள் ஐந்நூறு கலோரிக்குள் சுருக்கிக் கொள்ளும் 5:2 முறை, இருபத்து நான்கு மணி நேரம் முழுவதும் உண்ணாமல் இருக்கும் முறை, நாளைக்கு ஒரே ஒரு வேளை மட்டும் உண்ணும் OMAD என்று இதில் பல வடிவங்கள் உண்டு. மக்களை இது கவர்ந்ததற்குக் காரணம், இதன் எளிமைதான். எத்தனை கலோரி, எந்த உணவு என்று கணக்குப் போடத் தேவையில்லை; கடிகாரத்தைப் பார்த்தால் மட்டும் போதும்.

பாட்டி ஏற்கனவே செய்தது

இந்தப் "புதிய" முறையைக் கேட்டு நம் வீட்டுப் பாட்டிமார்கள் சிரிக்கக்கூடும். ஏனென்றால், இது அவர்களுக்கு என்றோ தெரிந்த விஷயம். ஏகாதசி விரதம், பிரதோஷம், கந்த சஷ்டி, மகா சிவராத்திரி என்று நம் பண்பாட்டில் உண்ணாவிரதம் ஆழமாக வேரூன்றியிருக்கிறது. விரதம் என்ற சொல்லுக்கே உணவைச் சுருக்குதல் அல்லது கைவிடுதல் என்றுதான் பொருள். ஏகாதசி அன்று நாள் முழுவதும் உண்ணாமல், மறுநாள் துவாதசியில் அகத்திக் கீரை, நெல்லிக்காய், சுண்டைக்காய் போன்ற லேசான, செரிமானத்துக்கு எளிதான உணவுகளுடன் விரதத்தை முடிப்பது நம் மரபு. அப்படிச் செய்வதால் செரிமான உறுப்புகளுக்கு ஓய்வு கிடைக்கிறது என்று நம் முன்னோர்கள் நம்பினார்கள்.

சித்த மருத்துவமும் ஆயுர்வேதமும் இதை இன்னும் தெளிவாகச் சொல்லியிருக்கின்றன. "லங்கனமே சிறந்த மருந்து" என்பது ஓர் ஆயுர்வேத மொழி. செரிமான அக்னி குறையும்போது, செரிக்காத கழிவுகள் உடலில் தங்கி நோயை உருவாக்குகின்றன. உணவை விட்டு விலகியிருந்தால், உடல் அந்தக் கழிவுகளை எரித்து, செரிமான சக்தியை வலுப்படுத்திக் கொள்கிறது என்பது அதன் தத்துவம். உலகம் முழுவதிலும் இதே கதைதான். ரமலான் காலத்தில் சூரிய உதயம் முதல் மறையும் வரை உணவும் நீரும் தவிர்த்து நூற்றுக்கணக்கான கோடி முஸ்லிம்கள் நோன்பு இருக்கிறார்கள். கிறிஸ்தவர்களின் நாற்பது நாள் தவக்காலம், ஐயப்ப பக்தர்களின் நாற்பத்தோரு நாள் விரதம் என்று உலகின் ஒவ்வொரு பண்பாடும் பட்டினியின் மதிப்பை அறிந்திருந்தது. எனவே, இடைவிடா உண்ணாவிரதம் என்பது வெளிநாட்டிலிருந்து இறக்குமதியான ஒரு புதுமை அல்ல. அது நம் பாட்டி செய்ததை, அறிவியல் மறுபடியும் கண்டுபிடித்ததாகும்.

உடலுக்குள் நடப்பது என்ன

நாம் சாப்பிடாமல் இருக்கும்போது உடலுக்குள் ஓர் அமைதியான புரட்சி நடக்கிறது. முதலில் கல்லீரலில் சேமித்து வைக்கப்பட்டுள்ள சர்க்கரை செலவாகிறது. அது தீர்ந்த பிறகு, உடல் கொழுப்பை எரித்து 'கீட்டோன்' என்னும் எரிபொருளை உருவாக்கத் தொடங்குகிறது. சாப்பிட்டு எட்டு முதல் பன்னிரண்டு மணி நேரத்தில் இந்த மாற்றம் தொடங்கி, இருபத்து நான்கு மணி நேரத்தில் உச்சத்தை அடைகிறது. சர்க்கரையை எரிக்கும் நிலையிலிருந்து கொழுப்பை எரிக்கும் நிலைக்கு உடல் தாவுகிறது. இதைத்தான் அறிவியலாளர்கள் "வளர்சிதை மாற்ற நிலைமாற்றம்" என்கிறார்கள். அதேசமயம் இரத்தத்தில் இன்சுலின் அளவு குறைகிறது. இன்சுலின் அளவு தொடர்ந்து உயர்ந்திருப்பதுதான் இன்று பலரின் பிரச்சினைக்கு வேராகும். அதைக் குறைப்பதன் மூலம், உடல் சர்க்கரையைச் சரியாகக் கையாளக் கற்றுக் கொள்கிறது.

இதில் மிகவும் கவர்ச்சிகரமான கதை "autophagy" எனப்படும் செல் தூய்மைப்படுத்தும் செயல்முறையாகும். செல்கள் தங்களுக்குள் இருக்கும் சேதமடைந்த பகுதிகளைத் தாமே உண்டு, மறுசுழற்சி செய்து கொள்வதுதான் இது. தமிழில் சொல்வதென்றால், 'செல்லின் சுயச் சுத்திகரிப்பு'. பட்டினி கிடக்கும்போது இந்தச் செயல்முறை தீவிரமாகிறது. ஜப்பானிய விஞ்ஞானி யோஷினோரி ஓசுமி இந்த autophagy-யின் இரகசியங்களைக் கண்டுபிடித்ததற்காக 2016-ஆம் ஆண்டில் மருத்துவத்துக்கான நோபல் பரிசு பெற்றார். அவர் ஈஸ்ட் என்னும் நுண்ணுயிரியைப் பட்டினி போட்டு, அந்தத் தூய்மைப்படுத்தலுக்குத் தேவையான மரபணுக்களைக் கண்டறிந்தார்.

ஆனால், இங்கேதான் ஒரு முக்கியமான உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும். இந்த autophagy பற்றிய பெரும்பாலான ஆராய்ச்சிகள் ஈஸ்ட், எலிகள் போன்றவற்றில்தான் நடந்திருக்கின்றன. மனிதர்களில் சரியாக எத்தனை மணி நேரப் பட்டினி இதைத் தூண்டும், அதனால் உண்மையில் என்ன நன்மை கிடைக்கும் என்பது இன்னும் தெளிவாக நிரூபிக்கப்படவில்லை. "பதினாறு மணி நேரம் பட்டினி கிடந்தால் உடல் தன்னைத்தானே சுத்தம் செய்து, இளமை திரும்பும்" என்று சமூக ஊடகங்களில் பரவும் தீர்க்கமான கூற்றுகள் அறிவியலின் முன்னே நிற்க முடியாதவை. இதன் வேர் உறுதியானது; ஆனால் கிளைகள் இன்னும் முழுமையாக வளரவில்லை.

உண்மையில் இது வேலை செய்கிறதா

இங்குதான் கதை சுவாரஸ்யமாகிறது. இடைவிடா உண்ணாவிரதம் ஏதோ மந்திரம் போல உடலை மாற்றுகிறது என்று நம்பினால், சமீபத்திய பெரிய ஆராய்ச்சிகள் அந்த நம்பிக்கையை மெதுவாக உடைக்கின்றன. சீனாவில் 139 பருமனான பெரியவர்களைக் கொண்டு ஓராண்டு நடத்தப்பட்ட ஒரு பெரிய சோதனையில், ஒரு குழு நேரக் கட்டுப்பாட்டுடன் கலோரியையும் குறைத்தது; இன்னொரு குழு கலோரியை மட்டும் குறைத்தது. இரண்டு குழுவும் கிட்டத்தட்ட ஒரே அளவிலான எடையைக் குறைத்தன. நேரக் கட்டுப்பாடு கூடுதலாக எந்த அதிசயத்தையும் செய்துவிடவில்லை.

இன்னொரு புகழ்பெற்ற சோதனையில், 16:8 முறையைப் பின்பற்றியவர்கள் வெறும் கால் கிலோதான் எடையைக் குறைத்தார்கள். மூன்று வேளை சாப்பிட்டவர்களுக்கும் இவர்களுக்கும் பெரிய வித்தியாசம் இல்லை. ஆனால், இந்தச் சோதனையில் ஒரு பயமுறுத்தும் கண்டுபிடிப்பு இருந்தது. இடைவிடா உண்ணாவிரதம் செய்தவர்கள் இழந்த எடையில் கிட்டத்தட்ட அறுபத்தைந்து சதவிகிதம் தசை. கொழுப்பு அல்ல, அது தசை. இது ஒரு பெரிய எச்சரிக்கை மணியாகும். தொண்ணூற்றொன்பது ஆராய்ச்சிகளை ஒன்றுசேர்த்து, ஆறாயிரத்துக்கும் மேற்பட்டோரை ஆய்வு செய்த உலகின் மிகப்பெரிய பகுப்பாய்வும் இதே முடிவைத்தான் சொன்னது. இடைவிடா உண்ணாவிரதம் சாதாரண கலோரிக் கட்டுப்பாட்டைப் போலத்தான் வேலை செய்கிறது; அதைவிடச் சிறந்ததல்ல.

அப்படியானால் இது ஏமாற்றமா? இல்லை. இதன் முழு உண்மை இதுதான்: இடைவிடா உண்ணாவிரதம் வேலை செய்கிறது. ஆனால், அது வேலை செய்வது மந்திரத்தால் அல்ல; மக்கள் குறைவாகச் சாப்பிடுவதால்தான். சாப்பிடும் நேரத்தைச் சுருக்கும்போது, இயல்பாகவே மக்கள் குறைவாக உண்கிறார்கள். எப்போது வேண்டுமானாலும் சாப்பிடலாம் என்ற கதவை மூடிவிட்டால், இரவு பதினொரு மணிக்கு பிஸ்கட் பாக்கெட்டைத் திறக்கும் பழக்கம் தானாகவே நின்று போகிறது. சர்க்கரை நோய், இரத்த அழுத்தம், கொலஸ்ட்ரால் போன்றவற்றில் சில மிதமான முன்னேற்றங்கள் தெரிகின்றன. ஆனால், அவை பெரும்பாலும் எடை குறைந்ததன் விளைவுகளே ஆகும். நீண்ட ஆயுள் கிடைக்கும் என்ற பெரிய கூற்றுகள் எல்லாம் இன்னும் விலங்குகளில் நடந்த சோதனைகளில்தான் நிற்கின்றன. மனிதர்களில் அது இன்னும் நிரூபிக்கப்படவில்லை.

மக்கள் சொல்லும் கதைகள்

ஆனால் ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகளுக்கு அப்பால், சாதாரண மனிதர்களின் வாழ்வில் இந்தப் பழக்கம் சில உண்மையான அதிசயங்களை நிகழ்த்தியிருக்கிறது. எழுபத்து மூன்று வயது மூதாட்டி ஒருவர், இந்த முறையைப் பின்பற்றித் தன் சர்க்கரை அளவை இயல்பு நிலைக்குக் கொண்டு வந்ததாகச் சொல்கிறார். நாற்பத்தேழு வயதுப் பெண் ஒருவர், ஓராண்டு பயிற்சிக்குப் பிறகு எடை குறைந்தது மட்டுமல்லாமல், ஹார்மோன் சமச்சீரின்மை சரியானது என்றும், அடிக்கடி வந்த தலைவலி, முதுகு வலி, முட்டி வலி எல்லாம் மறைந்தன என்றும் கூறுகிறார். பல பெண்கள் தங்களுக்கு மாதவிடாய் முறையாகத் திரும்பியதையும், PCOS பிரச்சினை குறைந்ததையும் பகிர்கிறார்கள். மக்கள் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லும் ஒரு வார்த்தை இதுதான்: "இது ஒரு டயட் அல்ல; ஒரு வாழ்க்கை முறை." பணமும் மிச்சமாகிறது, மனமும் தெளிவாகிறது, தோல் கூடப் பளிச்சிடுகிறது என்கிறார்கள்.

ஆனால், ஒவ்வொரு வெற்றிக் கதைக்குப் பின்னாலும் ஒரு போராட்டம் இருக்கிறது. கிட்டத்தட்ட எல்லோரும் ஒரே குரலில் சொல்வது, முதல் மூன்று நான்கு நாட்கள்தான் நரகம் என்பதுதான். பசி, தலைச்சுற்றல், சோர்வு ஏற்படும். "முதல்ல ரொம்ப கஷ்டமா இருந்துச்சு, அப்புறம் பழகிடுச்சு" என்பது மிகச் சாதாரணமாக உதிர்க்கப்படும் வாக்கியம். தமிழ்ச் சூழலில் இன்னொரு பயமும் அதிகம் கேட்கிறது. வயிற்றில் வாயு, அமிலத்தன்மை, அல்சர் வந்துவிடுமோ என்ற பயம்தான் அது. நீண்ட நேரம் உண்ணாமல் இருந்தால் தலை சுற்றுவதாகப் பலர் சொல்கிறார்கள். எல்லாவற்றையும்விடப் பெரிய ஏமாற்றம், பழக்கத்தை நிறுத்தியவுடன் எடை திரும்பி வருவதுதான். "ஒரு மாசத்துல பத்து கிலோ குறைச்சேன்; டயட்டை நிறுத்தினதும் அதே பத்து கிலோ திரும்ப வந்துடுச்சு" என்று ஒருவர் வருத்தத்துடன் எழுதுகிறார். உண்மையில், தமிழ்நாட்டில் நடத்தப்பட்ட ஓர் ஆய்வில், இந்த முறையைப் பின்பற்றியவர்களில் அறுபத்தேழு சதவிகிதம் பேர், பழக்கத்தைக் கைவிட்டவுடன் இழந்த எடையை மீண்டும் பெற்றதாகத் தெரியவந்தது.

நிழல் பக்கம்

இந்தப் பழக்கத்துக்கு ஒரு நிழல் பக்கமும் உண்டு. பெண்களைப் பொறுத்தவரை இது இன்னும் கவனமாகக் கையாள வேண்டிய ஒன்றாகும். அதிகமாகப் பட்டினி கிடப்பது ஈஸ்ட்ரோஜன், புரோஜெஸ்ட்டிரோன் போன்ற ஹார்மோன்களைப் பாதித்து, மாதவிடாய் சுழற்சியைக் குழப்பலாம். அதனால்தான் பெண்கள் பன்னிரண்டு மணி நேரம் போன்ற லேசான முறையில் தொடங்க வேண்டும் என்று மருத்துவர்கள் அறிவுறுத்துகிறார்கள். இன்னொரு ஆபத்து என்னவென்றால், இந்தப் பழக்கம் சிலருக்கு உணவுக் கோளாறாக மாறிவிடும் வாய்ப்பு இருப்பதே. பட்டினியை ஒரு "ஆரோக்கிய" முகமூடிக்குப் பின்னால் மறைத்து, அது நோயாக உருவெடுக்கலாம். உண்ணாமல் இருந்த நேரம் முடிந்ததும், கட்டுக்கடங்காமல் அள்ளி விழுங்கி, வயிறு வலிக்கும் வரை சாப்பிடும் "binge" சுழற்சியில் பலர் சிக்கிக் கொள்கிறார்கள்.

2024-ஆம் ஆண்டில் ஒரு செய்தி உலகையே உலுக்கியது. எட்டு மணி நேரத்துக்குள் மட்டும் சாப்பிட்டவர்களுக்கு இதய நோயால் இறக்கும் ஆபத்து தொண்ணூற்றொரு சதவிகிதம் அதிகம் என்று ஓர் ஆய்வு கூறியது. ஆனால், இந்தச் செய்தியை அப்படியே நம்பிவிடக் கூடாது. அது இன்னும் முழுமையாகச் சரிபார்க்கப்படாத, ஒரு மாநாட்டில் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட சுருக்கம் மட்டுமேயாகும். மக்களின் வெறும் இரண்டு நாள் உணவுப் பழக்கத்தை வைத்து, எட்டு ஆண்டுகளின் கதையை அது ஊகித்தது. குறுகிய நேரம் சாப்பிட்டவர்கள், ஏற்கனவே நோய்வாய்ப்பட்டவர்களாகவோ, புகைப்பிடிப்பவர்களாகவோ இருந்திருக்கலாம். எனவே "பட்டினியே இறப்புக்குக் காரணம்" என்று அது நிரூபிக்கவில்லை. பெரும் இதய நிபுணர்களே "மக்கள் பயப்பட வேண்டாம்" என்றுதான் சொன்னார்கள்.

இருந்தாலும் சில எல்லைகள் தெளிவானவை. கர்ப்பிணிப் பெண்கள், பாலூட்டும் தாய்மார்கள், இன்சுலின் எடுத்துக் கொள்ளும் சர்க்கரை நோயாளிகள், எடை குறைவாக உள்ளவர்கள், உணவுக் கோளாறு வரலாறு உள்ளவர்கள், பதினெட்டு வயதுக்குக் கீழ் உள்ள குழந்தைகள் ஆகியோர் இதைச் செய்யக் கூடாது. இன்சுலின் எடுப்பவர்கள் பட்டினி கிடந்தால் இரத்தச் சர்க்கரை ஆபத்தான அளவுக்குக் குறையலாம். தசை இழப்பைத் தவிர்க்க, போதிய அளவு புரதம் சாப்பிட்டு, உடற்பயிற்சியும் செய்தாக வேண்டும். குறிப்பாக, நம் சைவ உணவில் புரதம் போதுமான அளவு கிடைப்பது சவாலான விஷயமாகும்.

தமிழ்ச் சூழலின் தனிப்பட்ட போராட்டம்

இந்தக் கதையின் மிக நுட்பமான பகுதி, இது நம் தமிழ் வாழ்வோடு மோதும் இடம்தான். விடியற்காலையில் அம்மா சுட்டுத் தரும் சூடான இட்லியும், சர்க்கரை போட்ட ஃபில்டர் காபியும் வெறும் உணவல்ல; அது அன்பின் வடிவம். ஆனால் இடைவிடா உண்ணாவிரதம் சொல்வது, சரியாக அதையே தவிர்க்கச் சொல்கிறது. "காலை உணவை ராஜா போல் சாப்பிட வேண்டும்" என்று வளர்ந்த ஒரு பண்பாட்டில், காலை உணவைத் தவிர்ப்பது என்பது ஒரு பெரிய மனப் போராட்டம். எந்த வேளையைத் தவிர்ப்பது, இட்லியை எப்போது சாப்பிடுவது, காபியில் சர்க்கரை சேர்த்தால் விரதம் முறிந்துவிடுமா என்று மக்கள் குழம்புகிறார்கள். உண்மையில் பாலும் சர்க்கரையும் சேர்த்த காபி விரதத்தை முறித்துவிடும். கருப்புக் காபியோ பச்சைத் தேநீரோதான் பசியைத் தாங்கும் பாலமாகப் பயன்படுகிறது.

இந்தக் குழப்பத்தை இன்னும் அதிகமாக்குவது, மருத்துவர்களுக்கு இடையேயான முரண்பாடாகும். ஒரு தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சியில் ஒரு மருத்துவர் "பதினாறு மணி நேரப் பட்டினி ஆபத்தானது" என்று சொல்ல, இன்னொரு மருத்துவர் "அது பாதுகாப்பானது" என்கிறார். "அங்கே சொல்வதும் ஒரு மருத்துவர், இங்கே சொல்வதும் ஒரு மருத்துவர். குழம்புவது பொதுமக்கள் மட்டுமே" என்று ஒருவர் எழுதியது இந்த நிலையின் சாரமாகும். உண்மை இரண்டுக்கும் நடுவில் இருக்கிறது. அவ்வப்போது பதினாறு மணி நேரம் உண்ணாமல் இருப்பது பெரும்பாலானோருக்குப் பாதுகாப்பானது. ஆனால் தண்ணீர் கூட அருந்தாமல், நாட்கணக்கில் தொடர்ந்து பட்டினி கிடப்பதோ, உடல்நலக் குறைபாடு உள்ளவர்கள் மருத்துவ ஆலோசனை இல்லாமல் செய்வதோ ஆபத்தானது.

இதையெல்லாம் தாண்டி, தமிழ்நாட்டைப் பொறுத்தவரை இது வெறும் அழகுக்கான பிரச்சினை அல்ல; உயிர் வாழ்வதற்கான கேள்வி. இந்தியாவில் சர்க்கரை நோயாளிகளின் எண்ணிக்கை பத்து கோடியைத் தாண்டிவிட்டது. மேலும் பதிமூன்று கோடிப் பேர் சர்க்கரை நோயின் வாசலில் நிற்கிறார்கள். இந்தியாவிலேயே சர்க்கரை நோய் அதிகம் பரவியிருக்கும் மாநிலம் தமிழ்நாடுதான். எனவே நாம் என்ன சாப்பிடுகிறோம், எப்போது சாப்பிடுகிறோம் என்ற கேள்வி நமக்கு ஒரு போர்தான். எது சிறந்த உணவு? என்ற கேள்விக்கு விடை தேடுவது நம் ஒவ்வொருவருக்கும் இன்று அவசியமாகியிருக்கிறது.

முடிவாக

எனவே, இடைவிடா உண்ணாவிரதம் என்பது ஒரு மந்திரக் கோலா? இல்லை. அது ஒரு கருவி. சரியாகப் பயன்படுத்தினால் பயன் தரும்; தவறாகப் பயன்படுத்தினால் காயப்படுத்தும். அதன் உண்மையான ரகசியம் எந்த அதிசய வேதியியலிலும் இல்லை. அது மிக எளிய ஞானத்தில் இருக்கிறது. சீக்கிரம் இரவு உணவை முடித்துக்கொள், இரவில் கொறிக்கும் பழக்கத்தை விடு, குறைவாகச் சாப்பிடு, உடலை அசைத்துப் பழகு. இதைத்தான் நம் பாட்டி ஏகாதசி விரதம் என்ற பெயரில் ஆயிரம் ஆண்டுகளாகச் செய்து வந்தாள். அறிவியல் இன்று அதே உண்மையை, புதிய சொற்களில் நமக்கு மீண்டும் சொல்கிறது. பசியை நாம் எப்படிக் கையாளுகிறோமோ, அப்படித்தான் நம் வாழ்க்கையும் அமைகிறது. நீண்ட ஆயுளுக்கான வழியைக் காட்டிய மைக்கேல் மோஸ்லி இறந்து போனாலும், அவர் விட்டுச் சென்ற எளிய பாடம் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறது. உணவு என்பது மருந்தும் ஆகலாம், விஷமும் ஆகலாம். அதன் வித்தியாசம், அளவிலும் நேரத்திலும்தான் இருக்கிறது.