தி. ஜானகிராமனை அவரது இலக்கிய நண்பர்கள் "அபூர்வ மனிதர்" என்று ஒரு வார்த்தையில் வர்ணித்தார்கள். நாவலாசிரியர் மட்டுமல்ல; கர்நாடக சங்கீதம், சமஸ்கிருதம், சிற்பம், ஓவியம், சமையல் என்று பல துறைகளிலும் ஆழ்ந்த ரசனை கொண்டவர் அவர். அப்படிப்பட்ட ஒரு மனிதர், தம் வாழ்க்கையில் சந்தித்த விசித்திரமான, மறக்க முடியாத மனிதர்களைப் பற்றி ஒரு புத்தகம் எழுதினால் அதற்கு "அபூர்வ மனிதர்கள்" என்று பெயர் வைப்பதைவிடப் பொருத்தமான தலைப்பு வேறு இருக்க முடியாது.

A 1960s Thanjavur delta agraharam street at golden dusk, an elderly Tamil man in a veshti and angavastram standing alone on a temple street, his shadow long on the stone, faint silhouettes of villager

தி. ஜானகிராமன் என்றதும் முதலில் நினைவுக்கு வருவது "மோகமுள்", "அம்மா வந்தாள்", "மரப்பசு" போன்ற நாவல்கள்தான். தஞ்சை மண்ணின் வாசனையை, காவிரிக் கரையின் அக்ரஹாரங்களை, கோயில் வீதிகளை, இசையை, உணவைத் தமிழ் இலக்கியத்துக்குள் கொண்டுவந்தவர் அவர். மணிக்கொடி காலகட்டத்தில் முகிழ்த்த நவீன தமிழ் உரைநடையின் தலைசிறந்த ஆளுமைகளில் ஒருவர். சக்தி வைத்தியம் சிறுகதைத் தொகுப்புக்காக 1979-இல் சாகித்திய அகாதெமி விருது பெற்றவர். ஆனால், அந்த அதே நுட்பமான கண்ணை, அதே உயிரோட்டமான மொழியை அவர் கற்பனைக் கதாபாத்திரங்கள் மீதல்லாமல், நிஜ மனிதர்கள் மீது திருப்பியபோது பிறந்த நூல்தான் "அபூர்வ மனிதர்கள்".

இது கதைத் தொகுப்பல்ல; அனுபவச் சித்திரங்களின் தொகுப்பு. அதாவது, அவர் தம் வாழ்வில் நேரில் கண்ட, பழகிய மனிதர்களை வார்த்தைகளால் தீட்டிய ஓவியங்கள். இந்தச் சித்திரங்கள் எந்த இலக்கிய விதிகளையும் பின்பற்றுவதில்லை. மிகச் சுதந்திரமான போக்கில், கதையின் கட்டுக்கோப்புகளை உடைத்து, மனம்போன போக்கில் எழுதப்பட்டவை. ஆனால், வியப்பு என்னவென்றால், அவை அவரது சிறுகதைகளுக்குக் கொஞ்சமும் குறைவில்லாத கச்சிதத்துடனும் உயிரோட்டத்துடனும் இருக்கின்றன.

இந்தப் புத்தகத்தில் இடம்பெறும் மனிதர்கள் பெரும்பாலும் விசித்திரமானவர்கள்; அல்லது அவர்களுக்கு வாய்க்கும் சூழல் விந்தையானது. சாதாரண நடைமுறை வாழ்க்கையை இவர்கள் எப்படி வினோதமானதாக மாற்றுகிறார்கள் என்பதையும், விந்தையான ஒரு சூழல் எளிய மனிதர்களை எவ்வளவு அபூர்வமானவர்களாக மாற்றிவிடுகிறது என்பதையும் ஜானகிராமன் நெருங்கியும் விலகியும் பார்த்து வரைகிறார். விசித்திரத்துக்கும் சாதாரணத்துக்கும் இடையேயான கோடு நாம் நினைப்பதைவிட மெல்லியது என்பதே இந்த நூலின் மையக் கருத்தாகும். ஒரு தற்செயலான தருணம், ஒரு வினோதமான சம்பவம், அன்றாட வாழ்க்கையின் சலிப்பான ஒரு மனிதரை ஒரு கணத்தில் மறக்க முடியாத ஒருவராக மாற்றிவிடும்.

ஜானகிராமனின் எழுத்தின் தனிச்சிறப்பு இங்குதான் தெரிகிறது. ஒரு பல் விழுந்த, சுருக்கம் விழுந்த கிழவியைக்கூட ஒளிமயமான ஓர் உருவமாக மாற்றும் கலை அவருக்கு வசப்பட்டிருந்தது. அவரது பார்வையில் சாதாரண மனிதர்களே இல்லை. ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் ஒரு கதை, ஒரு வினோதம், ஒரு கண்ணியம் இருக்கிறது என்பதை அவர் கண்டுபிடித்தார். மனிதர்களின் சேட்டைகள், அவர்களின் சிறு சிறு பழக்கங்கள், அவர்களின் முகபாவங்கள் ஆகியவற்றையே ஜானகிராமன் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் கூர்ந்து கவனித்தார். இந்நூலில் அந்தக் கூர்மையான பார்வை கற்பனையின் முகமூடியின்றி, நிஜ வாழ்க்கையின் மீது நேரடியாக விழுகிறது.

உண்மையில் "மோகமுள்" உள்ளிட்ட அவரது நாவல்களே அவர் கும்பகோணத்தில் கண்ட நிஜ மனிதர்களிலிருந்து உருவானவைதாம். எனவே, "அபூர்வ மனிதர்கள்" நூலை எழுதியபோது அவர் புதிதாக எதையும் செய்யவில்லை. எப்போதும் செய்துவந்ததையே வெளிப்படையாகச் செய்தார்; வினோதமான, துடிப்பான நிஜ மனிதர்களைப் பார்த்து, அவர்களை இலக்கியமாக்கினார். கற்பனைக்கும் வாழ்க்கைக்கும் இடையேயான எல்லைக்கோடு அவரது படைப்புகளில் எப்போதுமே மங்கலானதுதான். இந்நூலில் அந்த எல்லை முற்றிலுமாகக் கரைந்துவிடுகிறது.

ஒரு வாசகர் இந்நூலைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகையில், ஜானகிராமன் தம் சொந்த வாழ்க்கை வழியாகத் தமது வழக்கமான கற்பனை உலகத்துக்கு ஒரு ஜன்னலைத் திறந்துவிட்டதாகச் சொன்னார். 1960-களின், 70-களின் தமிழ்நாட்டுச் சூழல் வாசகனின் மனதுக்குள் ஒரு மேடையாக விரிந்து நிற்கிறது. அந்தக் காலகட்டத்தின் மனிதர்கள், அவர்களின் பேச்சு, அவர்களின் உலகம் என எல்லாமே இந்தச் சித்திரங்களில் உயிர்த்தெழுகின்றன. தமிழ் இலக்கியத்தில் இதுபோன்ற நேரடி வாழ்க்கைச் சித்திரங்கள் அரிதே. அதனால்தான் கதையாசிரியராக மட்டுமே அறியப்பட்ட ஒருவர் இந்த உருவத்தைக் கையாண்டது தனி கவனத்துக்குரியதாகிறது.

தி. ஜானகிராமன் 1982-இல் காலமானார். அதன் பிறகு வெளிவந்த இந்த அபூர்வ மனிதர்களின் தொகுப்பு, ஒரு வகையில் அவரது இலக்கிய ஆளுமையின் சாரத்தை, அதாவது அவரது கூர்மையான பார்வையை, அன்பான நகைச்சுவையை, மனிதர்கள் மீதான அவரது ஆழ்ந்த கருணையை மிகச் சுருக்கமாக நமக்குக் காட்டுகிறது. நாவல்களின் பரப்பு இங்கு இல்லை; ஆனால் ஒவ்வொரு சித்திரத்திலும் அந்த அதே "உண்மையின் ஒளியும் வாழ்வின் ஈரமும்" இருக்கிறது. மறக்க முடியாத மனிதர்களைச் சந்திக்க விரும்பும், மனித இயல்பின் வினோதங்களை ரசிக்க விரும்பும் எவருக்கும் இது ஓர் அபூர்வமான பரிசு. ஏனெனில், இறுதியில் ஜானகிராமன் நமக்குச் சொல்வது இதைத்தான்: கூர்ந்து பார்த்தால், இந்த உலகில் சாதாரண மனிதர்கள் என்று யாருமே இல்லை.