Reviews for அசுரன்: வீழ்த்தப்பட்டவர்களின் வீர காவியம், ராவணன் மற்றும் அவனது இனத்தாரின் கதை

இராமாயண மறுபுனைவைவிட ஆரியர்–திராவிடர் கருத்துகளை முன்வைப்பதிலேயே நாவல் அதிகம் கவனம் செலுத்துகிறது. ஆயுர்வேதம், சாதி அமைப்பு பற்றிய விளக்கங்களிலும் பாத்திரச் சித்தரிப்பிலும் தர்க்கக் குறைகள் உறுத்துகின்றன. இராவணன் வழக்கமான ஊழல் அரசியல்வாதிபோல் தோன்றுகிறான்; அவனையும் பத்ரனையும் தவிர மற்றவர்களுக்கு இடம் குறைவு. மொழி எளிமையாக இருந்தாலும் வாசிப்பு சலிப்பூட்டுகிறது. இறுதிப் பகுதியில் ஓரளவு வேகம் வந்தாலும், இந்த மறுபுனைவு மிகுந்த ஏமாற்றத்தையே தருகிறது.

இராவணனும் பத்ரனும் மாறிமாறிக் கதை சொல்வது நாவலின் சிறப்பு. ஒரே நிகழ்வு ஆட்சியாளனுக்கும் அன்றாடப் பிழைப்புக்குப் போராடும் எளியவனுக்கும் எவ்வளவு வேறுபடுகிறது என்பதை நன்றாகக் காட்டுகிறது. குறைகளும் குடும்பப் பாசமும் கொண்ட இராவணன், பிறரது உதவியாலும் அதிர்ஷ்டத்தாலும் முன்னேறுபவனாக வருகிறான்; எல்லாவற்றையும் தனியாகச் சாதிக்கும் நாயகனாக அல்ல. சிந்திக்க வைக்கும் கருத்துகளோடு இறுதிவரை ஈர்க்கும் இந்த நாவல், இதிகாச மறுபுனைவுகளை விரும்புவோர் படிக்க வேண்டியது.

வீழ்த்தப்பட்ட அசுரர்களின் தரப்பிலிருந்து இராமாயணத்தைச் சொல்லும் இந்த நாவல், இராவணனை அரக்கனாக அல்லாமல் ஆசைகளும் குறைகளும் குடும்பப் பாசமும் கொண்ட மனிதனாகக் காட்டுகிறது. கடினமான சூழல்களில் அவன் எடுக்கும் முடிவுகளும், துன்பங்களுக்கு நடுவிலும் விசுவாசமும் மனிதநேயமும் கொண்டிருக்கும் பத்ரனின் வாழ்க்கையும் கவனத்தை ஈர்க்கின்றன. வழக்கமாகக் கேட்காத தரப்பின் உணர்வுகளுக்கு இடமளித்திருக்கும் ஆனந்த் நீலகண்டனின் முயற்சி பாராட்டுக்குரியது.

ராவணனைக் கொடிய அரக்கனாக மட்டும் பார்க்காமல், சமத்துவக் கனவும் மக்கள் மீதான அன்பும் குறைகளும் கொண்ட மனிதனாகக் காட்டுவது பெரிதும் கவர்கிறது. அவனது உறவுகளின் உணர்ச்சிச் சிக்கல்களும், பத்ரன் தரும் சாதாரண மனிதனின் பார்வையும் கதைக்கு நெருக்கம் சேர்க்கின்றன. இறுதிப் பகுதிகள் ஆழமாக வருத்துகின்றன. அறத்தின் விலையை யார் செலுத்துகிறார்கள், வரலாற்றையும் நெறிகளையும் யார் தீர்மானிக்கிறார்கள் என்ற கேள்விகளை எழுப்பும் இந்த மாற்றுப் பார்வை, வாசித்து முடித்த பிறகும் மனதில் நீடிக்கிறது.

புராண உலகை அறியத் தூண்டும் புதிய பார்வையும், தெய்வங்களையும் அரக்கர்களையும் மனிதர்களாக அணுகும் முயற்சியும் கவர்கின்றன. குறிப்பாக பத்ரனின் பகுதிகள் இதிகாசத்திற்குள் இருக்கும் சாதாரண மனிதர்களின் துயரத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன. ஆனால் இந்த அடிப்படைக் கருத்தின் சாத்தியங்கள் முழுமையாகப் பயன்படுத்தப்படவில்லை; சிந்தனைகள் நுட்பமாக வெளிப்படாமல் நேரடியாகச் சொல்லப்படுகின்றன. கதையின் நாடக வலுவும் கவித்துவமும் அரிதாகவே உணரப்படுகின்றன. மொழியிலும் வாக்கிய அமைப்பிலும் உறுத்தும் இடங்கள் அதிகமிருப்பதால் செம்மையாக்கம் போதவில்லையோ என்ற எண்ணம் எழுகிறது. மொத்தத்தில் கலவையான வாசிப்பு.

ஆய்வும் சிந்தனையும் தெரியும் முயற்சி என்றாலும், செம்மையாக்கத்தில் கூடுதல் கவனம் தேவை. காலச் சூழலுக்குப் பொருந்தாத மொழி கதையோடு ஒன்றுவதைத் தடுக்கிறது. ராவணனின் கதைக்கு அளிக்கும் புதிய பிராந்தியப் பார்வை சுவாரசியமானது; வால்மீகியின் கதையை எதிர்பார்ப்பவர்களுக்கு இந்த விலகல் ஏற்பில்லாமல் போகலாம். ராவணனின் வாழ்க்கையை முழுமையாக ஆராய்வதைவிட அவனது செயல்களை நியாயப்படுத்துவதிலேயே அதிக கவனம் செல்கிறது. சாத்தியங்கள் இருந்தும் எதிர்பார்த்த தாக்கத்தைத் தராத மறுகதை.

இரட்டைப் பார்வையும் முழுமையான நல்லவர்–கெட்டவர் பிரிவைத் தவிர்க்கும் முயற்சியும் பாராட்டத்தக்கவை. ஆனால் ராவணனை நியாயப்படுத்த மற்றவர்களின் சித்தரிப்பை வலிந்து மாற்றுவது ஏமாற்றுகிறது. குறிப்பாக பெண்களை இழிவுபடுத்தி வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாக்குவது மிகப் பெரிய குறை. ஏழைகள் மட்டுமே நேர்மையானவர்கள், செல்வந்தர்கள் சுயநலவாதிகள் என்ற எளிமைப்படுத்தலும் உறுத்துகிறது. பத்துத் தலைகள் பற்றிய விளக்கம், சில மோதல்கள், ராவணனின் தவறுகளை மண்டோதரி சுட்டிக்காட்டுவது போன்ற நல்ல தருணங்கள் இருந்தும், மொத்த வாசிப்பு சிரமமாகவே உள்ளது.

ராவணனை வில்லனாக அல்லாமல், தன் குடும்பத்தையும் மக்களையும் இலங்கையையும் நேசிக்கும் தலைவனாகப் பார்க்கச் செய்யும் நாவல். அசுரர்களின் வாழ்க்கையையும் ராவணனின் உலகையும் விரிவாகக் காட்டுவது புதிய புரிதலைத் தருகிறது. சாதியும் சமூக அந்தஸ்தும் ஒருவரை நல்லவராகவோ தீயவராகவோ தீர்மானிப்பதை நாவல் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. குறைகளிலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொண்டு நல்லவற்றை ஏற்கலாம் என்ற எண்ணத்தோடு, ராவணனைப் பற்றிய மதிப்பை மேலும் உறுதிப்படுத்தும், ஒவ்வொரு பக்கத்தையும் ரசிக்கத்தக்க நூலாக அமைந்துள்ளது.

தெய்வங்களையும் அரக்கர்களையும் மனிதர்களாகக் காட்டி, ராமாயணத்தை இரு நாகரிகங்களின் மோதலாக வாசிக்கும் முயற்சி ஆர்வமூட்டுகிறது. ஆனால் பாத்திரப் படைப்பு அதைத் தாங்கவில்லை. ராமனின் தரப்பினர் மட்டுமல்லாமல் ராவணனும் அவனைச் சேர்ந்தவர்களும் திறனற்றவர்களாகவே காட்டப்படுகிறார்கள். ராவணன் ஏன் மதிக்கப்படுகிறான், எப்படி ஆட்சியை நிலைநிறுத்துகிறான் என்பதற்கு நம்பத்தகுந்த விளக்கமில்லை; பத்ரனின் செயல்களும் வசதியான அற்புதங்களாக அமைகின்றன. ஒன்றிப்போகக்கூடிய பாத்திரமின்றி, அசுரர்களின் பார்வையில் சொல்லப்படும் கதையே அவர்களை மேலும் மோசமாகச் சித்தரிக்கிறது.

உணர்ச்சியைத் தூண்டும் எழுத்தும் கற்பனை வளமும் இருந்தாலும், நாவலின் அரசியல் பார்வை கடுமையாக உறுத்துகிறது. அசுரர்களிடம் தாழ்வுணர்ச்சியைத் திணித்து, அவர்களின் சமூகக் குறைகளுக்குத் தேவர்களையே பொறுப்பாக்கும் சித்தரிப்பு ஒருதலைப்பட்சமாகத் தெரிகிறது. பெண்களுக்கு எதிரான பாலியல் வன்முறையை அனுதாபம் பெறுவதற்காக மீண்டும் பயன்படுத்துவதும் சங்கடமளிக்கிறது. இலங்கையின் சிங்கள அடையாளம் விடுபடுவதுடன், வடஇந்தியர்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் எதிரான வெறுப்பை வளர்க்கும் பிரச்சாரமாகக் கதை அமைந்துவிட்டதாகத் தோன்றுகிறது.