தலைப்பும் அட்டையும் ராவணனின் உயர்ந்த குணங்களைப் பேசும் நூல் என்ற எதிர்பார்ப்பைத் தருகின்றன; வாசிப்போ நேர விரயமாகவே தோன்றுகிறது. பெயர்களைத் தவிர, பல பாத்திரங்களின் குணங்களுக்கும் ராமாயணச் சித்தரிப்புக்கும் தொடர்பில்லை. வளமான இலங்கையில் சேரிகளை இடம்பெறச் செய்திருப்பதும், பாத்திரங்களின் சிறப்பையும் மரபையும் தாழ்த்தியிருப்பதும் கடும் ஏமாற்றத்தை அளிக்கின்றன.

ராவணனின் பார்வையில் கதையை வாசிப்பது சுவாரசியமாக இருக்கிறது. தேவர்களிடமும் அசுரர்களிடமும் நல்லதும் கெட்டதும் இருப்பதுடன், இரு தரப்பினரின் மனிதத் தன்மையும் வெளிப்படுகிறது. வெற்றிக்காகத் தவிர்க்க வேண்டிய பத்து உணர்ச்சிகளை மகாபலி எடுத்துரைக்க, அவை ஒவ்வொன்றையும் ராவணன் கேள்விக்குள்ளாக்கும் அத்தியாயம் குறிப்பாகப் பிடித்திருக்கிறது.

கதைக்கரு சுவாரசியமானது. ஆனால் எழுத்துநடை பிடிக்கவில்லை; சிறுவர் நூலைப் படிப்பதுபோல் தோன்றுகிறது.

வீழ்ந்த அரசனாகவும் அக்கறையுள்ள தந்தையாகவும் ராவணனை முன்னிறுத்தி, அவனது தொடக்ககாலப் போராட்டங்களையும் இலங்கையையும் அசுர இனத்தையும் வேறொரு கோணத்தில் காட்டுகிறது இந்த நாவல். நல்ல வாசிப்பாக இருந்தாலும், வால்மீகி ராமாயணத்தில் ஆழ்ந்த ஈடுபாடுள்ளவர்களுக்கு இந்த மாற்றுச் சித்தரிப்பை ஏற்றுக்கொள்வது கடினமாக இருக்கலாம். மூலக் கதையின் அடிப்படையையே மாற்றிப் பார்க்கும் முயற்சி ஆச்சரியமளிக்கிறது.

தெய்வத்தின் கதையை மனிதனின் பார்வையில் மறுபடியும் சொல்லும் இந்த ராவணக் கதை, ராமாயணத்துக்கு இணையான வலிமையைக் கொண்டிருக்கிறது. மனிதனின் குறைகளையும் தவறுகளையும் முன்வைக்கும் இதில், நல்லதை அறிந்து செய்வதோடு தீயதை உணர்ந்து தவிர்ப்பதும் முக்கியம் என்ற எண்ணம் வெளிப்படுகிறது.