Reviews for அசுரன்: வீழ்த்தப்பட்டவர்களின் வீர காவியம், ராவணன் மற்றும் அவனது இனத்தாரின் கதை

தலைப்பும் அட்டையும் ராவணனின் உயர்ந்த குணங்களைப் பேசும் நூல் என்ற எதிர்பார்ப்பைத் தருகின்றன; வாசிப்போ நேர விரயமாகவே தோன்றுகிறது. பெயர்களைத் தவிர, பல பாத்திரங்களின் குணங்களுக்கும் ராமாயணச் சித்தரிப்புக்கும் தொடர்பில்லை. வளமான இலங்கையில் சேரிகளை இடம்பெறச் செய்திருப்பதும், பாத்திரங்களின் சிறப்பையும் மரபையும் தாழ்த்தியிருப்பதும் கடும் ஏமாற்றத்தை அளிக்கின்றன.

ராவணனின் பார்வையில் கதையை வாசிப்பது சுவாரசியமாக இருக்கிறது. தேவர்களிடமும் அசுரர்களிடமும் நல்லதும் கெட்டதும் இருப்பதுடன், இரு தரப்பினரின் மனிதத் தன்மையும் வெளிப்படுகிறது. வெற்றிக்காகத் தவிர்க்க வேண்டிய பத்து உணர்ச்சிகளை மகாபலி எடுத்துரைக்க, அவை ஒவ்வொன்றையும் ராவணன் கேள்விக்குள்ளாக்கும் அத்தியாயம் குறிப்பாகப் பிடித்திருக்கிறது.

கதைக்கரு சுவாரசியமானது. ஆனால் எழுத்துநடை பிடிக்கவில்லை; சிறுவர் நூலைப் படிப்பதுபோல் தோன்றுகிறது.

வீழ்ந்த அரசனாகவும் அக்கறையுள்ள தந்தையாகவும் ராவணனை முன்னிறுத்தி, அவனது தொடக்ககாலப் போராட்டங்களையும் இலங்கையையும் அசுர இனத்தையும் வேறொரு கோணத்தில் காட்டுகிறது இந்த நாவல். நல்ல வாசிப்பாக இருந்தாலும், வால்மீகி ராமாயணத்தில் ஆழ்ந்த ஈடுபாடுள்ளவர்களுக்கு இந்த மாற்றுச் சித்தரிப்பை ஏற்றுக்கொள்வது கடினமாக இருக்கலாம். மூலக் கதையின் அடிப்படையையே மாற்றிப் பார்க்கும் முயற்சி ஆச்சரியமளிக்கிறது.

தெய்வத்தின் கதையை மனிதனின் பார்வையில் மறுபடியும் சொல்லும் இந்த ராவணக் கதை, ராமாயணத்துக்கு இணையான வலிமையைக் கொண்டிருக்கிறது. மனிதனின் குறைகளையும் தவறுகளையும் முன்வைக்கும் இதில், நல்லதை அறிந்து செய்வதோடு தீயதை உணர்ந்து தவிர்ப்பதும் முக்கியம் என்ற எண்ணம் வெளிப்படுகிறது.

புதிய பார்வையையும் சிந்தனையையும் தரும் புதிய கதை.

ராவணனின் பக்கத்திலிருந்து ராமாயணத்தை அறியும் ஆர்வத்தை ஓரளவு நிறைவேற்றும் சுவாரசியமான கதை. ஆனால் ராமன், சீதை குறித்த பல சித்தரிப்புகளை ஏற்க முடியவில்லை. சீதையின் பிறப்பு குறித்த மாற்றுக் கற்பனைக்குப் போதிய நியாயம் தரப்படவில்லை. கடைசிப் பகுதியில் இந்துப் பண்பாட்டையும் மரபுகளையும் இழிவுபடுத்தவே ஆசிரியர் முயல்வதாகத் தோன்றுகிறது.

ராவணன், பத்ரன் ஆகிய இருவரின் குரல்களில் ராமாயணத்தின் மறுபக்கத்தை அழகாக விரிக்கிறார் ஆனந்த் நீலகண்டன். குறிப்பாக, பத்ரன் வழியாகச் சொல்லப்படும் அசுர மக்களின் நிலை கவனத்தை ஈர்க்கிறது. பின்பகுதியில் கதை சற்றே மெதுவாக நகர்ந்தாலும், தன் விருப்பப்படி வாழும் ராவணனுக்கும் தர்மத்தின் கட்டுப்பாடுகளில் சிக்கும் ராமனுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு சிந்திக்க வைக்கிறது. மதம் மனிதனுக்காகவே இருக்க வேண்டும் என்ற கருத்துக்கு வலுசேர்க்கும் நாவல்.

முற்றிலும் வேறுபட்ட பார்வையை முன்வைப்பதால் சிலருக்குப் பிடிக்காமல் போகலாம். இராவணனிடமும் நல்ல அம்சங்கள் இருந்திருக்கலாம் என்ற சாத்தியத்தை மறுப்பதற்கில்லை. ஆனால் ஆய்வின் அடிப்படையில் ‘கிருஷ்ணா கீ’, ‘மெலுஹா’ ஆகியவற்றுக்கு அருகில்கூட இந்த நூல் வரவில்லை.

சீதையைக் கடத்தியவன் என்ற அடையாளத்திலேயே அறியப்படும் இராவணனை வேறொரு கோணத்தில் காட்டும் நல்ல நூல். சிறந்த இலக்கியப் படைப்பாக உருவாகியிருக்கக்கூடிய வாய்ப்பு இருந்தும், பத்திக்குப் பத்தி சாதியத்தை அளவுக்கு அதிகமாகக் கொண்டுவருவது குறையாகிறது.