Reviews for அசுரன்: வீழ்த்தப்பட்டவர்களின் வீர காவியம், ராவணன் மற்றும் அவனது இனத்தாரின் கதை

பிறப்பைவிடத் திறமைக்கு மதிப்பளிக்கும் சமூகக் கனவுக்கும், வர்ண அடுக்குகளைக் காக்கும் தர்மத்துக்கும் இடையிலான முரணை இந்த நாவல் முன்வைக்கிறது. தர்மத்தைக் கடைப்பிடிப்பதற்காக ராமன் கொடுக்கும் தனிப்பட்ட விலையும், ராவணனின் அடங்காத இயல்பும் வேறுபட்ட கோணத்தில் சித்தரிக்கப்படுகின்றன. மகாபலியின் ஆட்சி குறித்த ஏக்கம் வழியாக, பிறப்பால் வாய்ப்புகள் மறுக்கப்படாத சமத்துவச் சமூகத்தின் மீதான நம்பிக்கையை வலுப்படுத்துகிறது.

புராணத்தையும் யதார்த்தத்தையும் இணைக்கும் கதைசொல்லலும், இராவணனின் பல்வேறு முகங்களை நுணுக்கமாகச் சித்தரிப்பதும் பாராட்டுக்குரியவை. அவனது அன்பும் மனிதத் தன்மையும் வெளிப்படுவதால் முடிவு மனதைப் பாதிக்கிறது. எளிதாக வாசிக்க முடியும் நாவல் என்றாலும், படங்கள் சிரிப்புக்குரியதாகவும் பத்ரனின் சித்தரிப்பு வலுவற்றதாகவும் உள்ளன. இந்தக் குறைகளைத் தாண்டி, இதிகாசம் பற்றிய பழைய புரிதல்களை மறுபரிசீலனை செய்ய வைக்கும், மீண்டும் வாசிக்கத்தக்க படைப்பு.

அஜயா அளித்த எதிர்பார்ப்புக்கு மாறாக, அசுரன் முழுவதும் சலிப்பையும் ஏமாற்றத்தையும் தருகிறது. இராவணன் திறமையால் உயர்ந்தவனாக அல்லாமல், தற்செயலாலும் அமைச்சர்களாலும் அரசனான குழப்பமான மனிதனாகத் தெரிகிறான்; வயது வளர்ந்தும் அவன் சிந்தனையில் முதிர்ச்சி இல்லை. பத்ரனின் தனிப்பட்ட போராட்டங்களும் இராவணனைப் புரிந்துகொள்ள உதவவில்லை. இருவரிடமும் உணர்வுபூர்வமாக ஒன்ற முடியாததால் அசுரர்களின் உலகமே அந்நியமாக நிற்கிறது. ரசிக்கத்தக்க பகுதியைக்கூடக் கண்டறிய முடியவில்லை.

பகுத்தறிவுப் பார்வை என்ற பெயரில் மதிக்கப்படும் இதிகாசத்தையும் அதன் அறநெறிப் பாத்திரங்களையும் இழிவுபடுத்துவதாகவே இந்த நாவல் தோன்றுகிறது. தீமையை நன்மையாகவும் நன்மையைத் தீமையாகவும் மாற்றிக் காட்டும் அணுகுமுறை ஏற்க முடியாதது. மாற்றுப் பார்வை என்பதற்குப் பதிலாக உள்நோக்கம் கொண்ட சித்தரிப்பாகவே தெரிகிறது. ஆசிரியரின் வாதத் திறனைத் தவிர மதிப்பிடத்தக்க அம்சம் ஏதும் இல்லாத, தொடர்ந்து படிக்கவே விருப்பமளிக்காத நூல்.

இராவணன், பத்ரன் ஆகியோரின் பார்வையில் சொல்லப்படும் கதை, அற்புத சக்திகளைச் சாராமல் மனிதர்களின் செயல்களாக விரிவது பிடித்திருக்கிறது. அறிவும் மக்கள் மீதான அக்கறையும் கொண்ட இராவணனுக்கு பலவீனங்களும் உண்டு. பத்துத் தலைகளை உணர்வுகளாக விளக்கி, அவை அளவுமீறும்போது தவறான முடிவுகளுக்கு இட்டுச் செல்வதைக் காட்டுவது சுவாரசியம். வென்றவர்களின் கதையை மட்டும் வைத்து நல்லவர், கெட்டவர் என முடிவுசெய்யலாமா என்று சிந்திக்க வைக்கும், எளிதில் புரியும் நாவல்.

ஒதுக்கப்பட்ட தன் மக்களின் நிலையை உயர்த்த விரும்பும் இராவணன், தனது பேராசையிலேயே சிக்கிக்கொள்ளும் முரணை நாவல் நன்றாக வெளிப்படுத்துகிறது. நல்லவர், கெட்டவர் என்ற எளிய பிரிவுகளைக் கேள்விக்குள்ளாக்குவதோடு, வென்றவர்கள் வரலாற்றை எழுதுவதையும் புராணங்கள் குறிப்பிட்ட நலன்களுக்குப் பயன்படுவதையும் சிந்திக்க வைக்கிறது. கூர்மையான நகைச்சுவையும் சமூக விமர்சனமும் கொண்ட இந்த மறுபுனைவு, சுவாரசியமான வாசிப்பாகவும் மனிதர்களை ஆழமாகப் பார்க்கத் தூண்டும் படைப்பாகவும் உள்ளது.

இராவணனின் தரப்பைச் சொல்லும் முயற்சி எதிர்பார்ப்பை நிறைவேற்றவில்லை. கதை அங்குமிங்கும் நகர்கிறதே தவிர, இராமனுடன் போரிடுவதற்கான காரணத்தைத் தெளிவாக நிறுவவில்லை. கம்பராமாயணத்தில் கவர்ந்த இராவணனின் வளர்ச்சிக்கும் சிவபக்திக்கும் இங்கே உரிய இடமில்லை. தமிழாக்கமும் மூலத்தின் சாரத்தைச் சரியாகக் கொண்டுவந்ததாகத் தோன்றவில்லை. கடைசிப் பக்கங்களைக்கூட முடிக்கத் தூண்டாத, அளவுக்கு அதிகமாகப் பாராட்டப்பட்ட ஏமாற்றமளிக்கும் நூல்.

இலட்சியங்கள் கொண்ட இராவணன் சூழல்களுக்கு இடம்கொடுத்து மாறுவதை எழுதிய விதமும், பத்துத் தலைகளுக்கான விளக்கமும் சிறப்பு. பெருஞ்சாதனைகளுக்குப் பின்னால் மறைந்துபோகும் உழைப்பாளியை நினைவூட்டும் பத்ரனின் உருவாக்கமும் நன்றாக உள்ளது. ஆனால் அண்மைக்காலப் போர்கள், சாதி ஒடுக்குமுறை ஆகியவற்றைத் தொன்மைக் கதைக்குள் பொருத்தியதுபோல் தோன்றுவது உறுத்துகிறது. பாத்திரங்களைச் சமூகத்திடம் முயற்சியின்றிப் பணிபவர்களாகக் காட்டுவதும் குறை. மூல இதிகாசத்தை முதலில் அறிந்துகொண்டு, இதை ஆசிரியரின் கற்பனைக்காகப் படிக்கலாம்.

இராவணனை அரக்கனாக அல்லாமல் உணர்வுகளும் இலட்சியங்களும் கொண்ட மனிதனாக அணுகுவது சிறப்பு. அவனது ஆட்சியின் நிழலில் வாழும் பத்ரனின் பார்வை கதைக்குச் செறிவு சேர்க்கிறது. இங்கே யாரும் குறையற்ற நாயகர்கள் அல்ல; குறிப்பாகப் பெண்களிடம் இராவணனும் பத்ரனும் நடந்துகொள்ளும் விதம் வெறுப்பூட்டுகிறது. இடையிடையே வெளிப்படும் கருணை அவர்களை நெருக்கமாக உணரச் செய்தாலும் தவறுகளை மன்னிக்கச் செய்வதில்லை. இந்திய இதிகாசங்களில் ஆர்வமுள்ளவர்களுக்குப் பரிந்துரைக்கக்கூடிய நாவல்.

இராவணன், எளிய மனிதனான பத்ரன் ஆகியோரின் பார்வைகளில் இராமாயணத்தை அணுகுவது ஆர்வமூட்டுகிறது. ஆனால் இராவணனின் கல்வி, நிர்வாகத் திறன், பக்தி ஆகியவற்றை ஆழமாகக் காட்டாமல், தேவர்களைத் தொடர்ந்து மோசமாகச் சித்தரிப்பது ஏமாற்றம். தெய்வீக அம்சங்களை நீக்கிய யதார்த்த அணுகுமுறையில் சில பகுதிகள் ரசிக்க வைத்தாலும், நீண்ட நாவல் முழுவதும் ஈடுபாட்டைத் தக்கவைக்கவில்லை. நல்ல தொடக்கக் கருத்தை இன்னும் சிறப்பாகக் கையாண்டிருக்கலாம்.