Reviews for அசுரன்: வீழ்த்தப்பட்டவர்களின் வீர காவியம், ராவணன் மற்றும் அவனது இனத்தாரின் கதை

இராவணனின் பார்வையில் கதையைச் சொல்லும் எண்ணமும் வாசிப்பை ஈர்க்கும் எழுத்தும் பாராட்டத்தக்கவை. ஆனால் சில உறவுகளும் இராமனும் சித்திரிக்கப்படும் விதம், மறுவாசிப்பு என்பதைத் தாண்டி இழிவுபடுத்துவதாகத் தோன்றுகிறது. அதனால் நாவலை முழுமையாக ரசிக்க முடியவில்லை. மரபான பாத்திரச் சித்திரிப்புகளுடன் ஆழ்ந்த பிணைப்பு இல்லாதவர்களுக்கும் புராணங்களின் மாற்றுப் பார்வைகளை விரும்புவோருக்கும் இது சுவாரசியமாகவும் சிந்தனையைத் தூண்டுவதாகவும் இருக்கலாம்.

நல்லவர், தீயவர் என்று பழக்கப்பட்ட பிரிவுகளை இராவணனின் வழியாகக் கேள்விக்குள்ளாக்குவது இந்த நாவலின் சிறப்பு. வர்ண அமைப்பும் தர்மம் குறித்த கருத்துகளும் சிலரைப் போற்றவும் சிலரைத் தீயவர்களாக்கவும் எப்படிப் பயன்படுகின்றன என்பதைப் புனைவு வழியே ஆராய்கிறது. இராமன் உள்ளிட்ட பாத்திரங்களின் செயல்களை மறுபரிசீலனை செய்யத் தூண்டும் கதைசொல்லல் ஆழமாகவும் ஈர்ப்பாகவும் உள்ளது. அறநெறி குறித்த சிக்கல்களைச் சிந்திக்க விரும்புவோருக்குப் பரிந்துரைக்கத்தக்க நூல்.

தோற்றவர்களின் பக்கத்தைச் சொல்லும் நாவல் என்பதால் இராவணனின் மனித முகத்தை எதிர்பார்த்தால் ஏமாற்றமே கிடைக்கிறது. அவனை மேலும் கொடூரமானவனாகச் சித்திரித்திருப்பதே பெரிய குறை; கற்பனைச் சுதந்திரம் எடுத்துக்கொண்டது மட்டும் பிரச்சினையல்ல. மொழிநடையும் மோசமாக உள்ளது; எழுத்துப் பிழைகளும் இலக்கணப் பிழைகளும் ஏராளம். ஆசிரியரின் அஜயா பிடித்திருந்தாலும், அசுரன் மிக மோசமான வாசிப்பாகவே அமைகிறது.

இராவணனின் பார்வையில் இராமாயணத்தைச் சொல்லும் இந்த முயற்சி சுவாரசியமாக இருக்கிறது. குறைகள் இல்லாத மறுகதை அல்ல: பழக்கமான இராமாயணத்துடன் கதையை இணைக்கச் சில நிகழ்வுகள் வலிந்து சேர்க்கப்பட்டதுபோல் தோன்றுகின்றன. குறிப்பாக சீதாவைச் சார்ந்த உறவுச் சித்திரிப்பும் கடத்தலுக்கான காரணமும் இயல்பாகப் பொருந்தவில்லை. இருந்தாலும் அறிந்த கதையை அதிகம் பேசப்படாத கோணத்தில் கற்பனை செய்திருக்கும் விதம் நன்றாக அமைந்துள்ளது.

கடவுள்களும் மாயங்களும் இல்லாமல், பல்வேறு குலங்களைச் சேர்ந்த மனிதர்களின் கதையாக இராமாயணத்தை அணுகுவது ஈர்க்கிறது. பழக்கமான நிகழ்வுகளுக்குப் பகுத்தறிவு சார்ந்த விளக்கங்களை அமைத்து, அறிந்த கதையை வேறொரு கோணத்தில் சுவாரசியமாகச் சொல்லியிருக்கிறார் ஆசிரியர். புராணத்துடன் கற்பனையைக் கலக்கும் புனைவுகளில் குறிப்பிடத்தக்க நூல். வாசிப்பு மெதுவாகவே நகர்கிறது; இன்னும் சுருக்கியிருக்கலாம். இருந்தாலும் படிக்கப் பரிந்துரைக்கத் தோன்றுகிறது.

புராணப் பாத்திரங்களை மனிதக் குறைகளுடன் காட்டும் முயற்சி இருந்தாலும், இந்த நாவலில் ரசிக்கும்படியாக எதுவும் அமையவில்லை. எழுத்துநடை பலவீனமாக உள்ளது; பிழைகளும் கதையின் தொனிக்குப் பொருந்தாத சொற்களும் தொந்தரவு செய்கின்றன. முக்கிய உறவுகளுக்குப் போதிய இடமில்லை; பத்ரன் எல்லாவற்றிலும் தலையிடுவதும் விபீஷணனின் குணமாற்றமும் நம்பும்படி இல்லை. சாதி குறித்த பேச்சும் எரிச்சலூட்டுகிறது. விரும்பிப் படிக்க நினைத்த நூல் பெரும் ஏமாற்றத்தைத் தருகிறது.

பலமுறை சொல்லப்பட்ட இராமாயணத்தை இராவணன், பத்ரன் ஆகியோரின் பார்வையில் சொல்வது புதிதாக ஆர்வமூட்டுகிறது. இராவணனின் மனப்போராட்டங்கள் ஈர்த்தாலும், போரால் பாதிக்கப்படும் சாதாரண மனிதனின் குரலாக வரும் பத்ரனே தனித்து நிற்கிறான். சாதி பற்றிய பேச்சு அளவுக்கு அதிகமாகத் தோன்றுகிறது; இறுதிப் பகுதியில் வாசிப்பு ஆர்வமும் குறைகிறது. இருந்தும் எதிர்பார்த்ததைவிடச் சுவாரசியமான நாவல்.

ராமாயண மறுகதையாடல் என்பதைவிட, அதே பெயர்களைக் கொண்ட வேறொரு கதையாகவே இது தோன்றுகிறது. ராவணனின் தோற்றம் உள்ளிட்ட அம்சங்கள் மூலத்திலிருந்து விலகுகின்றன. பெண்களை மதிக்காத, பாலியல் வன்முறையில் ஈடுபடும் முதிர்ச்சியற்றவனாக வரும் ராவணனிடம் பரிவு கொள்ள முடியவில்லை. பத்ரனின் சித்தரிப்பே ஆறுதல். யார் ஆட்சியிலும் துன்புறும் ஏழையின் வாழ்க்கையையும், பயன்படுத்தப்பட்டுப் பின் மறக்கப்படும் நிலையையும் அவன் வழியாக நன்றாகக் காட்டுகிறது. குறைகளும் முற்போக்கான சிந்தனைகளும் சேர்ந்த சிக்கலான பாத்திரமாக அவன் உருவாகியிருக்கிறான்.

வீரப் பிம்பத்தை விலக்கி, ஆசை, அதிகார வேட்கை, இயலாமை கொண்ட சாதாரண மனிதனாக ராவணனைச் சித்தரிப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. ராவணன், பத்ரன் ஆகியோரின் சிந்தனைகளூடே ஆரியர்–திராவிடர் மோதல், வர்ணாசிரமம், சாதாரண மக்களின் வாழ்வில் அதிகாரத்தின் தலையீடு ஆகியவற்றை நாவல் விவாதிக்கிறது. ஆனால் மலையாள மொழிபெயர்ப்பில் பின்னணி வர்ணனைகளைச் சொற்சொல்லாகவும் கவிதைநடையிலும் தருவதற்குப் பதிலாக எளிமைப்படுத்தியிருந்தால் வாசிப்பு மேலும் சுகமாக இருந்திருக்கும்.

ராமனையும் ராவணனையும் குறைகளுள்ள மனிதர்களாகக் காட்டுவதும் பல விவரங்களும் சுவாரசியமானவை. ஆனால் பிராமணர்களைத் தீவிரமாக எதிர்க்கும் ராவணன் பின்னர் அவர்களின் ஆதிக்கத்தை அனுமதிப்பதற்குக் கதையில் நம்பகமான காரணமில்லை. தேவையற்ற விரிவான வர்ணனைகளும் ராவணன், பத்ரனின் ஒரே மாதிரியான சுயபரிசீலனைகளும் மீண்டும் மீண்டும் வருகின்றன. பாதியாகக் குறைத்திருக்கக்கூடிய நூல்; சொல்லும் முறையில் ஈர்ப்பும் வேகமும் குறைவு.