Reviews for அசுரன்: வீழ்த்தப்பட்டவர்களின் வீர காவியம், ராவணன் மற்றும் அவனது இனத்தாரின் கதை

அரசனான இராவணனும் சாதாரணக் குடிமகனான பத்ரனும் மாறிமாறிக் கதைசொல்வது அசுரர்களின் தரப்பை அறிய உதவுகிறது. சில பகுதிகள் நீளமாகவும் திரும்பத் திரும்ப வருபவையாகவும் இருந்தாலும், இறுதி அத்தியாயங்கள் நன்றாகப் பிடித்துக்கொள்கின்றன. வழக்கமாகக் குறையற்றவர்களாகக் காணும் நாயகர்களையும் கடவுளர்களையும் இங்கே அதேபோல் எதிர்பார்க்க முடியாது. எதிர்த்தரப்பின் சிந்தனையை அறியும் திறந்த மனதுடன் அணுகினால் வாசிக்கத் தகுந்த நாவல்.

இராவணனின் பார்வையில் இராமாயணத்தைச் சொல்வதோடு நிற்காமல், நம்பிக்கைகளும் குறைகளும் கொண்ட மனிதனின் எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் காட்டுகிறது. சுயநல அரசனாக மாறினாலும் அவனை வெறும் கொடியவனாகச் சுருக்கவில்லை. சாதி, நிறம், வறுமை ஆகியவற்றால் ஒடுக்கப்படுபவர்களின் நிலை குறித்த சமூக விமர்சனம் குறிப்பாகக் கவனிக்க வைக்கிறது. ஆங்காங்கே இலக்கணப் பிழைகள் இருந்தாலும் கதைசொல்லல் அழகாக இருக்கிறது; வாசிக்க வேண்டிய நூல்.

இராவணனின் சொல்லப்படாத தரப்பைக் கொண்டு மனித இயல்பு, புராணம், பண்பாட்டு வேறுபாடுகள் பற்றிப் பலவிதமாக யோசிக்க வைக்கும் நாவல். வென்றவர்களின் பார்வையே வரலாறாக நிலைப்பதை இது கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. இராமனைவிட இராவணனை நெருக்கமாக உணரச் செய்யும் சித்திரிப்பும், இருவரின் மரபுகளும் இன்றைய சமூகத்தில் தொடர்வதாகத் தோன்றச் செய்யும் சம்பவங்களும் வாசிப்புக்குப் புதிய பார்வை தருகின்றன. சிறப்பான வாசிப்பு.

இராமாயணத்தை இராவணனின் பார்வையில் அணுகும் அருமையான கதை. இழப்புகளின் துயரமும் உறவுகளின் மீதான கசப்பும் கொண்ட அவனது மனநிலையை நாவல் வெளிப்படுத்துகிறது. அறிவாற்றல் இருந்தும் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியாதவனாக அவன் படைக்கப்படுகிறான். வாழ்வைப் பிரிய மனமின்றி, குழந்தைப் பருவத்தின் களங்கமற்ற மகிழ்ச்சிக்குத் திரும்ப ஏங்கும் இராவணனின் சித்தரிப்பு தனித்துவமானது.

தெரிந்த கதையை மீண்டும் சொல்லும்போது தேவைப்படும் விறுவிறுப்பு இந்நாவலில் இல்லை. இராவணனும் பத்ரனும் சொல்லப்போவதும் உணரப்போவதும் சில அத்தியாயங்களிலேயே ஊகிக்க முடிவதால், மீளும் சொல்லுமுறை சலிப்பூட்டுகிறது. மண்டோதரி உள்ளிட்ட பலருக்குக் கதையில் போதிய முக்கியத்துவம் இல்லை; கும்பகர்ணன் போன்ற சிலர் இடையில் மறக்கப்பட்டதுபோல் தோன்றுகிறார்கள். பாத்திரங்களை நன்கு இணைத்து, நீளத்தைக் குறைத்திருந்தால் வாசிப்பு இன்னும் ஈர்ப்பாக இருந்திருக்கும்.

மிகவும் ஏமாற்றமளிக்கும் நூல். கதை, சொல்லுமுறை, பாத்திரங்கள் எதிலும் ஒத்திசைவு இல்லை. இதிகாசத்தின் மறுபக்கத்தை விட, நாட்டுப்புறக் கதைகளின் துணுக்குகளைப் போதிய கற்பனையோ தர்க்கமோ இன்றி இணைத்ததுபோல் தோன்றுகிறது; ஆய்வின் ஆழமும் புலப்படவில்லை. பலவீனமான எழுத்துக்கு மேலாக, இராவணனின் திரும்பத் திரும்ப வரும் சுயவிசாரணைகள் நீளத்தை அதிகரிக்கின்றன. மாற்றுப் பார்வையை ஏற்கத் தயாராக வரும் வாசகரைக்கூட இந்த நூல் திருப்திப்படுத்தாது.

வரலாற்றின் உறுதியான பதிவாக அல்லாமல், புராணத்தை வேறொரு கோணத்தில் சொல்லும் புனைவாக அணுகினால் ரசிக்க முடிகிறது. பாத்திரச் சித்தரிப்புக்காகப் புண்பட வேண்டியதில்லை. இன்றும் தொடரும் பாரபட்சங்கள், நம்பிக்கைகள், சமூக வழக்கங்கள் கதையில் எதிரொலித்து, பழைய சமூகச் சிக்கல்களை உண்மையில் தீர்த்துவிட்டோமா என்று சிந்திக்க வைக்கின்றன. இயற்கையுடன் உலகை இணைத்துப் பேசும் நிறைவுப்பகுதியும் சிறப்பு. திறந்த மனதுடன் வாசிக்கப் பரிந்துரைக்கத்தக்க நூல்.

புராண மறுகதையாக்கம் சுவாரசியமாக அமையக்கூடியது; ஆனால் இந்நூலில் இனமொழி மேலாதிக்க உணர்வும் கறுப்பு–வெள்ளைப் பார்வையும் மேலோங்கி, கதை அரசியல் அறிக்கையைப் போலத் தோன்றுகிறது. எழுத்தோட்டம் ஈர்க்கவில்லை; சமஸ்கிருதச் சொற்களின் ஆங்கில வடிவங்களிலும் பிழைகள் உள்ளன. ஆரிய–திராவிடப் பிரிவுகளை நினைவூட்டும் குழுக்களை நல்லவர், கெட்டவர் என்று பிரிப்பதும், இணக்கத்துக்குப் பதிலாக ஒரு தரப்பின் மேலாதிக்கத்தை விரும்பும் பார்வையும் கவலைக்குரியவை. சகிப்புத்தன்மையை மதிக்கும் வாசகருக்குப் பரிந்துரைக்க முடியாத நூல்.

இராவணனைப் பிழையற்ற அரசனாக இந்த நாவல் காட்டவில்லை. அதிகார ஆசையும் தன்னை நியாயப்படுத்தும் மனப்பான்மையும் அவ்வப்போது சுயவிமர்சனமும் கொண்டவனாக, அவனது குரலிலும் சாமானியனான பத்ரனின் குரலிலும் கதை விரிகிறது. இராமனை நேரடி வில்லனாக்குவதைவிட, தவறென உணர்ந்தும் சாதியத் தர்மத்தை எதிர்க்கத் துணியாத அரசனாகச் சித்தரிக்கிறது. இப்பார்வையில் அசுரப் பண்பாடும் தென்னிந்திய அடையாளமும் முன்னிறுத்தப்பட, தேவப் பண்பாட்டின் சாதியமைப்பு எதிர்நிலையில் நிறுத்தப்படுகிறது.

தோற்றவர்களின் பக்கத்திலிருந்து இராமாயணத்தைச் சொல்லும் முயற்சியும், இராவணன்–பத்ரன் என இரு வேறுபட்ட குரல்களில் கதை நகர்வதும் சிறப்பு. முற்பகுதி ஈர்த்தாலும், பின்னர் பழைய கதையுடன் பொருந்துவதற்காகப் பாத்திரங்கள் நம்பமுடியாத முடிவுகளை எடுப்பதுபோல் தோன்றுகிறது. பாத்திர வளர்ச்சி ஆழமின்றி இருக்கிறது; சீதை–மண்டோதரி உரையாடல்களுக்கும் போர்க்காட்சிகளுக்கும் கூடுதல் இடம் இருந்திருக்கலாம். புராணப் புனைவில் படிக்கத்தக்க நல்ல முயற்சி என்றாலும், எதிர்பார்ப்பை முழுமையாக நிறைவேற்றவில்லை.