Reviews for அசுரன்: வீழ்த்தப்பட்டவர்களின் வீர காவியம், ராவணன் மற்றும் அவனது இனத்தாரின் கதை

ராவணனின் பார்வையில் சொல்லப்படும் கதை, கடவுள், தர்மம், நல்லவர்–கெட்டவர் பற்றிய பழைய நம்பிக்கைகளைக் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. அவனது எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் சிந்திக்க வைக்கின்றன. ஆனால் எழுத்துப் பிழைகள், சீரற்ற கதைவேகம், பெண்களை உடலாக மட்டுமே பார்க்கும் அணுகுமுறையும் அவர்களின் தேவைகளைப் புறக்கணிப்பதும் வாசிப்பைக் கெடுக்கின்றன. தொன்மக் காலச் சூழலைவிட இன்றைய காலத்துக் கதையாகத் தோன்றுவதும் குறை. மொத்தத்தில் சுமாரான வாசிப்பு.

அமிஷின் நூல்களிலிருந்து பல இடங்களில் மாறுபட்ட பார்வையை முன்வைக்கிறது. இராவணனின் பெருந்தன்மையையும் வீரத்தையும் உயர்த்திக் காட்டும் அதே நேரத்தில், இராமன், அனுமன் ஆகியோரின் குறைகளை முன்னிறுத்துகிறது. எழுத்தின் ஈர்ப்பு வேகமாக வாசிக்க வைக்கிறது. ஆனால் இராமனைப் பற்றிய பக்திப் பார்வையோடு அணுகுபவர்களுக்கு ஏமாற்றமும் வருத்தமும் தரலாம். பெண்களை நடத்தும் விதத்திலும் இராவணனுக்குச் சாதகமான ஒப்பீட்டை அமைத்து, விவாதிக்க நிறைய விஷயங்களை விட்டுச்செல்கிறது.

சிறுவனாக இருந்து அரசனாகவும் தந்தையாகவும் வளரும் இராவணனைச் சிறப்பாகச் சித்திரிக்கிறது. சாதியையும் பொருளற்ற சடங்குகளையும் எதிர்க்கும் அவனது நல்ல பக்கத்தோடு, உணர்ச்சிகளுக்கு அடிமையாகும் குறைகளையும் காட்டுகிறது. போரை அரசனின் நிலையிலிருந்தும் சாதாரண இலங்கை மக்களின் நிலையிலிருந்தும் சொல்லுவது அவர்களின் உணர்வுகளை அறிய உதவுகிறது. இராவணனையும் இராமனையும் பற்றிய பழைய மதிப்பீடுகளை மீண்டும் யோசிக்க வைக்கும் நாவல்.

இராவணனின் தரப்பைச் சொல்லும் விதம் அவன் மீதான மதிப்பை உயர்த்துகிறது. அவனது மக்களின் குரலாகப் பத்ரனை உருவாக்கியிருப்பது சிறந்த உத்தி. சமூகக் கட்டுப்பாடுகளுக்குக் கீழ்ப்படும் இராமனின் வாழ்வைவிட, தன் கனவுகளுக்கும் சுதந்திரத்துக்கும் இடமளிக்கும் இராவணனின் அணுகுமுறை இங்கே மேலாகத் தோன்றுகிறது; விதிவிலக்குகளும் உள்ளன. இந்திய இதிகாசங்களில் ஆர்வமுள்ளவர்களுக்கு வலுவாகப் பரிந்துரைக்கக்கூடிய நாவல்.

இராமாயணத்தின் மாற்றுப் பார்வை ஓரளவே கைகூடியிருக்கிறது. இரு தரப்பையும் நுணுக்கமாகச் சித்திரிக்கும் வாய்ப்பு இருந்தும், எழுத்தாளர் மீண்டும் ஒருதலைப்பட்சமான கதையிலேயே நின்றுவிடுகிறார். மொழி நன்றாகவும் பெரும்பாலான பகுதிகளில் கதை சீராகவும் இருக்கிறது. ஆனால் முதல் அத்தியாயம் போன்ற இடங்களில் இரக்கத்தை வலிந்து வரவழைக்கும் முயற்சி சலிப்பூட்டுகிறது. இந்தக் குறைகளுடனும் ஒருமுறை வாசிக்கத் தகுந்த நூல்.

இராவணனை அரக்கனாக மட்டுமே பார்க்கும் மரபுக்கு எதிராக, அசுரர்களைத் திராவிடர்களாகவும் ஆரியர்களை அவர்களது எதிர்த்தரப்பாகவும் சித்திரிக்கும் இந்தக் காவியம் வியக்க வைக்கிறது. அரசின் தரப்பை இராவணனும் பொதுமக்களின் தரப்பைப் பத்ரனும் சொல்வது குறிப்பிடத்தக்கது. போரில் கிடைக்கும் வெற்றியோடு வரலாறு முடிவதில்லை என்பதையும், சாதி, சூழ்ச்சி, அதிகாரம் ஆகியவற்றையும் இந்த மாற்றுப் பார்வை முன்னிறுத்துகிறது.

தொடக்கம் நன்றாகக் கவர்ந்தாலும், அதே பிடிப்பும் நிறைவும் முழு நூலில் கிடைக்கவில்லை. இராவணன் அசுரர்களின் வலிமையான அரசனாக உயர்வதைச் சொல்லும் கதையில் இன்னும் ஆழமும் செறிவும் தேவைப்படுகின்றன. கூடுதல் செம்மையாக்கமும் அவசியம். பெரிய எதிர்பார்ப்புடன் அணுகும்போது ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது; ஒரு நூலை வாசித்து முடித்த திருப்தியைக்கூட அளிக்கவில்லை.

இராவணனை வெறும் வில்லனாக அல்லாமல் எதிர்த்தரப்பைச் சேர்ந்தவனாக அணுகுவதும், புராணங்களின் வழக்கமான பார்வையைத் துணிந்து கேள்விக்குள்ளாக்குவதும் ஈர்க்கின்றன. தொடக்க வாசிப்பில் ஆர்வம் குறையக்கூடும்; மீண்டும் அணுகும்போது கதை பிடித்துக்கொள்கிறது. பல அடுக்குகள் கொண்ட பாத்திரச் சித்திரிப்பு சிறப்பு. நாம் அறிந்திருப்பது கதையின் ஒருபக்கம் மட்டும்தானா என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.

இராவணன் மீது இரக்கம் ஏற்படும் அளவுக்கு அவனது தரப்பைச் சுவாரசியமாகச் சொல்கிறது. ஆரியர்–திராவிடர் என்ற பிரிவைக் கொண்டு தேவர்களையும் அசுரர்களையும் சித்திரிப்பது கதைக்கு நம்பகத்தன்மை சேர்க்கிறது. போரில் நிகழும் கொள்ளைகளை விவரிக்கும் மொழி சில இடங்களில் கடுமையாகவும் மனதைப் பதறச் செய்வதாகவும் இருக்கிறது. வாசித்த பின்னும் சிந்திக்க வைக்கும் இந்த மாற்றுப் பார்வை, இந்தியப் புராணங்களைப் புதிய கோணத்தில் அணுக விரும்புவோருக்கு ஏற்றது.

வாசித்து முடித்த பின்னும் நினைவில் தொடரும் இராமாயண மறுகதை இது. இராவணனின் தரப்பிலிருந்து பார்க்கும்போது, சரி தவறு குறித்த பழக்கமான தீர்ப்புகள் கேள்விக்குள்ளாகின்றன. பெண்களை இராமனும் இராவணனும் நடத்தும் விதம் குறித்த நாவலின் சித்திரிப்பு, யாரை வணங்குகிறோம், யாரைத் தீயவனாக்குகிறோம் என்று சிந்திக்க வைக்கிறது. பல கேள்விகளை விட்டுச்செல்லும், பார்வையை மாற்றும் வாசிப்பு.