📖 வைகை நதி நாகரிகம் — சு. வெங்கடேசன்
மதுரைக்கு வடகிழக்கே, சிலைமான் கிராமத்துக்கு அருகே, வைகை நதியோரம் ஒரு தென்னந்தோப்பு. அந்தத் தோப்பின் கீழே — மண்ணுக்குக் கீழே சில அடிகளில் — இரண்டாயிரத்து ஐநூறு ஆண்டுகளாகத் தூங்கிக்கொண்டிருந்த ஒரு நகரம். செங்கல் சுவர்கள், திட்டமிட்ட தெருக்கள், கழிவுநீர்க் கால்வாய்கள், கருப்பு-சிவப்புக் கலங்கள், உருளை மணிகள், வைரக்கல் ஆபரணங்கள், ரோமப் பானை ஓடுகள், பின்னர் மிகவும் முக்கியமாக — உடைந்த ஒரு பானை ஓட்டின் மீது உரசி எழுதப்பட்ட சில தமிழ்-பிராமி எழுத்துக்கள். அந்த எழுத்துக்கள் சொன்னது இதுதான்: சங்க காலத்தமிழன் காட்டில் வாழ்ந்தவன் அல்ல, கிராமத்தில் மட்டுமே வாழ்ந்தவன் அல்ல — அவன் ஒரு நகர நாகரிகத்தின் குடிமகன். இந்த ஒரே கண்டுபிடிப்பு தமிழ் வரலாற்றை எழுதிய புத்தகங்களையெல்லாம் மீண்டும் எழுத வைக்கிறது. அந்தக் கதையை, வெறும் தகவல் புத்தகமாக அல்ல, ஒரு மர்ம நாவல் போல மூச்சுவிடாமல் சொல்கிறார் சு. வெங்கடேசன், தம்முடைய "வைகை நதி நாகரிகம்" என்னும் நூலில்.
சு. வெங்கடேசன் என்ற பெயர் தமிழ் வாசகர்களுக்குப் புதிதல்ல. மதுரைப் பகுதியின் ஆறுநூறு ஆண்டு வரலாற்றை, காவலர் சாதியின் வாழ்வோடு பின்னி, "காவல் கோட்டம்" என்ற நாவலாக எழுதி, சாகித்ய அகாதமி விருது வாங்கியவர். வேள்பாரியின் வாழ்வை மீள்படைத்த "வேள்பாரி" நாவல் ஒரு லட்சம் பிரதிகள் விற்றது — தமிழில் இது அரிதான சாதனை. மதுரை தொகுதியின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகவும் இருக்கிறார். அதனால், கீழடி அகழாய்வுச் செய்தியைக் கேள்விப்பட்ட நாள் முதல் — அரசியல், ஆராய்ச்சி, வரலாறு என்ற மூன்று உலகங்களையும் ஒரே நேரத்தில் அறிந்த ஒரு மனிதனாக, தான் கண்டதையும் கேட்டதையும் தமிழ் வாசகர்களுக்கு நேரடியாக நிகழ்கால செய்தியாகக் கொண்டு வர விரும்பினார். அப்படி பிறந்ததுதான் இந்த நூல்.
புத்தகம் ஒரு வழக்கமான தொல்லியல் ஆவணமல்ல. ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் ஒரு கட்டுரையாகத் தொடங்கி, பின் ஒரு கதையாக விரிகிறது. தொல்லியல் துறையினர் முதலில் கீழடியில் ஏன் தோண்டினார்கள், அமர்நாத் இராமகிருஷ்ணன் என்ற ஆய்வாளரின் முதல் முயற்சி, அவருடைய பணிமாற்றம் ஏற்படுத்திய பெரிய சர்ச்சை, பின்னர் தமிழக அரசின் தொல்லியல் துறை எவ்வாறு பணியை மீட்டெடுத்தது என்ற நிகழ்வுகள், ஒரு க்ரைம் த்ரில்லர் போன்று நகர்கின்றன. ஐம்பத்தாறு பானை ஓடுகளில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட தமிழ்-பிராமி எழுத்துக்கள், கார்பன் டேட்டிங் முடிவுகள், கிமு ஆறாம் நூற்றாண்டுக்கான ஆதாரங்கள் — இவை எப்படி வரலாற்று ஆசிரியர்கள் இதுவரை கொண்டிருந்த கணக்கீடுகளை அடித்து நொறுக்கின என்பதை வெங்கடேசன் ஒரு பத்திரிகையாளரின் கூர்மையோடு விளக்குகிறார். ஆனால் அதே நேரத்தில், ஒரு நாவலாசிரியனின் மனத்தோடு — அந்த இடத்தில் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வாழ்ந்தவர்கள் என்ன சாப்பிட்டிருப்பார்கள், என்ன உடை அணிந்திருப்பார்கள், என்ன பாடல்கள் பாடியிருப்பார்கள் என்ற கற்பனையையும் சேர்த்து விசிறுகிறார்.
இந்த நூலின் மிக முக்கியமான வாதம் இதுதான்: இதுவரை தமிழ் இலக்கிய ஆராய்ச்சியாளர்கள் சங்க காலத்தை "காடும் மலையும் நிறைந்த நாட்டுப்புறத் தமிழ் காலம்" என்றே பெரும்பாலும் சித்தரித்து வந்தனர். ஆனால் கீழடியின் கண்டுபிடிப்புகள் — செங்கல் கட்டிடங்கள், கழிவுநீர்க் கால்வாய்கள், கைவினை உற்பத்தி மையங்கள், உள்நாட்டு வெளிநாட்டுப் பொருட்களின் வர்த்தகம் — காட்டுவது எதைச் சொல்கிறது? சங்க காலத் தமிழன் பெருநகர வாசி என்பதை. அதாவது, சிந்துவெளி நாகரிகம் முடிந்து சில நூற்றாண்டுகள் கழித்து, இந்தியாவின் இரண்டாம் நகரமயமாக்கல் (Second Urbanization) வடக்கில் மட்டுமல்ல, தெற்கிலும் வைகை நதியோரம் நடந்திருக்கிறது. இதை வெங்கடேசன் "வைகை நதி நாகரிகம்" என்று பெயரிடுகிறார். சங்க இலக்கியத்தில் வரும் "கோதை" என்னும் பெண்ணின் பெயர் பொறிக்கப்பட்ட பானை ஓடு, தென்கரையில் "அந்துவன்" என்ற வீரனின் நடுகல் — இவையெல்லாம் சங்க இலக்கியத்துக்கும் கீழடி அகழாய்வுக்கும் இடையே ஒரு நேரடி பாலம் கட்டுகின்றன. அதாவது, தமிழ்ச் சங்க இலக்கியம் வெறும் கற்பனை அல்ல, ஒரு வரலாற்று ஆவணம் என்பதை மண்ணே சாட்சியாக நிறுத்துகிறது.
இரண்டாவதாக, ரோமாபுரி ஆகிய நாடுகளுடன் பாண்டியர்கள் நடத்திய கடல் வணிகத்தின் சான்றுகளில், எகிப்தின் செங்கடற்கரையில் கிடைத்த தமிழ்ப் பெயர்கள் பொறிக்கப்பட்ட பானை ஓடுகள் வரை — ஒவ்வொரு கண்டுபிடிப்பும் மெய்சிலிர்க்க வைக்கிறது. அசோகரின் ஸ்துபங்களை விட பழமையான இந்தியாவின் முதல் தொல்பொருள் சான்றுகளாக — இரண்டு கரைகளுக்கிடையில் நீரோடும் நதி அல்ல, நிலைகொண்ட நாகரிகம் என்று உலகுக்குச் சொல்கின்றன. இந்தச் செய்திகளை வாசிக்கும்போது, தமிழன் என்ற அடையாளம் பற்றிய நம் புரிதல் முழுமையாக மாறுகிறது.
நியாயமாகப் பார்த்தால், இந்த நூலுக்குச் சில எல்லைகளும் உண்டு. சில அத்தியாயங்கள் மீண்டும் மீண்டும் ஒரே செய்தியை வேறுவேறு கோணங்களில் சொல்வது போல் தோன்றலாம். புத்தகம் முதலில் விகடன் இதழில் தொடராக வந்தது என்பதால், ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் தனிக் கட்டுரையாக நிற்கும் கட்டமைப்பைக் கொண்டிருக்கிறது — அதனால் ஒரு "முழு நாவல்" போன்ற இறுக்கம் இல்லை. அரசியல் நிலைப்பாட்டை சார்ந்திருக்கும் சில வாசகர்களுக்கு, ஆசிரியரின் தொனி அதிக "பாரபட்சமாக" தெரியக்கூடும் — ஏனெனில் வெங்கடேசன் பகிரங்கமாகவே ஒரு திராவிட அடையாள வாதியாக நிற்கிறார். ஆனால் அந்தத் தொனியே இந்த நூலின் வலிமையாகவும் இருக்கிறது: இது ஒரு பார்வையற்ற, நடுநிலையான கல்விப் புத்தகம் அல்ல, இது ஒரு குரலுள்ள, பற்றுள்ள, கேள்வி கேட்கும் புத்தகம்.
நீங்கள் வரலாற்றில் ஆர்வம் உள்ளவராக இருந்தாலும், சங்க இலக்கியத்தின் புதிய பரிமாணம் தேடுபவராக இருந்தாலும், அல்லது தமிழ் என்ற அடையாளத்தின் ஆழங்களைப் புதிய கோணத்தில் அறிய விரும்புபவராக இருந்தாலும் — "வைகை நதி நாகரிகம்" உங்களுக்கான புத்தகம். நூற்றைம்பத்தோரு பக்கங்களில் வெங்கடேசன் சொல்வது, ஆயிரம் பக்க கல்வி நூல்கள் சொல்லத் தயங்குவதை — அதாவது, தமிழன் தன் வரலாற்றை மீட்டெடுக்கிற காலம் இது என்பதை. படியுங்கள். கீழடியின் ஒவ்வொரு செங்கல்லும் நமக்கு என்ன சொல்கிறது என்று கேட்க, உங்கள் காதுகளைத் தயாராக வையுங்கள்.
