1966-ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம், சென்னையின் ஒரு ஸ்டுடியோவில் தினமும் நள்ளிரவைத் தாண்டிய பின்னரே ஒரு படப்பிடிப்பு தொடங்கியது. அந்தச் சினிமாவில் நாயகனாக நடித்தவர் — தமிழ் சினிமாவை இரண்டு தலைமுறைகளாகச் சிரிக்க வைத்த நாகேஷ். ஆனால், இந்தப் படத்தில் அவர் சிரிக்கவில்லை. பகல் முழுவதும் நகைச்சுவைப் படங்களின் கால்ஷீட்டில் கட்டுண்டிருந்த நாகேஷ், இரவில் மட்டுமே இந்தப் படத்திற்காக வந்தார். கேமராவின் பின்னால் சத்யஜித் ரே-வின் ஒளிப்பதிவாளர் நெமாய் கோஷ். கேமராவின் முன்னால் ஒரு லாட்ஜின் வேலைக்காரப் பையன் ஜோசப்பு — மெள்ள, மௌனமாக, நெஞ்சுக்குள் கண்ணீரைச் சுமந்தபடி. தமிழ் சினிமாவின் கோமாளி, மதராஸ் லாட்ஜின் இருளில் அழுதான். யாருக்காக? அந்தக் கேள்விதான் இந்தப் புத்தகம்.

A dimly lit narrow corridor of a 1960s Madras lodging house at night, kerosene-lamp glow spilling from a half-open wooden door onto worn cement floor, a small silhouetted figure of a thin boy in a fad

ஜெயகாந்தன் 1962-இல் வெளியிட்ட "யாருக்காக அழுதான்?" என்ற இந்தப் புத்தகம், இரண்டு குறுநாவல்களைக் கொண்டிருக்கிறது. தலைப்புக் கதையான "யாருக்காக அழுதான்?" மற்றும் அதனுடன் சேர்ந்து வரும் "எனக்காக அழு". மதுரை மீனாட்சி புத்தக நிலையம் வெளியிட்ட இந்த நூறு பக்கப் புத்தகம், அறுபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் இருபத்து மூன்றாவது பதிப்பைக் கண்டிருக்கிறது — பல காலம் தாக்குப்பிடிக்கும் தமிழ் இலக்கியப் படைப்புகளின் சிறு வரிசையில் இடம்பெறும் ஒரு நூல் இது.

தலைப்புக் கதை, மதராஸின் ஒரு குறுகிய லாட்ஜினுள் முழுவதுமாக நிகழ்கிறது. ஜோசப்பு — ஓர் ஏழைக் கிறிஸ்தவப் பையன், சற்று மந்தபுத்தி உள்ளவன்; எல்லோராலும் அடிக்கப்பட்டு, ஏளனம் செய்யப்பட்டாலும் உள்ளுக்குள் அதீத நேர்மை கொண்டவன். ஒரு குடிகாரர் தனது பணத்தை லாட்ஜ் முதலாளி முதலியாரிடம் வைத்திருக்கச் சொன்னதையே மறந்துவிட்டு, ஜோசப்பு திருடிவிட்டதாகக் குற்றம் சாட்டுகிறார். முதலியார் அந்தச் சூழ்நிலையை மௌனமாகத் தமக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார். அடி, விசாரணை, அவமானம் — எல்லாமும் ஜோசப்புவை நோக்கிக் கொட்டுகின்றன. ஆனால், அவனோ தனக்காகப் பேசத் தெரியாதவன். அவனுக்காகப் பேசுபவர்கள் இரண்டு பேர்தான் — லாட்ஜில் தங்கியிருக்கும் நாயுடு மற்றும் அதே கட்டிடத்தில் வசிக்கும் ஒரு விலைமகள்.

ஜெயகாந்தனின் கைவண்ணம் இங்குதான் தெளிவாக வெளிப்படுகிறது. சமூகம் யாரைச் "சந்தேகத்திற்குரியவர்கள்" என்று ஒதுக்குகிறதோ, அவர்களே இக்கதையில் தார்மீகத் தெளிவு கொண்டவர்களாக நிற்கிறார்கள். மரியாதைக்குரிய லாட்ஜ் முதலாளி கள்ளம் வைத்திருக்க, மரியாதை மறுக்கப்பட்ட பெண் உண்மைக்குச் சாட்சியாகிறாள். நாயுடு ஒரு வரியில் ஜோசப்புவைச் சொல்கிறார்: "தீமைக்குள்ளும் நன்மையைக் காண்கிறவன்." அந்த ஒற்றை வரியிலேயே ஜெயகாந்தனின் முழு இலக்கியக் கொள்கையும் அடங்கியிருக்கிறது.

இரண்டாவது குறுநாவலான "எனக்காக அழு" புதுச்சேரியில் நிகழ்கிறது. கனகசபை — ஒரு செட்டியாரின் நம்பிக்கைக்குரிய கடை வேலையாள். அவனது நண்பன் வைரவன். ஒரு வட்டிக் கடைக்காரரிடமிருந்து திருடப்பட்ட நாலாயிரம் ரூபாய் இவர்களைச் சுற்றி வளைக்கிறது. முதல் கதையின் கண்ணாடிப் பிரதிபலிப்பாகவே இரண்டாவது கதை அமைந்திருக்கிறது — இங்கேயும் ஒரு மூடிய இடம், திருடப்பட்ட ஒரு சிறு தொகை மற்றும் வாசகனின் முதல் தீர்ப்பை மீட்டுப் பார்க்க வைக்கும் ஒரு திருப்பம். நாம் "நல்லவன்" என்று நினைத்தவன் கறை கொண்டிருக்கிறான்; "மோசமானவன்" என்று ஒதுக்கியவனிடம் எதிர்பாராத தர்மம் இருக்கிறது. பேச்சை அதிகம் நம்பும் இக்கதை, ஜெயகாந்தனால் பின்னர் திரைக்கதை வடிவத்திற்கும் கொண்டு செல்லப்பட்டது.

இரு கதைகளுக்கும் பொதுவான கருப்பொருள் — சிறு பணம் ஒரு சமூகத்தின் மீது செலுத்தும் தார்மீக அழுத்தம். சட்டைப் பாக்கெட்டில் இருக்கும் கொஞ்சம் காசு அல்லது ஒரு நாலாயிரம் ரூபாய் — இவை எவ்வளவு வேகமாக நம்பிக்கையை, நட்பை, அடையாளத்தை மறுபங்கீடு செய்கின்றன என்பதே ஜெயகாந்தனின் கேள்வி. பணம், நேர்மை, மனித நல்லுணர்வு — இந்த மூன்றும் கைகோர்த்து நிற்கும் இடம், அல்லது ஒன்றைவிட்டு மற்றொன்று விலகும் இடம் — இதுதான் இக்கதைகளின் களம்.

ஜெயகாந்தனைப் பற்றி ஒரு வார்த்தை சொல்லாமல் இந்த நூலைப் படித்துவிட முடியாது. ஐந்தாம் வகுப்போடு படிப்பை விட்டுவிட்டு, கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் அச்சகத்தில் ஒட்டச் சேர்த்தவராக மதராஸுக்கு வந்தவர் அவர். அங்கு டால்ஸ்டாயின் *அன்னா கரீனினா*-வை தமிழில் பிழைதிருத்தம் பார்த்தபடியே, ரஷ்ய நாவலின் தார்மீக யதார்த்தத்தை அப்படியே உள்வாங்கினார். நாற்பது நாவல்கள், இருநூறுக்கும் மேற்பட்ட சிறுகதைகள், சாகித்ய அகாதெமி (1972), சோவியத் லாண்ட் நேரு விருது (1978), ஞானபீட விருது (2002 — அகிலனுக்கு அடுத்ததாக ஞானபீடம் பெற்ற இரண்டாவது தமிழர்), பத்ம பூஷண் (2009), ரஷ்ய நட்பு விருது (2011) என உயர்ந்தவர். தமிழின் நவீன இலக்கிய முன்னோடிகளில் ஆகப் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய பெயர் இதுவே.

ஜெயகாந்தனின் நடை மென்மையானதல்ல. சுந்தர ராமசாமி அதைப் "மேடை மொழி" என்று அழைத்தார் — மக்களைப் பார்த்துப் பேசுவதைப் போன்ற நேரடி நடை அது. நகர்ப்புற மதராஸின் பேச்சுத் தமிழை இலக்கியத்துக்குள் கொண்டுவந்த முதல் பெரிய எழுத்தாளர்களில் ஒருவராக இவரே நிற்கிறார். ரிக்‌ஷாக்காரர், ஹோட்டல் சமையல்காரர், விலைமகள், லாட்ஜ் முதலாளி — இவர்களின் வாய்ச்சொற்கள் அவருடைய பக்கங்களில் அதே சுவையோடு பதிவாகின. அசோகமித்திரன், க. நா. சு. போன்ற விமர்சகர்கள் "இலக்கிய நுட்பம் போதாது" என்று குறை சொன்னாலும், ஜெயகாந்தன் தனது வழியை ஒருபோதும் மாற்றிக்கொள்ளவில்லை. கருத்தியல் அவருக்கு வடிவத்தைவிட முக்கியமாக இருந்தது.

1966-இல், அவரே தலைப்புக் கதையைச் சினிமாவாக்கினார். தயாரிப்பு, இயக்கம், திரைக்கதை — மூன்றும் அவரே. பாட்டுகள் இல்லை, சண்டைக் காட்சிகள் இல்லை; தமிழ் வணிக சினிமாவின் எந்தச் சூத்திரத்துக்கும் கட்டுப்படாத ஒரு படம் அது. கல்கி பத்திரிகை அதனை "தமிழ் சினிமாவின் வழக்கங்களை மீறிய படம்" என்று வரவேற்றது. ஆனால், ரசிகர்கள் ஏற்கவில்லை — வசூலில் பெரிய தோல்வி. ஆனாலும் இலக்கிய வரலாறு வேறு சொல்கிறது: நாகேஷை அவரின் கோமாளி முகத்திலிருந்து ஒருநாள் இரவு வெளியேற்றி, ஜோசப்பு என்ற மௌனமான ஆன்மாவை அவர் கையில் கொடுத்தது இந்தப் படம்தான்.

இரண்டு நாவல்களிலும் இறுதியில் முதன்மைக் கதாபாத்திரம் அழுகிறது. ஆனால் ஜெயகாந்தனின் கேள்வி அழுகையின் வலியில் நிற்காது — *யாருக்காக* அழுகிறான் என்பதிலேயே நிற்கிறது. தனக்காகவா? அநீதிக்காகவா? தீர்ப்பளித்தவர்களுக்காகவா? அல்லது நாமே — இந்தக் கதையின் கடைசிப் பக்கத்தில் — நம்மைப் பார்த்துக் கொள்ள வைக்கப்பட்ட கண்ணாடியில் தெரிந்ததற்காகவா? அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முன் எழுதப்பட்ட இந்த இரண்டு குறுநாவல்கள், இன்றும் இதே கேள்வியை வாசகனின் முகத்துக்கு எதிராக நிறுத்துகின்றன. அதுதான் இந்தப் புத்தகம் இன்னும் வாழ்ந்துகொண்டிருப்பதற்கான காரணம்.