மிஸ்டர் கிச்சா — கிரேசி மோகனின் சிரிப்புப் புத்தகத்திற்கு சுஜாதா எழுதிய கடைசிக் கைப்பிடி

டிஷ் ஆண்டெனாவின் மேல் வடாம் காயப்போடும் ஒரு பாட்டி — இதுதான் கிரேசி மோகனின் 'மிஸ்டர் கிச்சா' புத்தகத்தின் முதல் காட்சி. சாட்டிலைட் டிவி தமிழ் நடுத்தர வர்க்க வீடுகளில் புதிதாக இறங்கிய இரண்டாயிரங்களின் தொடக்கத்தில், 'டிஷ்' என்ற ஆங்கில வார்த்தையை 'சைட்-டிஷ்' என்று உருட்டி, அந்தத் தட்டையிலேயே வடாம் பரப்பும் எச்சுமி பாட்டியின் வீட்டில்தான் கிச்சா வசிக்கிறான். இரண்டு வார்த்தைகளில் முடிந்த இந்த நகைச்சுவை — ஆங்கிலத் தொழில்நுட்பத்தையும் தமிழ் சமையலறையையும் ஒரே சொல்லில் சேர்த்துப் பிசையும் இந்த விளையாட்டுதான் கிரேசி மோகனின் கையொப்பம். வயது நாற்பது; மனசோ ஒரு குறும்புக் குழந்தை. இந்த விசித்திரமான பாலகனின் உலகத்தை, அவன் பாட்டியின் வீட்டை, ஆழ்வார்ப்பேட்டையின் ஒரு குறுகிய தெருவை, சிறுகதைகளாக நமக்குப் படிக்கத் தந்திருக்கிறார் கிரேசி மோகன்.

கிச்சாவிற்கு வேலையில்லை, வயதிருக்கிறது, கல்யாணமாகவில்லை, பாட்டியோடு வசிக்கிறான். எச்சுமி பாட்டி — உண்மையான பெயர் லட்சுமி பாட்டி, ஆனால் கிச்சாவின் சிறுவயது உச்சரிப்பில் அவள் என்றென்றும் 'எச்சுமி'தான். ஒன்பது கஜ மடிசார் சேலையில், திருநீறு பூசிக்கொண்டு, பாலக்காடு பிராமண பாஷையில் கதிர்கதிராகப் பேசுகிற இந்தப் பாட்டி — மோகனின் 'மைக்கேல் மதன காமராஜனில்' நாம் கேட்ட அதே குரல், அதே வார்த்தைச் சொற்களின் கொண்டாட்டம். 'சாம்பார் ஆச்சாமா', 'அப்பா எங்கப்பா' என்று அந்த பாஷை, சினிமாவில் சிரிக்க வைத்தது நமக்கு நினைவிருக்கிறது. அதே மொழி, அதே துடிப்பு, அதே வீடு — இங்கே ஒரு புத்தகமாக நம்மிடம் வந்து உட்காருகிறது. கிச்சா ஒரு கதையில் இந்திய அணி சார்பாக உலகக் கோப்பையில் பந்துவீசுகிறான். இன்னொரு கதையில் வீட்டில் சிங்கம் வளர்க்கிறான். மற்றொன்றில் விமானி நினைவிழக்கும் நேரத்தில், விமானக் கட்டுப்பாட்டு இடத்தில் அவன் அமர்ந்து நாட்டையே காப்பாற்றுகிறான். ஒவ்வொரு கதையும் முட்டாள்தனத்தின் எல்லை வரை நீண்டுகொண்டே செல்கிறது — ஆனால் ஒரு பக்கம்கூட நம்மைச் சோர்வடையச் செய்வதில்லை.

இந்தப் புத்தகத்தின் உயிர் — மொழியின் விளையாட்டு. பி.ஜி. வோட்ஹவுஸை நெஞ்சில் சுமக்கிறார் மோகன். "வோட்ஹவுஸ் என்பது ஒரு பெருங்கடல், அதிலிருந்து அவர் முத்துகளை எடுத்து வந்தார். நான் இன்னும் கரையில்தான் நிற்கிறேன், கடல் காற்று இப்போதுதான் என் மேல் வீச ஆரம்பித்திருக்கிறது" என்று அவரே ஒரு பேட்டியில் சொல்கிறார். ஆனால் அந்த ஆங்கில மரபை அவர் தமிழுக்கு மொழிபெயர்க்காமல், தமிழ் வீட்டின் சமையலறையிலேயே மீண்டும் கண்டுபிடிக்கிறார். கல்கி, தேவன், எஸ்.வி.வி., பாக்கியம் ராமசாமி, சாவி, மௌலி, சோ — தமிழ் நகைச்சுவை எழுத்தில் தான் கடன்பட்டிருக்கும் பெயர்களை மோகனே வெளிப்படையாகச் சொல்லியிருக்கிறார். இவர்களின் வழியில் வந்த 'சுத்தமான' நகைச்சுவை இது — இரட்டை அர்த்தம் இல்லை, தாழ்ந்த அவமதிப்பு இல்லை, யாரையும் காயப்படுத்தாமல், இரண்டு வரிக்கு ஒரு வார்த்தை விளையாட்டு என்ற லயம் மட்டுமே. "நான் நகைச்சுவையின் ஒரு காவலாளி மட்டுமே. ஒவ்வொருவரின் சிரிப்பிலும் எனக்குக் கடவுள் தெரிகிறான்" என்று அவர் சொல்வது இந்தப் புத்தகத்தின் தத்துவம்.

ஒரு சுவாரஸ்யமான பின்னணி — 'கிரேசி மோகன்' என்ற பெயரே அவருக்குக் கேட்காமல் சூட்டப்பட்டது. 1970-களின் தொடக்கத்தில், விகடனுக்கு "காரிகாலா காரிகாலா" என்ற ஒரு சிறுகதை அனுப்பினார் இளம் ரங்கச்சாரி மோகன். ஆசிரியர் வா. ஸ்ரீனிவாசன், எழுத்தாளர் பெயர் இடத்தில் 'கிரேசி மோகன்' என்று அச்சிட்டுவிட்டார் — மோகனிடம் கேட்காமல். பின்னர் தொலைபேசியில் சொன்னார்: "இன்றிலிருந்து நீ கிரேசி மோகன்." பின்னாளில் மோகனே சொன்னார்: "என் தாத்தா கொடுத்த பெயர் என் பிறப்புப் பெயர். விகடன் தாத்தா கொடுத்த பெயர் என் திரைப் பெயர்." ஒரு ஆசிரியர் கொடுத்த பெயரே ஒரு கலைஞனின் முழு வாழ்க்கையையும் தீர்மானித்த இந்தச் சம்பவம் — பின்னர் கமல்ஹாஸனின் 'அபூர்வ சகோதரர்கள்', 'மைக்கேல் மதன காமராஜன்', 'அவ்வை சண்முகி', 'பஞ்சதந்திரம்', 'வசூல் ராஜா எம்.பி.பி.எஸ்' என நமக்குக் கிடைத்த ஒவ்வொரு வசனத்தின் பின்னும் ஒலிக்கிறது. அதே குரல்தான் இந்தப் புத்தகத்திலும் கிச்சாவாக நம்முடன் பேசுகிறது.

ஆனால் இந்தப் புத்தகத்தின் மிகச் சுவாரஸ்யமான பக்கம் — முதல் பக்கத்தில் இருக்கிறது. சுஜாதாவின் முன்னுரை. பாரத் எலெக்ட்ரானிக்ஸ் நிறுவனத்தில் இந்தியாவின் முதல் வாக்குப்பதிவு இயந்திரத்தை வடிவமைத்தவர், 'பாஸ்வேர்ட்', 'கோப்பு' போன்ற கணினித் தமிழ்ச் சொற்களை உருவாக்கியவர், 'ரோஜா', 'இந்தியன்', 'முதல்வன்', 'அன்னியன்', 'சிவாஜி' என நமக்குக் கதைகள் தந்த அந்தத் தலைமுறைத் தலைவர் — ஒரு ஸ்லாப்ஸ்டிக் புத்தகத்துக்கு வாழ்த்துச் சொல்வது சாதாரண விஷயம் அல்ல. சுஜாதா அந்த முன்னுரையில் சொல்வதைச் சுருக்கமாகக் கூறினால்: இன்றைய தமிழ் ரசிகனுக்குப் பழைய அளவில் நகைச்சுவை போதாது; அது இன்னும் கூடிய அலையில், இன்னும் கூடிய அதிர்வெண்ணில் இருக்க வேண்டும்; அந்த அதிர்வெண்ணைக் கேட்கும் காதுகள் கிரேசி மோகனிடம் இருக்கின்றன; இந்தக் கதைகளால் சிரிக்காதவன் — அவனது சிரிப்புத்தான் தேய்ந்திருக்கிறது. கல்கி – தேவன் – சுஜாதா என்ற நீண்ட தமிழ் நகைச்சுவை மரபின் கடைசிக் கைப்பிடிதான் இந்த முன்னுரை.

இங்கு ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லிவிட வேண்டும் — மோகனை வெறும் சினிமா வசனகர்த்தா என்று மட்டும் நினைப்பது தவறு. அவர் முதலில் ஒரு நாடகக்காரர். 1979-இல் தம்பி மாதவ் பாலாஜியோடு சேர்ந்து 'கிரேசி கிரியேஷன்ஸ்' என்ற குழுவை ஆரம்பித்தார். 'பாலாவாக்கத்தில் கிரேசி திருடர்கள்', 'சாக்லேட் கிருஷ்ணா' என முப்பதுக்கும் மேலான நாடகங்கள், ஆறாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட நிகழ்ச்சிகள், சாக்லேட் கிருஷ்ணா மட்டுமே எழுநூறுக்கும் மேற்பட்ட மேடைகள் கண்டது. ஒவ்வொரு நாடகத்திலும், ஒவ்வொரு வசனத்திலும், ஒரு உயிரோட்டமான மேடை இருந்தது. அந்த மேடையின் வீச்சுதான் — பார்வையாளர்களின் உடனடிச் சிரிப்பை அளவிட்டே வசனம் எழுதும் பழக்கம்தான் — இந்தப் புத்தகத்தின் ஒவ்வொரு வரியின் அடிநாதம். கிச்சா ஒரு கதையில் ஒரு சம்பவத்தைச் சொல்லத் தொடங்கும்போது, நாம் ஒரு நாடகத்தின் முதல் காட்சியில் உட்கார்ந்து கேட்பது போல உணர்வோம். அந்த உடனடித்தன்மை இந்தப் புத்தகத்தின் இரகசியம்.

ஒரு பொறியியல் மாணவன் — மெக்கானிக்கல் இன்ஜினியரிங் முடித்துச் சுந்தரம் கிளேட்டனில் வேலை, பிறகு நாடகம், பின்னர் சினிமா, அதன் பிறகு புத்தகம் — என்ற மோகனின் பாதையும், எம்.ஐ.டி.யில் படித்துப் பெங்களூரு பாரத் எலெக்ட்ரானிக்ஸில் பணிபுரிந்து, பின்னர் எழுத்தாளராக மாறிய சுஜாதாவின் பாதையும் ஒரே வடிவம் கொண்டவை. இரண்டு பேருமே பொறியாளர்கள்; இரண்டு பேருமே தமிழுக்கு ஒரு புதிய துல்லியத்தைக் கொண்டு வந்தவர்கள். சுஜாதா அதைச் சொற்களின் சுருக்கத்தில் கொண்டு வந்தார். மோகன் அதைச் சிரிப்பின் நேர்த்தியில் கொண்டு வந்தார். இரண்டுமே ஒரே வம்சம் — பொறியியல் வழியாக மொழிக்குள் நுழைந்த ஒரு குலம்.

இந்த நூல் வெளியான 2004-ஆம் வருடம்தான் கிரேசி மோகனுக்கு கலைமாமணி விருது வழங்கப்பட்டது. அதே ஆண்டு 'வசூல் ராஜா எம்.பி.பி.எஸ்' வெளியானது. அதே ஆண்டில்தான் — அந்த உச்சத்தின் இடையே — ஒரு சிறிய நூறு பக்கப் புத்தகமாக 'மிஸ்டர் கிச்சா' கிழக்கு பதிப்பகம் வழியாக வந்து சேர்ந்தது. இரண்டு வருடங்கள் கழித்து 'அமெரிக்காவில் கிச்சா' (2006) என்று இரண்டாம் பாகமும் வந்தது — கிச்சா அமெரிக்கப் பயணம் சென்ற கதைகள். வாசகர்கள் அதை இன்னும் கொஞ்சம் கூடுதலாக நேசிக்கிறார்கள். ஆனால் 'மிஸ்டர் கிச்சா'வில்தான் அந்த எச்சுமி பாட்டி முதலில் நமக்கு அறிமுகமாகிறாள் — அவளை விட்டுவிட்டு கிச்சா எங்கும் போக முடியாது.

சுஜாதா 2008-இல் போய்விட்டார். கிரேசி மோகன் 2019-இல். இரண்டு பேருக்கும் இடையே, கிழக்கு பதிப்பகம் 2004-ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் வெளியிட்ட இந்த நூறு பக்கப் புத்தகம் — ஒரு தலைமுறைக் கைகுலுக்கல். ஒரு வடிவமைப்பாளர் தலைமுறை, ஒரு நகைச்சுவையாளர் தலைமுறையை நோக்கி, "உனக்குத் தெரிகிறது நாம் கேட்கப் போகும் சிரிப்பு" என்று சொல்லிக் கைக் கொடுத்த தருணம். அந்த இரண்டு ஆளுமைகளும் இப்போது இல்லை. ஆனால் டிஷ்-ஆண்டெனாவில் வடாம் காயப்போடும் எச்சுமி பாட்டியின் சிரிப்பு — அது மட்டும் இடைவெளியில் சிக்கி, இன்னும் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது. நூறு பக்கம், நூறு வருடம் வாழ்கிற ஒரு மாலைப் பொழுது.