சம்பத் என்ற மனிதனின் நிழல்கள்: எஸ். ராமகிருஷ்ணனின் உறுபசி
ஒரு மனிதன் இறந்துவிட்டான். அவனுடைய நண்பர்கள் மூவர் அவனைப் பற்றி நினைவுகூருகிறார்கள். ஆனால் ஒவ்வொருவரும் நினைவில் வைத்திருக்கும் சம்பத் வெவ்வேறு மனிதன். இதுதான் எஸ். ராமகிருஷ்ணனின் மூன்றாவது நாவலான உறுபசியின் மையக்கரு. 2005ல் உயிர்மை பதிப்பகம் வெளியிட்ட இந்த நாவல், வெறும் 136 பக்கங்களில் ஒரு மனிதனின் முழு வாழ்க்கையை அவனது மரணத்திற்குப் பிறகு விரித்துக் காட்டுகிறது.
சம்பத் கல்லூரியில் தமிழ் இலக்கியம் படித்தவன். அறிவுத்திறன் நிறைந்தவன், ஆனால் சுயஅழிவுப் போக்கு கொண்டவன். தன் சகோதரியின் மரணத்தின் மீது குற்றவுணர்வு சுமந்தவன். பேச்சாளராக வளர்ந்தவன், வேலை கிடைத்தது, ஆனால் அகால மரணம் அடைந்தவன். இப்படி ஒரு சுருக்கம் சொல்லலாம், ஆனால் இந்த நாவலின் உண்மையான வலிமை சம்பத்தின் கதையை யார் சொல்கிறார்கள் என்பதில்தான் இருக்கிறது.
அழகர், மணி, ராமதுரை என்ற மூன்று நண்பர்களும் யாழினி என்ற முன்னாள் காதலியும் சம்பத்தை வெவ்வேறு கோணங்களில் பார்க்கிறார்கள். ஒருவனுக்கு சம்பத் ஒரு தோல்வியாளன், இன்னொருவனுக்கு கலகக்காரன், மற்றொருவனுக்கு புரிந்துகொள்ள முடியாத புதிர். இந்த வேறுபாடுகள்தான் நாவலின் அசல் வலிமை. நாம் ஒருவரைப் பற்றி எவ்வளவு உறுதியாக நினைத்தாலும், அது நம் கண்ணாடியின் பிரதிபலிப்பு மட்டுமே என்ற உண்மையை ராமகிருஷ்ணன் நேர்த்தியாக வெளிப்படுத்துகிறார்.
நாவலின் கட்டமைப்பு குறிப்பிடத்தக்கது. நேர்கோட்டு கதைசொல்லல் இல்லை. சம்பத்தின் மரணத்திற்குப் பிறகு மூன்று நண்பர்கள் ஒரு பயணத்தில் கிளம்புகிறார்கள், அந்தப் பயணத்தின் போது நினைவுகள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக விரிகின்றன. கடந்த காலமும் நிகழ்காலமும் ஒன்றோடொன்று கலந்து, சம்பத்தின் வாழ்க்கை ஒரு மொசைக் ஓவியம் போல் துண்டு துண்டாக முன்னால் வருகிறது. இந்த உத்தியை ராமகிருஷ்ணன் மிகச் சிறப்பாகக் கையாண்டிருக்கிறார்.
எஸ். ராமகிருஷ்ணன் தமிழ் இலக்கிய உலகில் தனித்துவமான குரல். 30 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஒவ்வொரு நாளும் எழுதிக்கொண்டிருக்கும் இவர், 9 நாவல்கள், 20க்கும் மேற்பட்ட சிறுகதைத் தொகுப்புகள், நாடகங்கள், குழந்தை இலக்கியம், திரைப்படம் பற்றிய புத்தகங்கள் என விரிவான படைப்புலகம் கொண்டவர். சஞ்சாரம் நாவலுக்காக 2018ல் சாகித்ய அகாடமி விருது பெற்றவர். கரிசல் பூமியின் வறண்ட நிலப்பரப்பும், சாதாரண மனிதர்களின் உள்ளக்குமுறலும் அவரது எழுத்தின் அடையாளம்.
உறுபசி எல்லா வாசகர்களையும் ஒரே மாதிரி கவர்ந்திருக்கிறது என்று சொல்ல முடியாது. சிலருக்கு ஆரம்பத்தில் மெதுவாகவும் திசையில்லாமலும் தோன்றியிருக்கிறது. கதாபாத்திரங்களின் உருவாக்கம் தெளிவாக இல்லை என்ற விமர்சனமும் உண்டு. ஆனால் பொறுமையாக வாசிக்கும் வாசகர்களுக்கு, இது ஒரு ஆழமான அனுபவமாக மாறுகிறது. மனித உறவுகளின் சிக்கலான தன்மையை இவ்வளவு குறைவான பக்கங்களில் இவ்வளவு நுட்பமாக சொல்வது எளிதான காரியம் அல்ல.
நவீன தமிழ் வாழ்க்கையின் மீதான கசப்பும், அறிவுஜீவிகளின் அவலமும், மரணத்திற்குப் பின் மிஞ்சும் நினைவுகளின் நம்பகத்தன்மையும் இந்த நாவலின் உயிர்நாடி. தமிழில் படித்த ஒரு இளைஞனின் வாழ்க்கை எப்படி சமூகத்தின் அலட்சியத்தால் சிதைகிறது என்பதை ராமகிருஷ்ணன் எந்த சென்டிமென்ட்டும் இல்லாமல், உலர்ந்த மொழியில் சொல்கிறார். அதுதான் இந்த நாவலின் வலி.
136 பக்கங்கள்தான். ஒரு மதியம் வாசித்து முடித்துவிடலாம். ஆனால் சம்பத்தின் நினைவுகள் உங்களை நீண்ட நாட்களுக்கு தொடர்ந்து வரும். யாரோ ஒரு நண்பனைப் பற்றி யோசிக்க வைக்கும். நாம் மற்றவர்களை எவ்வளவு அறிவோம் என்ற கேள்வியை எழுப்பும். எஸ். ராமகிருஷ்ணனின் எழுத்தை இன்னும் படிக்காதவர்களுக்கு, உறுபசி ஒரு நல்ல தொடக்கமாக இருக்கும்.
