நாவல் தன்னிறைவான ஒரு படைப்பு. லஷ்மி சரவணகுமார் ஒரு அற்புதமான கதை சொல்லி — தனது நிஜ வாழ்க்கையிலிருந்தே எழுத்துக்கான மூலாதாரங்களைப் பெறுகிறார். அவரது நாவலில் வரும் கதாபாத்திரங்கள் உங்களிடம் பேசுகின்றன. நாவலின் களத்திற்குள் அறியாமலேயே நீங்கள் இடம்பெயர்ந்து விடுவீர்கள் — அதுவே ஆசிரியரின் வெற்றி, படைப்பின் முழுமை.

அன்பே மனிதகுலத்திற்கு அருளப்பட்ட மிக உயர்ந்த வரம் என்பதை இந்நாவல் உணரவைக்கிறது. கதை சொல்லும் பாணி வாசகரை ஈடுபாட்டுடன் வைத்திருக்கிறது — இறுதியில் ஒரு பேரின்ப உணர்வை அனுபவிக்கலாம்.

லஷ்மி சரவணகுமார் அவர்களுக்கு நன்றி — கதையோடு இறுதிவரை சுவாரஸ்யமாக வாசகனைக் கொண்டு சென்றதற்கு.

தொடக்கத்தில் சிறிது மெதுவாக நகர்ந்தாலும், பின்னர் ஜோதி மற்றும் ராபியாவின் ஆளுமை என்னை மிகவும் உத்வேகப்படுத்தியது. ஒருவரைப் பற்றி தெரிந்த பிறகும் நிபந்தனையின்றி அன்பு காட்டுவதை உடைத்தெறிந்தது ராபியாவின் பண்பு. ஜோதியின் மனமாற்றம் ஆண்களின் உண்மை மனசாட்சியைத் தூண்டியது.

இந்தப் புத்தகத்தின் மூலம் எனக்கு சூஃபி இசையின் அறிமுகம் கிடைத்தது. என்னுடைய கைபேசியின் இசைத் தொகுப்பில் அதுவும் ஒன்றாக இப்போது இருக்கிறது.

படித்த பின் கண்டிப்பாக மனதில் ஒரு வெறுமையை அகற்றி நல்ல எண்ணங்களை இந்தப் புத்தகம் நிரப்பியுள்ளது. நன்றி.

அன்பைத் தவிர வேறெது புனிதமாகும்! இந்நாவலில் பக்கத்திற்குப் பக்கம் வார்த்தைகளால் பேரன்பைப் பேசுகிறது. முன்னூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னான கதையோடு நிகழ்கால கதை இணையும் அதிசயம் லஷ்மியின் எழுத்தாளுமைக்கு ஓர் சான்று.

ராபியா என்ற பெண்ணைத் தாயாக, காதலியாக, தோழியாக, சகோதரியாக என்று எல்லோரும் ஏதோவொரு தருணத்தில் கண்டிருப்போம். அவளின் அன்பையும் கருணையும் வாசிக்கும் போது மனம் இலகுவாகிறது.

ஜோதிலிங்கம் அவமானப்படும் போதெல்லாம் என்னை அறியாமல் மனம் நொந்தது. எல்லா கதாபாத்திரங்களையும் நம் அருகிலேயே பார்த்திருப்போம் — அந்த உணர்வு தான் நாவலை இறுதி வரை யதார்த்தத்தன்மையோடு அணுக முடிந்தது.

முன்னூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக நடந்த கதைக்கும் நிகழ்கால கதைக்கும் வரும் இணைப்பை வாசிக்கும் போது உண்டான உணர்வுக்கு நிச்சயம் வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது. அந்த அத்தியாயத்தை மட்டும் மீண்டும் மீண்டும் வாசித்துக் கொண்டாடினேன்.

அற்புதமான வாசிப்பு அனுபவத்தை உணர ரூஹ் நாவலை வாசிக்கப் பரிந்துரைக்கிறேன்!

மொக்கைக் கதைகளும் தகாத வார்த்தைகளும் திணிக்கப்பட்ட இது போன்ற கதைகள், தமிழ் எழுத்தாளர்களை ஆதரிக்க வேண்டுமென்கிற எண்ணத்தையே குறைக்கின்றன. காசு கொடுத்துப் பார்த்த திரைப்படம் படு மொக்கையாக இருந்தால் அந்த இயக்குனர் மீது வரும் அதே வெறுப்பு.

வித்தியாசமான பெயர்தான் இழுத்தது. இது பொது நாவல் — இதில் தகாத வார்த்தைகளுக்கு என்ன அவசியம் என்று புரியவில்லை.

சில வரலாற்றுப் பிழைகள் உள்ளன — இந்தியா என்ற நாடே இல்லாத காலகட்டத்தில் 'இந்தியா' என்று குறிப்பிடுவது, 'இந்து மன்னர்கள்' என்ற சொல்லாடல் போன்றவை. கதை எந்த காலகட்டத்தில் நடக்கிறது என்ற குழப்பமும் இருந்தது.

முதல் சில அத்தியாயங்கள் சரியாகப் பிடிபடவில்லை. ஏதோ மொழிபெயர்ப்பு நூலை வாசிப்பது போன்ற தோற்றம் ஏற்பட்டது. கதை எந்த வருடம், எந்த ஊரில், ஏதாவது அரேபியக் கதையா என்று குழப்பமாக இருந்தது. ஆனால் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கதைமாந்தர்களும் கதை நடக்கும் சூழலும் நாவலோடு ஒரு பிணைப்பை ஏற்படுத்தினார்கள்.

அன்பை மட்டுமே வாரி வாரி வழங்கிடும் ராபியாவும், இச்சை-சுய கழிவிரக்கம்-வெறுப்பு-வன்மம் என பல்வேறு இன்னல்களுக்கு இடையில் சிக்கித்தவிக்கும் ஜோதி, சுகவாசியாய்ச் சுற்றித் திரிந்து பிறகு பொறுப்பான பிள்ளையாகவும் அன்பான கணவனாகவும் இருந்து ஏமாற்றம் தந்த வலியில் குடிக்கு அடிமையாகும் அன்வர் — கதைக்குள் வரும் சின்னச் சின்னக் கதாபாத்திரங்களும் நினைவில் நிற்கிறார்கள்.

ராபியா குறித்தான வர்ணனைகள் அமைதியாக ஓடும் ஆறாக இருந்தால், ஜோதி குறித்தான அனைத்தும் கரைபுரண்டு ஓடும் காட்டாறாய் இருக்கிறது. அத்தனை உக்கிரமான எழுத்து. லஷ்மி சரவணகுமாரின் 'கானகன்', 'நீலப்படம்' இரண்டும் இதற்கு முன்பு வாசித்திருக்கிறேன். இப்படியான ஒரு உக்கிரமான எழுத்தை இரண்டிலும் வாசித்ததாக நினைவில்லை.

ஒவ்வொரு அத்தியாயத்தையும் அத்தனை ஆசையோடும் ஆர்வத்தோடும் படித்து முடித்தேன். ரூஹ் — ஒரு பேரனுபவம்.