அன்பைக் கொட்டித் தீர்க்கும் நாவல், ஒரு முழு உலகமே. ஹென்றியும் பப்பாவும் — அந்த உறவின் ஆழம் நெஞ்சைத் தொடுகிறது.

நாவலின் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் கதையில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. முழு வாசிப்பும் மிகவும் நேர்மறையான உணர்வைத் தருகிறது. எளிமையான விஷயங்களில் உள்ள அழகைக் காணக் கற்றுத்தருகிறது இந்தப் புத்தகம்.

1973இல் வெளிவந்த நாவல் இது. 2023 இதன் ஐம்பதாவது ஆண்டு. ஐம்பது வருடங்களுக்குப் பிறகும் புத்துணர்ச்சி மிக்க பிரதியாக விளங்குவதே இதை ஒரு கிளாசிக் படைப்பாக்குகிறது.

எழுபதுகளின் தமிழ் கிராமம் — சாதிய கட்டுமானம், மதங்களின் தாக்கம் என இறுக்கமான சமூகம். அத்தகைய கிராமத்திற்குள் வளர்ப்புத் தந்தையின் பூர்வீகம் தேடி வருகிறான் ஹென்றி.

விடுதலை உணர்வோடு கூடிய உலகப் பொது மனிதனாக வரும் ஹென்றிக்கும் முரணான சூழலுக்கும் இடையே எதிர்மறை உணர்வுகள் எதுவும் சொல்லப்படவில்லை. பப்பாவிடம் கொண்ட பிணைப்பு அவனை கிராமத்து மனிதர்களிடம் நெருங்கி பழகவைக்கிறது.

ஹென்றியின் ஆளுமை என்னைக் கவர்ந்தது — ஜாதி, மதம், இனம், மொழி, தேச எல்லைகள் என எந்த வரையறையிலும் அவனை அடைக்க முடியாது. மானுட விடுதலையின் மீது தீராக்காதல் கொண்ட அனைவரும் வாசிக்க வேண்டிய தமிழின் ஃபீல் குட் நாவல் இது.

இந்தப் புத்தகத்தில் குறிப்பிட்ட கதைக்களம் என்று ஒன்று இல்லை. ஹென்றி — வயது, சாதி, மதம் எதுவும் இல்லாத, ஒரு முழு உலகத்தையும் தன்னுள் கொண்ட மனிதன். தேவராஜுடன் நட்புகொள்கிறான் — எல்லா விதத்திலும் ஹென்றிக்கு எதிரான மனிதர். ஆனால் ஹென்றி, தன்னிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட முறையில் வாழ்ந்தும் இயல்பாக இருக்க முடியும் என்பதைக் காட்டுகிறான்.

துரைக்கண்ணு கிராம வாழ்க்கையில் ஊறிய கதாபாத்திரம். நடுவில் அவனுக்கும் ஹென்றிக்கும் இடையே மோதல் வரும் என்று எதிர்பார்த்தேன், ஆனால் பஞ்சாயத்தில் இருவரும் பெருந்தன்மையில் போட்டிபோடுகிறார்கள். அக்கம்மா, கிளியாம்பாள் வழக்கமான சோகமான பெண் கதாபாத்திரங்கள்.

பேபியின் நுழைவும் மறைவும் புத்தகத்தை எதிர்பாராதவிதமாக நெகிழவைக்கிறது. அவள் எதைக் குறிக்கிறாள்? ஹென்றியின் மேம்படுத்தப்பட்ட பதிப்பா?

சில குறைகள் இருந்தாலும் மிகவும் ரசித்தேன், பரிந்துரைக்கிறேன்! ஜெயகாந்தனின் எழுத்து அற்புதம் — எளிமையானதும் நேர்த்தியானதும் சிறப்பாக எழுதப்பட்டதும்.

கதையில் எந்த மோதலும் இல்லை என்ற ஒரு நாவலை எழுதுவது பற்றி ரகசியமாக யோசித்திருக்கிறேன். ஆனால் ஜெயகாந்தன் ஏற்கனவே எழுதிவிட்டார்!

இங்கு மோதல் இல்லாததற்குக் காரணம், கதையில் கெட்ட கதாபாத்திரங்களே இல்லை — அனைவரும் நல்லவர்கள். இங்குள்ள மனிதர்கள் மிகவும் நெகிழ்வானவர்கள், அனைவரையும் ஏற்றுக்கொள்பவர்கள்.

எதிரணிக் கதாபாத்திரங்கள் இல்லாமல் சுவாரசியமான கதை சொல்ல முடியாது என்று நான் நினைத்தேன். ஆனால் ஜெயகாந்தன் எவ்வளவு எளிதாக இந்தக் கருத்தை உடைத்தார்! ஹென்றியின் வாழ்வின் ஒரு சிறிய பகுதியை — தந்தையின் மரணத்திலிருந்து மீண்டு ஒரு அமைதியான கிராமத்தில் வாழ்க்கை அமைத்துக்கொள்வதை — அவர் உட்கார்ந்து கவனிக்கிறார்.

சமூக ஊடகங்கள் ஆதிக்கம் செலுத்தும் இன்றைய உலகில், ஹென்றியின் மனநிலையும் அவனது "அனைவரையும் அரவணை" அணுகுமுறையும் ஒரு புத்துணர்ச்சியான காற்றாக வருகிறது.