Reviews for அசுரன்: வீழ்த்தப்பட்டவர்களின் வீர காவியம், ராவணன் மற்றும் அவனது இனத்தாரின் கதை

தோற்றவர்களின் பார்வையில் ராமாயணத்தைச் சொல்லும் கதைக்கருவே இந்த நூலின் முக்கிய ஈர்ப்பு. ஒவ்வொரு போருக்கும் காரணம் உண்டு என்பதையும், உண்மை என்று ஏற்றுக்கொண்ட அனைத்தையும் அப்படியே நம்ப வேண்டியதில்லை என்பதையும் முன்வைக்கிறது. ஆனால் கதைசொல்லல் இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்கலாம். நிகழ்வுகளை மேலும் விறுவிறுப்பாக அமைத்திருந்தால் வாசிப்பு பெரிதும் மேம்பட்டிருக்கும்.

ராமாயணத்தை வேறொரு குரலிலும் கோணத்திலும் வாசிக்க விரும்பினால் இந்த நூலைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம். திறமையான கதைசொல்லல் இறுதிவரை கவனத்தைத் தக்கவைக்கிறது; நாயகனாக வரும் ராவணனும் கவர்கிறான். ஆனால் ராமனைப் பழமைவாத நம்பிக்கைகள் கொண்டவனாக மட்டுமே சித்தரிப்பது பொருந்தவில்லை. ராவணனை உயர்த்துவதற்காகவே ராமனைத் துணைப் பாத்திரமாகச் சுருக்கியதுபோல் தோன்றுகிறது.

நம்பிக்கை அளிக்கும் கதைக்கரு இருந்தும், நாவல் ஏமாற்றமளிக்கிறது. காலத்துக்குப் பொருந்தாத அம்சங்கள் உறுத்துகின்றன; நாயகனுக்கென்று தனித்த குரலும் இல்லை. சீதா, யுகாந்தா போன்ற நூல்களைப் போலல்லாமல், பயன்படுத்திய கதை வடிவங்கள் எந்த வட்டாரம், சமூகம் அல்லது வாய்மொழி மரபிலிருந்து வந்தவை என்பதற்கான குறிப்புகளே இல்லாதது முக்கியக் குறை.

ராவணன், அவனது குடிமக்களில் ஒருவன் ஆகிய இருவரின் பார்வையில் பழக்கமான ராமாயணக் கதையைச் சுவாரசியமாக அணுகுகிறது இந்த நாவல். இதிகாசத்தைச் சுற்றியுள்ள சிறுகதைகளை ஆராய்ந்திருப்பதும், இந்தியச் சூழலில் இத்தகைய மாற்றுப் பார்வையை முன்வைக்கும் துணிவும் பாராட்டுக்குரியவை. மதநம்பிக்கைகளில் மாற்றுப் பார்வைக்கு இடமளிக்காதவர்களுக்கு இந்த நூல் ஏற்றதாக இருக்காது.

அரசன் ராவணனும் ஏழைச் சலவைத் தொழிலாளி பத்ரனும் மாறிமாறிக் கதை சொல்லும் விதம் வாசிப்புக்கு நன்றாகக் கைகொடுக்கிறது. தலைவர்களை நம்பி ஏமாறும் ஏழைகளையும், போர்களில் அவர்களின் பங்கையும், ஆளும் வர்க்கத்தின் சுரண்டலையும் பத்ரனின் பார்வை அழுத்தமாக வெளிப்படுத்துகிறது. நெருக்கமாக உணர வைக்கும் நாயகன் பத்ரன்தான். ஆனால் ராமனை இவ்வளவு இழிவுபடுத்தியிருக்க வேண்டியதில்லை.

ராவணனின் பின்னணியை ஆராய்வதைவிட, வடஇந்தியா சார்ந்த அனைத்தையும் குறைகூறும் ஆசிரியரின் கருத்துகளே நாவலில் மேலோங்குகின்றன. ராவணனுக்குக் குறைகள் இருந்தாலும், இங்கே அவனைத் தன் பேச்சுக்கே முரண்படுபவனாகச் சித்தரிப்பது ஏற்புடையதாக இல்லை. தனிப்பட்ட கருத்துகளைத் திணிக்காமல் போதிய ஆய்வுடன் எழுதியிருந்தால், இந்தக் கதைக்கரு பலரையும் கவர்ந்திருக்கலாம்.

வென்றவர்களின் பக்கமிருந்து கேட்டுப் பழகிய ராமாயணத்தை, ராவணனின் தரப்பிலிருந்து அழகாகச் சொல்லியிருக்கிறது இந்த நூல். தலைகளால் குறிக்கப்படும் ஒன்பது உணர்வுகளையும் வெளிப்படுத்தும் மனிதனாக ராவணன் வருகிறான்; விதிகளைப் பின்பற்றுவதற்காக உணர்வுகளை அடக்குபவனாக ராமன் சித்தரிக்கப்படுகிறான். வெற்றி பெற்றது யார் என்பதே நாயகன், வில்லன் என்ற அடையாளங்களை முடிவு செய்கிறது என்ற பார்வை கவனிக்கத்தக்கது.

வென்றவர்களின் தரப்பிலிருந்தே சொல்லப்படும் வரலாற்றுக்கு மறுபக்கமாக, வீழ்த்தப்பட்ட இனத்தின் கதையை முன்வைக்கிறது இந்த நூல். ராமனை இழிவுபடுத்தும் சொற்களைக் கையாளாமல், மத நம்பிக்கைகளை மக்கள் கண்மூடித்தனமாகப் பின்பற்றுவதைச் சுட்டுகிறது; அரசனான ராமனையும் அந்த விமர்சனத்துக்கு வெளியே நிறுத்தவில்லை. இந்த மாற்றுப் பார்வைக்காகவே படித்துப் பார்க்கத் தகுந்த நூல்.

தொடக்கத்தில் வாசிப்பை மெதுவாக்கும் நடை, போகப்போக ஒவ்வொரு வாக்கியத்தையும் ரசிக்க வைக்கிறது. சாதி, ஊழல், வறுமை, ஒடுக்கப்பட்டோரின் துயரத்தின் மீது ஆட்சியாளர்கள் எழுப்பும் பகட்டு ஆகியவற்றை எழுத்து கடுமையாகச் சாடுகிறது. ஆனால் சீதையைக் கடத்தியதற்காகக் கதை முன்வைக்கும் காரணம், மாற்று விளக்கமாக ஏற்கும் அளவுக்கு வலுவாக இல்லை. அந்தக் குறையையும் மீறி, வேரூன்றிய பார்வையை மாற்ற முயலும் துணிச்சலான படைப்பு.

எளிதாக வாசிக்கக்கூடிய, நன்றாக எழுதப்பட்ட கதை. சிவா முத்தொகுதியைப் படிக்க நினைப்பவர்களுக்கும் இதைப் பரிந்துரைக்கலாம். முடிவு தெரிந்த கதையென்பதால் திருப்பங்களுக்காக அல்ல, எதிர்த்தரப்பின் பார்வைக்காகவே வாசிப்பு தொடர்கிறது. வெற்றி தன்னையே சரியென நம்ப வைக்கிறது; தோல்வியோ தவறுகளை ஆராயச் செய்கிறது. தோற்றவனுக்கு அத்தகைய தெளிவு கிடைத்தாலும் அவன் குரல் கேட்கப்படுவதில்லை என்ற கருத்தை நாவல் முன்வைக்கிறது.