Reviews for அசுரன்: வீழ்த்தப்பட்டவர்களின் வீர காவியம், ராவணன் மற்றும் அவனது இனத்தாரின் கதை

ராமாயணத்தில் விடை தேடும் கேள்விகளைத் துணிவுடன் அணுகும் நூல். தர்மத்தின் பெயரால் அரச குடும்பத்தினரும் எளிய மக்களும் அனுபவிக்கும் அநீதிகளை நாவல் சுட்டுகிறது. ராவணனை இலட்சிய மனிதனாக்காமல், ஆணவமும் அதிகார ஆசையும் பிற முரண்பாடுகளும் கொண்டவனாகக் காட்டுகிறது. வென்றவர்களின் கதைக்கு அப்பால் தோற்றவர்களின் தரப்பைக் கேட்பது சிறப்பு. மாயத்தை விடத் தர்க்கத்துக்கு இடமளிக்கும், ஆய்வு உழைப்பு தெரியும் இந்தப் புனைவு தனித்துப் படிக்க வேண்டியது.

மந்திரங்களையும் அதிசயங்களையும் தவிர்த்து, தேவர்களையும் அசுரர்களையும் மனிதர்களாகக் காட்டும் அணுகுமுறை நம்பும்படி இருக்கிறது. ராவணனின் பேராசையையும் கொடுமையையும் மறைக்காமல், அறிவையும் உணர்ச்சிகளையும் சேர்த்துச் சித்திரிப்பது அவனைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது. இரண்டு அசுரர்களின் பார்வைக்குள் சொல்லப்படும் கதை, பழக்கமான இதிகாசத்தை வேறுவிதமாகப் பார்க்க வைக்கிறது. வர்ண அமைப்பையும் மரபின் பெயரால் நிகழும் அநீதிகளையும் கடுமையாகக் கேள்விக்குட்படுத்துகிறது.

விவாதிக்கத் தகுந்த சுவாரசியமான கருவை, ஆழமற்ற ஆய்வும் முதிர்ச்சியற்ற எழுத்தும் வீணாக்கிவிடுகின்றன. இலக்கணம், எழுத்து, கதையமைப்பு எனப் பல தளங்களில் பிழைகள்; செம்மையாக்கமும் மோசம். ராவணனின் வளர்ச்சிக்கும் கதையுலகின் பண்பாட்டுப் பின்னணிக்கும் போதிய இடமில்லை. சாதிப் பிரச்சினைகள் மீண்டும் மீண்டும் பேசப்படுகின்றனவே தவிர ஆழம் பெறவில்லை. ராவணன், பத்ரன் குரல்களிலும் முரண்பாடுகள் அதிகம். மந்தமான, திரும்பச் சொல்லும் நடை கொண்ட இதைத் தீவிர வாசகர்களுக்குப் பரிந்துரைக்க முடியாது.

தோற்ற தரப்பின் பார்வையையும் அறிந்துகொள்ள வேண்டியதன் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்தும் வித்தியாசமான வாசிப்பு. ராவணனையோ ராமனையோ மிகைப்படுத்தாமல், இருவரையும் ஆனந்த் சமநிலையுடன் சித்திரித்திருப்பது பிடித்திருக்கிறது.

ஆழமான ஆய்வும் விரிவான பாத்திரச் சித்திரிப்பும் நூலின் பலங்கள். ராவணனின் குரலில் கதை சொல்லப்படும் விதம் சிறப்பு; பத்ரனுடன் மட்டும் சில இடங்களில் ஒன்ற முடியவில்லை. ஆசிரியரின் எழுத்துத் திறமை தெரிந்தாலும், நூல் அளவுக்கு அதிகமாக நீள்கிறது. இரு பாகங்களாகப் பிரித்திருக்கலாம்.

செல்வம், வறுமை, நடுத்தர வாழ்க்கை என வாழ்வின் பல நிலைகளையும் தொட்டுச் செல்லும் நூல். கவனமாக வாசிக்கும்போது வாழ்க்கையின் மதிப்பையும் பணிவின் அவசியத்தையும் உணர்த்தக்கூடியதாக இருக்கிறது.

அதீதக் கற்பனையை விடுத்து யதார்த்தமாகக் கதை சொல்ல முயல்வதால் பாத்திரங்களுடன் நெருக்கம் ஏற்படுகிறது. பத்ரனைச் சேர்த்த விதமும் அவனுக்கான இடமும் நன்றாக அமைந்துள்ளன. ஆனால் சீதையின் பாத்திர வளர்ச்சி குறைவு; முக்கியமான தருணத்தில் அவளது உணர்ச்சியற்ற எதிர்வினையும் நம்பும்படி இல்லை. பிராமணப் பண்பாட்டின் வருகையால் உள்ளூர் பண்பாடு பாதிக்கப்படுவதாக நாவல் விவரிக்கும் பகுதி குறிப்பிடத்தக்கது. படிக்கத் தகுந்த மறுகதை.

ராவணனையும் பத்ரனையும் அவர்களது குரலிலேயே பேசவிடுவது கதைக்குப் பெரிய பலம். ஒரே நிகழ்வைப் பற்றிய இருவரின் மாறுபட்ட பார்வைகளில், பெயரற்ற மக்களின் குரலாகப் பத்ரன் தனித்து நிற்கிறான். ராவணனை நாயகனாக்காமல், ராமனையும் சார்பின்றி அணுகுவது பாராட்டுக்குரியது. ஆனால் இறுதிக் கால் பகுதி நீண்டு தொய்கிறது. சாதி பற்றிய கருத்துகளும் சில சொற்றொடர்களும் திரும்பத் திரும்ப வருகின்றன; ராவணன்–சீதை உறவும் மேலும் விரிவாக எழுதப்பட்டிருக்கலாம்.

புராணத்தையும் புனைவையும் நம்பும்படி இணைத்து, ராவணனை வேறொரு கோணத்தில் காட்டுகிறது. அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களுக்காக எல்லாவற்றையும் கொடுத்துவிட்டு ஒதுக்கப்படும் எளிய மனிதனாகப் பத்ரன் மனதில் நிற்கிறான். சமூகத்தைப் பற்றிய கேள்விகளும் வலுவாக எழுகின்றன. ஆனால் சில இடங்களில் கதை தாவிச் செல்கிறது; எழுத்து, இலக்கணப் பிழைகளும் பெயர்களின் சீரற்ற பயன்பாடும் குறைகள். பல பாகங்களாக நீட்டிக்காமல் ஒரே நூலில் நிறைவடையும் ஈர்ப்பான வாசிப்பு.

தோற்றவரான ராவணனின் தரப்பிலிருந்து கதையைப் பார்க்க வைக்கும் சுவாரசியமான நூல். இன்னொருவர் கடவுளாக உயர்வதற்காகத் தன் வாழ்க்கை அமைந்துவிட்டதோ என்ற ராவணனின் எண்ணம், நூல் முழுவதும் மீண்டும் மீண்டும் எதிரொலிக்கிறது.