திருக்குறளின் ஒன்பதாம் குறளில் வள்ளுவர் இறைவனை "எண்குணத்தான்" எனப் பெயரிட்டார். "கோளில் பொறியின் குணமிலவே எண்குணத்தான் தாளை வணங்காத் தலை" என்னும் அந்த வரியில், ஐம்பொறிகளின் வலிமை குன்றாமல் இருந்தாலன்றி மானிட வாழ்வு முற்றுப்பெற முடியாது என்னும் அறம் சுட்டப்படுகிறது. அந்த இறை நிலையான சொல்லை, விருதுநகர் மாவட்டத்தின் மல்லாங்கிணறு என்னும் சிறு கிராமத்திலிருந்து வந்த ஓர் ஆசிரியையான கவிஞர், தனது நான்காவது கவிதைத் தொகுப்பிற்குத் தலைப்பாக்குகிறார். அதுதான் தமிழச்சி தங்கபாண்டியனின் அருகன்.
அருகன் ஒரே மூச்சில் எழுதப்பட்ட நூல் அல்ல. குமுதம் தீராநதி இதழில் தொடராக வெளிவந்த 39 கவிதைகள், 2011ஆம் ஆண்டின் இறுதியில் உயிர்மை பதிப்பகத்தின் வாயிலாக ஒரே நூலாகத் தொகுக்கப்பட்டன. அவர் ஒவ்வொரு மாதமும் தனது குழந்தைப் பருவத்தின் கிணற்றினுள் இறங்கி, ஒரு குடம் நினைவை அள்ளி எடுத்து வந்திருக்கிறார். அந்த அள்ளுதலின் முப்பத்தொன்பது சாட்சிகள் சேர்ந்து உருவான ஒன்றுதான் இந்தத் தொகுப்பு.
தமிழச்சி என்பவர் யார் என்பதை ஒரு வரியில் சொல்ல முடியாது. திராவிட இயக்கத்தின் இரண்டாம் தலைமுறை அரசியல் குடும்பத்திலிருந்து வந்தவர். தந்தை வீரமணி தங்கபாண்டியன் ஒரு காலத்தில் தமிழக வணிக வரித்துறை அமைச்சராக இருந்தார். சகோதரர் தங்கம் தென்னரசு இன்றைய நிதியமைச்சராக உள்ளார். அவரோ மதுரை திருமலை நாயக்கர் கல்லூரியில் ஆங்கில இலக்கியத்தில் முதுகலை பயின்றார். பின்னர் சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் இலங்கைத் தமிழ்ப் புலம்பெயர் இலக்கியம் குறித்து முனைவர் பட்டம் பெற்றவர். பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் சென்னை குயின் மேரிஸ் கல்லூரியில் ஆங்கிலப் பேராசிரியையாகப் பணியாற்றினார். 2019ஆம் ஆண்டு சென்னைத் தெற்குத் தொகுதியில் தி.மு.க. சார்பில் போட்டியிட்டு வென்றார். 2024ஆம் ஆண்டு பாஜகவின் தமிழிசை சௌந்தரராஜனையும் வீழ்த்தி, தொடர்ந்து இரண்டாம் முறையாக மக்களவை உறுப்பினராக இருந்து வருகிறார். அருகன் எழுதப்பட்ட காலத்தில் அவர் வெறும் கல்லூரிப் பேராசிரியை. நாடாளுமன்றத்தில் சங்க இலக்கியங்களை மேற்கோள் காட்டிப் பேசும் "தமிழ்க் குரல்" ஆக உருவெடுக்க இன்னும் எட்டாண்டுகள் இருந்தன.
கரிசல் மண் என்னும் விருதுநகர் மாவட்டத்தின் கருநிலமே தமிழச்சியின் கவிதைகளுக்குத் தாய்வீடு. தான் "கரிசல் நிலத்தின் இடைச்சி, மேய்ச்சி, பேச்சி" என்றே அவர் தம்மை அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிறார். ஒரு திறந்த கிணறு, மாமரத்தின் கீழ் நிற்கும் ஒரு சிறுதெய்வச் சிலை, பாட்டியின் வழிபாட்டு மந்திரம், அம்மாவின் சமையல் வாசம், வயல்வரப்பின் ஓரத்தில் காய்ந்து கிடக்கும் ஒரு ஓடு ஆகியவை அருகனின் மூலப்பொருட்கள். அவருடைய மொழி கம்பீரம் தேடாமல், பேச்சு வழக்கின் சுவையோடு, ஆனால் சங்கப் பாடல்களின் வளமான எதிரொலியோடு பாய்கிறது. பேராசிரியையின் கல்விப் பின்புலம் இலக்கணத்தைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துள்ளது. ஆனால் இதயமோ அந்தக் கரிசல் மண்ணின் முதன்மையாகவே துடிக்கிறது.
இவை பெண்ணியம் என்ற கோஷத்தைச் சுமக்கும் கவிதைகள் அல்ல. ஆனால் ஒவ்வொரு வரியிலும் ஒரு கிராமத்துப் பெண்ணின் பார்வை ஊடாடுகிறது. தென்னிந்திய கிராமப்புறப் பெண்களின் சமையல், சடங்கு, தெய்வம், பாடல், வலி ஆகியவற்றை யாரும் கேட்காமல் இருக்க முடியாதபடி கேட்க வைக்கும் கவிதைகளே அவருடையவை. அத்தகைய பெண்களின் வாழ்வை வாய்மொழியாக எடுத்துச் சொல்லும் ஆற்றலே அவரைத் தமிழச்சி ஆக்கியிருக்கிறது. அந்தப் புனைபெயர் வேறொன்றுமில்லை. அது அந்த மண்ணின் சாட்சியாக நிற்கும் ஒரு கையெழுத்து.
இப்போது தலைப்பின் முக்கியத்துவத்துக்கு வருவோம். அருகன் என்பவன் சமண சமயத்தில் உட்பகையை வென்றவன். சிலப்பதிகாரத்தில் சங்கரன், ஈசன், பரமன் என்னும் சொற்களோடு கலந்து கிடப்பவன். வள்ளுவரின் எண்குணத்தான். அதாவது, தமிழ் இலக்கியத்தில் அறம் என்ற கருத்தோடு மிக நெருங்கி நிற்கும் சொற்களில் ஒன்று இது. அந்தச் சொல்லை, கரிசல் நிலத்தின் ஒரு பெண் தனது சிறிய கிராமத்துக் கிணறுகளையும், அம்மாவின் பாட்டுகளையும், சிறுதெய்வத் தோற்றங்களையும் எழுதிய நூலுக்குத் தலைப்பாகத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, அதில் ஓர் அமைதியான துணிச்சல் ஒளிந்துகிடக்கிறது. நினைவே அறம்; மண் வழிபடுதலே எண்குணம்; சாதாரண வாழ்வின் ஒவ்வொரு செயலும் ஓர் எளிய புனிதம் என்பதே அந்த அமைதியான முன்வைப்பு. நூல் இதை விளக்க முயலவில்லை. மாறாக, நூல் இதை வாழ்ந்துகாட்டுகிறது.
எஞ்சோட்டுப் பெண் (2004), வனப்பேச்சி (2007), மஞ்சணத்தி (2009), அருகன் (2011), அவளுக்கு வெயில் என்று பெயர் (2015) ஆகியவை அவரது ஐந்து கவிதைத் தொகுப்புகள். இடையில் பாம்படம், சொல் தொடும் தூரம், மயிலறகு மனசு, மண்வாசம் முதலான கட்டுரைத் தொகுப்புகள், ஒரு சிறுகதைத் தொகுப்பு, மூன்று ஆங்கில நூல்கள் என்று பெரியதொரு படைப்பு வரிசையைக் கொண்டுள்ளார். சிற்பி விருது, பாரதியார் விருது, ஏலாதி விருது, கலைஞர் தங்கப் பதக்கம், கம்பன் கழக நீதியரசர் இஸ்மாயில் நினைவுப் பரிசு உள்ளிட்ட இருபத்து மூன்றுக்கும் மேற்பட்ட விருதுகள் அவரைத் தேடி வந்துள்ளன. ஸ்டெல்லா மேரிஸ், எத்திராஜ், லயோலா, பெரியார் பல்கலைக்கழகம் என்று பல கல்வி நிறுவனங்களில் அவரது கவிதைகள் பாடத்திட்டத்தில் இடம்பெற்றுள்ளன. அருகன் வெளிவந்த காலகட்டத்தில் தமிழ் இலக்கிய நிலத்தில் அவரது குரல் எவ்வளவு ஆழமாகப் பதிந்திருந்தது என்பதற்கு இந்த அங்கீகாரங்களே சாட்சி.
ஒரு கருத்தை மட்டும் சொல்லி நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டும். அருகன் என்னும் சொல், ஒரு பெரிய இறையியல் கட்டுரையை எதிர்பார்க்க வைக்கும். ஆனால் இந்த நூல் அப்படியொன்றுமில்லை. சாதாரண ஒரு கிராமத்துப் பெண் தனது நினைவின் கிணற்றில் இறங்கி வரும் முப்பத்தொன்பது தடவைகள் என்றே இதைச் சொல்லலாம். அந்த இறக்கம் ஒவ்வொரு தடவையும் ஏதாவது ஒன்றை மேலே கொண்டுவருகிறது. ஒரு வாசம், ஒரு குரல், ஒரு கைச்சேலையின் முடிச்சு, ஒரு மாலை விளக்கு, ஒரு பாட்டியின் சம்பவம் ஆகியவையே அவை. அந்த ஒவ்வொரு துகள் நினைவிலும் ஓர் எளிய புனிதம் உள்ளது. அந்தப் புனிதங்களைச் சேர்த்தால் என்ன கிடைக்கும் என்பதை நூலே சொல்கிறது.
