களவுக் கோட்டம் என்ற பெயர் இன்னும் பொருத்தமாக இருந்திருக்கும். சாகித்திய அகாடமி விருது, அதுவும் முதல் படைப்பிற்கே கிடைத்தது.

ஆரம்ப பக்கங்கள் பொறுமைக்கு சோதனை — சுவையற்ற, கோர்வையற்ற வரிகள். ஆனால் தாது வருட பஞ்ச பக்கங்களில் வெப்பத்தையும் பட்டினியையும் நமக்கே வரவைக்கும் எழுத்து சிறப்பு.

அக்ரஹாரத்தில் காபி வந்த கதையும், மாட்டுத்தோல் பெல்ட் வந்த சரித்திரமும் நெற்றியடி. கிழவிகளின் ஏளனமும் மென்முறுவல் பூக்க வைக்கின்றன.

களவுக்குப் போன இடத்தில் கலவிக் காட்சி, பரந்த முதுகில் பூணூல் இல்லை என்பது — மதுரைக் குசும்பு.

இன்னும் நேர்த்தியாக, சுருக்கி, சுவையாகப் படைத்திருக்கலாமோ?

ஒரு தலைசிறந்த படைப்பு!

ஆசிரியரின் வேல்பாரி படித்த பின் இதை எடுத்தேன். எழுத்து நடை முற்றிலும் வேறுபட்டது. விவரிப்பு அசாதாரணமானது. ஒரு கதையோ, ஒரு கதாநாயகனோ, ஒரு உச்சகட்டமோ இல்லாமல் ஒரு முழுமையான, ஆழமான ஆவணப்படம் பார்ப்பது போல இருக்கிறது.

ஸ்பார்டன்கள் எப்படி வீரர்களாக உருவாக்கப்பட்டார்கள் என்று படித்தபோது, தென்னிந்தியாவில் இதற்கு இணையானவர்கள் இருந்தார்களா என்று எப்போதும் யோசித்தேன். தாதனூர் மக்களை ஆசிரியர் விவரிக்கும்போது என் கேள்விக்கு பதில் கிடைத்தது.

தமிழனாகப் பிறந்தவனுக்கு, பல நூற்றாண்டுகளாக கலாசாரங்கள் பின்னிப்பிணைந்திருப்பதைப் படிக்கும்போது — தமிழன் என்பதன் உண்மையான பொருள் என்ன என்ற கேள்வி எழுகிறது. கண்ணைத் திறக்கும் நூல்.

கிண்டிலில் படித்தேன் — 1830 பக்கங்கள். இரண்டு நாவல்கள் போல் இருக்கிறது. முதல் 600 பக்கங்கள் பல நூற்றாண்டு மதுரை வரலாறு — சில இடங்களில் மிக வேகம், சில இடங்களில் மிகவும் விரிவான விவரிப்பு. ஒரு ஆட்சியாளரின் முழுக் காலமும் இரண்டு பக்கங்களில் சொல்லப்படுவதும் உண்டு.

உண்மையான நாவல் 600 பக்கங்களுக்குப் பிறகுதான் தொடங்குகிறது. தாதனூர், மதுரை, கிழக்கிந்திய கம்பெனி, ஆங்கிலேய ஆட்சி — அனைத்தும் நன்றாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளன. பல இடங்களில் உவமைகள் அற்புதமாக இருக்கின்றன.

களவை நியாயப்படுத்துவது போல் தோன்றுகிறது. ஆங்கிலேயர் தாதனூரைக் கட்டுப்படுத்த சோதனைச்சாவடி வைத்தது — ஆனால் மக்களின் வாழ்வாதாரம் பற்றி சிந்திக்கவில்லையா என்ற கேள்வி எழுகிறது. நாவலின் முடிவு திடீரென வருகிறது.

இந்த நாவலின் கதையை எங்கே தொடங்குவது என்று தெரியவில்லை. படிக்கத் தூண்டிய காரணங்கள்: சாகித்திய அகாடமி விருது, அரவான் திரைப்படத்தின் மூலம்.

ஆனால் நாவலின் ஒரு சிறு பகுதி மட்டுமே அரவான் — கிட்டத்தட்ட 500 பக்கங்களுக்குப் பிறகு வரும் ஒரு கதை.

தாதனூர் மக்களுக்கு மதுரை நகர காவல் உரிமை கிடைக்கிறது. களவு செய்யும் ஆட்களே காவலும் செய்கிறார்கள். இந்த காவல் உரிமையைப் பற்றிச் சொல்ல, பல கால வரலாற்றைச் சொல்ல வேண்டியுள்ளது.

பிற்கால பாண்டியர்கள் முகலாயரிடம் மதுரையை இழப்பதில் இருந்து கதை துவங்குகிறது. விஜயநகரம் மீட்பு, நாயக்கர் ஆட்சி, 72 பாளையங்கள், கிழக்கிந்திய கம்பெனி, கட்டபொம்மன், ஊமைத்துரை — என வரலாறு நகர்கிறது.

கோட்டைச் சுவர் இடிக்கப்பட்டு நகரம் விரிவடைகிறது. போலீஸ் முறை வருகிறது. காவல் முறை சட்டப்படி தடை செய்யப்படுகிறது. குற்றப்பரம்பரை சட்டத்தால் தாதனூர் மக்கள் வீழ்கின்றனர்.

தாதனூர் மக்களின் வாழ்க்கை முறை, திருமண வழக்கம், ஊரின் கட்டமைப்பு — சுவாரஸ்யமான விஷயங்கள் நிறைய. இறுதி முடிவு பெரும் துயரத்தைக் கொடுக்கிறது.

வேல. ராமமூர்த்தியின் குற்றப்பரம்பரை நாவல் விமர்சனங்களைப் படிக்கும்போது காவல் கோட்டம் பற்றி அறிந்தேன். விகடன் விருதும் சாகித்திய அகாடமி விருதும் வென்றது என்று தெரிந்ததும் படிக்காமல் விட்டால் பாவம் என்றே நினைத்தேன்.

எல்லா வழிகளிலும் தேடியும் கிடைக்காமல் போனது ஆர்வத்தைத் தூண்டியது.

கி.பி. 1310 முதல் 1910 வரையிலான 600 வருட மதுரை வரலாறு. ஒவ்வொரு பாகமும் குறிப்பெடுக்க வேண்டியவை — ஒவ்வொரு பக்கமும் வரலாறு. சிறு உரையாடலுக்குள் கூட வரலாற்றுக் குறிப்புகள் பொதிந்துள்ளன.

நாயக்கர் காலம் தொடங்கி, சுல்தான்கள் காலத்தைத் தொட்டு, ஆங்கிலேயர் காலத்திற்கு வந்து ஓர் ஊரின் கதையை ஆயிரம் பக்கம் தாண்டி படிக்க வைக்கும் சு.வெங்கடேசனுக்கு ஒரு சபாஷ்.