Reviews for தாமிரபரணியில் கொல்லப்படாதவர்கள்

திரைக்கதையிலும் இயக்கத்திலும் தெரியும் ஆளுமையிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒரு எழுத்து இது. படக் காட்சிகளின் மொழி வேறு; இந்தப் பக்கங்களின் மொழி வேறு.

இந்த எழுத்தும் இதில் வரும் கதைகளும் பிடித்துப் போயின. இயக்குநராக மட்டுமே தெரிந்தவரை, ஒரு எழுத்தாளராகவும் தேடிப் படிக்கத் தொடங்க வைக்கும் தொகுப்பு.

அமைதியாகப் பாயும் தாமிரபரணி ஆறு, அதைச் சுற்றிய ஊர்கள், அங்கு வாழும் மனிதர்கள் — இதுதான் இந்தத் தொகுப்பின் நிலம். ஆனால் படித்து முடித்த பின் அந்த ஆறு கூட அச்சுறுத்தத் தொடங்குகிறது. அந்த நீரில் கலந்த கண்ணீரும் இரத்தமும் சொல்லப்படாத சத்தியங்களும் மனதைக் கனக்கச் செய்கின்றன.

பல சிறுகதைகளின் தொகுப்பாக இருந்தாலும், இதில் வரும் மனிதர்கள் ஒரே கதையில் முடிந்துவிடுபவர்கள் அல்ல. அவர்கள் இரவுகளுக்குள் நுழைந்து, உறங்க விடாமல் தொடர்ந்து துரத்திக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

இது வெறும் கதைகளின் தொகுப்பு அல்ல — ஒடுக்குமுறையும் வன்முறையும் மறைக்கப்பட்ட குரல்களும் உயிரோடு நடமாடும் ஒரு உலகம். இதை வாசிக்கும்போது வாசகனாக அல்ல, சாட்சியாகவே நிறுத்தப்படுகிறோம்.

படித்து முடித்த பின்னரும் கதைகள் முடிவதில்லை; அவை நமக்குள் தொடர்கின்றன. மறக்க முடியாத, மனசாட்சியைக் குலைக்கும் வலுவான படைப்பு.

படித்து முடித்ததும் மனதில் நிற்பது இரண்டு பேர்தான் — முகிலனும் இராஜகிளி மாமாவும்.

அதிகாரத்தின் அத்துமீறல்களுக்கு எதிரான மக்கள் போராட்டத்தில், அதிகாரத்தின் மீது வீசப்பட்ட ஒரு கல்லுக்குப் பலியான உயிர்களின் சாட்சிகள் அவர்கள். அந்தச் சாட்சியம் தாமிரபரணியோடு மட்டும் நின்றுவிடுவதில்லை. அதிகாரத்தின் பசி உயிர்ப்பலி கேட்கும் எல்லாப் போராட்டங்களிலும் அவர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதைத்தான் இந்தக் கதைகள் நினைவூட்டுகின்றன.

இவை சிறுகதைகளா? ஆழமான, அழுத்தமான கதைகள் என்பதுதான் சரியான சொல்.

பால்யத்தின் சுவடுகளோடு இயல்பாகப் பயணிக்க வைத்து, தெருக்களிலும் வீடு நீண்டிருந்த காலத்தைக் கண்முன்னே நிறுத்துகிறார். சாதியின் கோரப் பற்களை இழுத்துக் காட்டி, காதல், அன்பு, வன்மம், காமம், வேலையின்மை, விலங்குகள் மேல் கொண்ட பரிவு, அரசியல், மேன்மக்களாகச் சுற்றித் திரிந்த மனிதர்களின் சுயம் என அனைத்தையும் துகிலுரித்து எழுத்தாக்கியிருக்கிறார்.

தட்டான் பூச்சிக்கென ஒரு வீடு, மருந்து வாங்கச் சென்று படம் பார்த்துவிட்டு வந்து அடி வாங்குவது — சிறு வயதுக்கே உரிய அறியாமையின் தத்ரூபமான விவரங்கள். இப்புத்தகத்தின் சமர்ப்பணமே அத்தனை அழகு.

எத்தனை படங்கள் வேண்டுமானாலும் எடுக்கட்டும்; எழுதுவதை மட்டும் இவர் ஒருபோதும் நிறுத்திவிடக்கூடாது.

பள்ளிக்கூடத்தில் நம்மோடு படித்த, மிகவும் வெள்ளந்தியான ஒருத்தி இருப்பாள். "சென்பகவள்ளி புராணம்" படிக்கும்போது அவள் கட்டாயம் நினைவுக்கு வந்து போவாள். இருபத்தொரு கதைகள் கொண்ட இந்தத் தொகுப்பில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த கதை அதுதான்.

கிராமம், சாதிய ஏற்றத்தாழ்வுகள், பால்யம், காதல், காமம், உடல், மனம் எனப் பல பேசுபொருள்கள் இதில் உண்டு. "என் தாத்தாவை நான்தான் கொன்றேன்", "தனிமையைக் கவ்வித் தின்னும் பன்றிகள்" ஆகிய இரண்டும் பிடித்த மற்ற கதைகள்.

படுக்கையில் இருக்கும் தாத்தாவுக்கு மருந்து வாங்கச் சென்றவன் அப்படியே சினிமாவுக்குப் போய்விடுகிறான்; திரும்பி வரும்போது தாத்தா இறந்து கிடக்கிறார். கதை அத்தோடு முடிந்துவிடும். ஆனால் அந்தச் சிறுவனின் குற்ற உணர்வு எப்படி இருக்கும் என்று யோசிக்க நாம் சில வினாடிகளை எடுத்துக்கொள்வோம். இன்னொரு கதையில், உணவுக்காகக் கொல்லப்பட்ட பன்றி சமீபத்தில் குட்டி ஈன்ற தாய் என்று பிறகுதான் தெரியவரும். தெரிந்தோ தெரியாமலோ நாம் செய்யும் தவறுகளைச் சிலருடைய மனம் மட்டும் இடித்துக் காட்டிக்கொண்டே இருக்கும் — மனதைப் பற்றிப் பேசும் நல்ல கதை.

எல்லாக் கதைகளும் ஒரே தரத்தில் இல்லை. சில கதாபாத்திரங்களாலும் அவற்றின் வசனங்களாலும் சில கதைகள் பிடிக்காமல் போய்விட்டன; "வன தெய்வம்" மொத்தமாகப் பார்க்கையில் மிகைப்படுத்தப்பட்ட கதையாகவே தோன்றியது. ஒரு வாக்கியம் பேச்சு வழக்கிலோ எழுத்து வழக்கிலோ இருக்க வேண்டும்; இரண்டும் கலந்த வாக்கியங்கள் வாசிப்பு அனுபவத்தைக் குலைக்கின்றன. பக்கத்திற்குப் பக்கம் சந்திப் பிழைகள். புத்தகம் தொடர்ந்து விற்பனையில் இருப்பதால், இந்தப் பிழைகளைத் திருத்திய அடுத்த பதிப்பு வந்தால் சிறப்பாக இருக்கும்.

நாம் தினமும் சந்திக்கும் மனிதர்களையும், நம்பிக்கொண்டிருக்கும் சித்தாந்தங்களையும் மறு பரிசீலனைக்கு உட்படுத்தும் கதைகள் எத்தனை கிடைக்கும்? இந்தத் தொகுப்பில் ஒவ்வொரு கதையும் அதைச் செய்கிறது.

மண்ட்டோவின் வரிசையில் வைத்துப் பேசக்கூடிய எழுத்து இது என்றால் மிகையல்ல. படித்து முடித்ததும், மனிதர்களைப் பற்றிய நம் அளவுகோல்கள் அப்படியே இருந்துவிடுவதில்லை.

ஒரு நதியை நேசிப்பவரின் மனதை இந்தத் தொகுப்பு நிரந்தரமாக மாற்றிப் போடுகிறது — அதுதான் இதன் மிகப் பெரிய பலம்.

தாமிரபரணி என்றால் ஊருக்கு அருகில் வந்துவிட்டோம் என்ற மகிழ்ச்சி, முதல் முறை அதில் குளித்த நினைவு, மகா புஷ்கரத்துக்குக் குடும்பத்துடன் சென்று வந்த பரவசம் — பலருக்கும் அந்த நதி அப்படித்தான் அறிமுகம். ஆனால் இந்தப் புத்தகத்தில் வரும் தாமிரபரணி முற்றிலும் வேறு. பதினொன்றாவது கட்டுரையில் பதினேழு உயிர்களைக் காவு வாங்கிய நதியாக அவள் நிற்கிறாள். அதை வாசித்து முடித்தபின், அதே ஆற்றுப்பாலத்தைக் கடக்கும்போது பழைய பிரியத்துடன் அந்த நதியைப் பார்க்க முடியுமா என்ற சந்தேகம் எழுகிறது.

அத்தனை தாக்கம் கொண்ட இருபத்தொரு கதைகள். சாதியம் தோலுரிக்கப்பட்டு, அதன் கோரமுகம் எந்த மறைப்புமின்றிக் காட்டப்படுகிறது. இன்னும் மாறாத ஊர்களை நேரில் காணும் அவலம் தொடர்வதுதான் கூடுதல் வேதனை.

தாமிரபரணியில் கொல்லப்படாதவர்கள் என்பதைவிட, இதுவரை யாராலும் சொல்லப்படாதவர்கள் என்பதே சரியான வாசிப்பு.

கிராமத்துப் பள்ளியில் முழுப் படிப்பையும் முடித்துவிட்டு, சட்டக் கல்லூரிக்காக முதன்முறை நகரத்துக்குக் கால் வைத்த ஒரு இளைஞன் — அங்கே அவனை எதிர்கொண்ட முதல் கேள்வி அவனுடைய சாதி என்னவென்பதுதான். எதிர்த்துப் பேசுபவன் என்ற முத்திரை விழுந்தபின் அவன் செய்த எதுவும் சரியாகப் படவில்லை; ஒரு கட்டத்தில் காவல் வழக்கு, பாதியில் நின்ற படிப்பு, வீட்டைவிட்டு ஓட்டம். இந்தத் தொகுப்பின் கதைகள் அந்த வாழ்க்கையிலிருந்து நேரடியாக எழுந்தவை.

திருநெல்வேலி, தூத்துக்குடி பகுதிகளைச் சுற்றி நகரும் இக்கதைகள் உறவுகள், சாதியம், பாகுபாடு, அரசியல், பாலினம், பாலியல் என்று பல தளங்களில் பயணிக்கின்றன. வாசகனை அறிவுஜீவியாக்குவது இதன் நோக்கமல்ல; தன் வசதியான வட்டத்துக்கு வெளியே இருக்கும் வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ளவும், அதனோடு உணர்வுபூர்வமாக இணையவும் வைப்பதுதான்.

ஒவ்வொரு கதையும் வாசிப்பவரை அவரவர் சிறுவயதுக்குக் கூட்டிச் செல்லும் சக்தி கொண்டது — பள்ளி, பேருந்து நிலையம், கேண்டீன், கடற்கரை, பக்கத்து வீட்டுப் பாட்டி என வாழ்க்கைக்கு இனிமை சேர்த்த சிறு விஷயங்கள் எல்லாம் திரும்ப வருகின்றன. இக்கதைகளில் வரும் இடங்களில் சில காலம் வாழ்ந்தவர்களுக்கு, தங்கள் சொந்த ஊரைப் பற்றிய பார்வையே புதிதாகும்.

அரசியலை வியாபாரமாகப் பார்க்கும் தலைவர்கள் மத்தியில், இளம் வயதில் இழந்ததற்கு இன்றுவரை எந்த ஈடும் கிடைக்காத ஒருவனின் விரக்தி அரசியல் இது. பெண்ணின் நட்பே கற்பனையாகக் கருதப்படும் ஒரு சமூகத்தில், இருபாலரையும் புரிந்துகொள்வது எவ்வளவு நெருக்கடியானது என்பதை இக்கதைகள் காட்டுகின்றன.

மொத்தத்தில், எந்த ஒரு தமிழ் வாசகருக்கும் கைவசம் இருக்க வேண்டிய தொகுப்பு. எங்கு வாழ்ந்தாலும் மனதால் இன்னும் கிராமத்திலேயே இருப்பவர்களுக்கு இது இன்னும் நெருக்கமானது.

ஒரே ஊரில், ஒரே நதிக்கரையில் பிறந்த இரண்டு பேரின் நினைவுகள் ஏன் ஒன்றாக இருப்பதில்லை? இந்தத் தொகுப்பை வாசிக்கும்போது மீண்டும் மீண்டும் எழும் கேள்வி இதுதான்.

முன்னுரையிலும் அணிந்துரையிலும் திருநெல்வேலியைச் சொந்த ஊராகக் கொண்ட இருவரின் குரல் ஒலிக்கிறது. ஆனால் ஒருவரின் ஸ்ரீவைகுண்டமும் இன்னொருவரின் புளியங்குளமும் ஒன்றல்ல. அவற்றைத் தாமிரபரணி எனும் நதி பிரித்திருக்கிறது. எத்தனை கோரமுகங்களைப் பார்த்தும், எத்தனை இரத்தத்தைப் புசித்தும், எந்தச் சலனமுமின்றி அந்த நதி 'ம்' என்று ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது.

நாய்க்குட்டி சுரேஷின் கதையில் தொடங்கும் உணர்வெழுச்சி, அடுத்தடுத்த கதைகளிலும் குன்றாமல் தொடர்கிறது. சுரேஷுக்காக இரங்க வேண்டியிருக்கிறது; பத்மாவுக்காகவும். அவள் வைத்து வந்த அடுக்குச் செம்பருத்தியின் அர்த்தம் புரியும் தருணம் மனதை உடைக்கிறது. தட்டான் பூச்சிகளுக்கான வீட்டைக் கண்டு சிலாகிக்க வைக்கிறது. கதைகளில் வரும் செண்பகவல்லிக்கும், நம் வகுப்பில் இருந்த முனியம்மாளுக்கும் பெயர் மட்டுமே வித்தியாசம்.

புனிதங்களையும், அவற்றின் பின்னிருக்கும் அபத்தங்களையும் இக்கதைகள் காட்டுகின்றன; அத்துடன் அபத்தங்களின் அழகையும். கொள்கை பேசித் திரியும் 'புனிதரின்' சுவரொட்டியில் சிறுநீர் கழிக்கிறார்கள், சேற்றில் புரளும் பன்றிக்காக இரங்குகிறார்கள். கதிரேசன், முண்டன் வழியாகத் தலித்துகளுக்குள்ளேயே இருக்கும் சாதிய இறுக்கம் சுயவிமர்சனத்துக்கு உட்படுத்தப்படுகிறது — கடைக்கோடி வரை புரையோடிப் போன சாதியின் தீ நாக்குகள்தான் நின்றெரியும் அந்தப் பிணத்தையும் எரிக்கின்றன.

"எனக்கு ரயில் பிடிக்காது" கதைதான் தனிச் சிறப்பு. ஓர் உயிர் பிரியும் கடைசி மணித்துளிகளை நம் கண்முன் நிறுத்திவிடுகிறது.

தலைப்புக் கதையோ வெறும் கதை அல்ல — அது ஒரு வரலாற்றுப் பதிவு. ஒரு பெரும் வரலாற்று அலையில் சிக்கி மீண்டு வந்த ஒருவனின் காலப் பதிவு. அதை நிகழ்த்தியவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்காது, உயிருக்குப் பயந்து ஓடிய ஒரு சிறுவனால் இது பிற்காலத்தில் எழுதப்படும் என்று. வரலாறு எதையும் மறப்பதில்லை. பாதிக்கப்பட்டவனின் கதையில்தான் அபத்தங்களும் அபத்தவாதிகளும் வெளிப்படுகிறார்கள். ஜாலியன் வாலாபாக் படுகொலைக்கு பிரிட்டன் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கும் நாம், மாஞ்சோலைத் தொழிலாளர் படுகொலையை வரலாற்றிலிருந்தே அழிக்கப் பார்க்கிறோம். நாம் எப்படிப்பட்ட சமூகம்?

மொத்தத்தில், ஓர் எழுத்தாளராக மனதில் சிம்மாசனமிட்டு அமர்ந்துவிடுகிறார் மாரி செல்வராஜ்.

எளிய, அலங்காரமற்ற நடையில் எழுதப்பட்ட இருபத்தொரு கட்டுரைகளின் தொகுப்பு இது. வார்த்தைகளைச் செதுக்குவதைவிட, நடந்ததை நடந்தபடி சொல்வதில்தான் இந்த எழுத்து நம்பிக்கை வைக்கிறது.

வேண்டாம் என்று சொல்லியும் கேட்காமல் குழந்தைகள் ஒரு நாயை வீட்டுக்குத் தூக்கி வந்து சுரேஷ் என்று பெயர் வைக்கும் கட்டுரையில் தொடங்கி, பல கதாபாத்திரங்கள் மனதோடு கலந்துவிடுகின்றன. வீட்டுக்கு வாங்கிய பசுவைப் பிடிக்காமல் போவது, பின் அது தொலைந்துபோகும்போது ஏற்படும் பரிதவிப்பு, இறுதியில் அது இறக்கும்போது மனம் உடைவது — இந்த மாற்றத்தை எந்த வலிந்த உணர்ச்சியும் இல்லாமல் கடத்துகிறது இந்த எழுத்து.

புளியங்குளம் கூட்டத்துக்குச் செல்லும் கட்டுரை மிக நெருக்கமாக இருக்கிறது. வீட்டில் பிள்ளையைக் காணவில்லை என்ற பதற்றம் ஒரு பக்கம், தலைவரை ஒரு முறையாவது பார்த்துவிட முடியாதா என்ற மக்கள் திரள் இன்னொரு பக்கம், திடீரெனக் காவல்துறையின் தடியடி — அந்தக் கட்டுரை மனதில் ஒரு ரணத்தை ஏற்படுத்திவிடுகிறது.

தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் புத்தகம் என்பதில் சந்தேகமில்லை. மாரி செல்வராஜின் எழுத்தில் இது முதல் அறிமுகம் என்றாலும், அவரது உலகம் எதைப் பேச விரும்புகிறது என்பதைத் தெளிவாகவே உணர்த்திவிடுகிறது.