Reviews for தாமிரபரணியில் கொல்லப்படாதவர்கள்

பால்ய நினைவுகளின் வழியாக நம்மையும் பழைய தெருக்களுக்கும் வீடுகளுக்கும் அழைத்துச் செல்லும் ஆழமான கதைகள் இவை. சாதியின் கொடூரம், காதல், காமம், வேலையின்மை, விலங்குகள் மீதான பரிவு, அரசியல் என மனிதர்களின் பல முகங்களை மாரி செல்வராஜ் வெளிப்படையாக எழுதியிருக்கிறார். புத்தகத்தின் சமர்ப்பணமும் மிகவும் அழகு.

தட்டான் பூச்சிக்கு வீடு கட்டுவது, மருந்து வாங்கச் சென்றுவிட்டு படம் பார்த்ததால் அடி வாங்குவது போன்ற சம்பவங்கள் சிறுவயதின் அறியாமையை இயல்பாகக் காட்டுகின்றன. மாரி செல்வராஜ் எவ்வளவு படங்கள் வேண்டுமானாலும் எடுக்கட்டும்; எழுதுவதை மட்டும் ஒருபோதும் நிறுத்தக் கூடாது.

கிராமம், சாதிய ஏற்றத்தாழ்வு, பால்யம், காதல், உடல், மனம் எனப் பலவற்றைப் பேசும் 21 சிறுகதைகளின் தொகுப்பு. ‘செண்பகவள்ளி புராணம்’, ‘என் தாத்தாவை நான்தான் கொன்றேன்’, ‘தனிமையைக் கவ்வித் தின்னும் பன்றிகள்’ ஆகிய மூன்றும் எனக்கு மிகவும் பிடித்தன. முதல் கதை பள்ளியில் நம்முடன் படித்த வெள்ளந்தியான ஒருவரை நினைவுபடுத்துகிறது. மற்ற இரண்டும், தெரிந்தோ தெரியாமலோ செய்த தவறுகளுக்குப் பிறகு மனம் சுமக்கும் குற்ற உணர்வை நன்றாகப் பதிவு செய்கின்றன.

அதே நேரம், சில கதாபாத்திரங்களும் வசனங்களும் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. ‘வன தெய்வம்’ மிகைப்படுத்தப்பட்ட கதையாகத் தோன்றியது. பேச்சு வழக்கும் எழுத்து வழக்கும் கலந்து வரும் வாக்கியங்கள் வாசிப்பைத் தடுமாறச் செய்கின்றன. சந்திப் பிழைகள், எழுத்துப் பிழைகள், அச்சுப் பிழைகளும் பக்கத்துக்குப் பக்கம் உள்ளன. அடுத்த பதிப்பில் அவற்றைத் திருத்தினால் நன்றாக இருக்கும்.

சிறுவயது முதல் தாமிரபரணி எனக்கு ஊர் திரும்பிய மகிழ்ச்சியையும் நெருக்கத்தையும் தந்த நதி. அதில் குளித்ததும், 2018 மகா புஷ்கரத்திற்குக் குடும்பத்துடன் சென்றதும் இன்னும் மனதில் இருக்கின்றன.

ஆனால் மாரி செல்வராஜ் காட்டிய தாமிரபரணி எனக்குப் புதிதாகவும் வலியூட்டுவதாகவும் இருந்தது. 17 உயிர்களைப் பலிகொண்ட நிகழ்வைப் பற்றிய 11-வது கட்டுரை, அந்த நதியை முன்புபோல் நேசத்துடன் பார்க்க முடியுமா என்ற சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது. மாறாமல் தொடரும் சாதியின் கொடூர முகத்தைக் காட்டும் 21 கதைகளும் ஆழமாகத் தாக்கின. இவர்கள் தாமிரபரணியில் கொல்லப்படாதவர்கள் அல்ல; இதுவரை யாராலும் சொல்லப்படாதவர்கள்.

திருநெல்வேலி, தூத்துக்குடி பகுதிகளைச் சுற்றி நகரும் இந்தத் தொகுப்பு, எழுத்தாளரின் சிறுவயது மற்றும் இளமை அனுபவங்களின் வழியே உறவுகள், சாதிப் பாகுபாடு, அரசியல், பாலினம், பாலியல் ஆகியவற்றைப் பேசுகிறது. வாசகர்களை அறிவாளிகளாக்க முயல்வதைவிட, அவர்களின் வசதியான உலகிற்கு வெளியே இருப்பவர்களைப் புரிந்துகொள்ள வைக்கிறது.

பள்ளி, பேருந்து நிறுத்தம், கேன்டீன், கடற்கரை, பக்கத்து வீட்டுப் பாட்டி எனப் பல நினைவுகளை இந்தக் கதைகள் மீட்டன. குறிப்பிடப்பட்ட சில இடங்களில் என் சிறுவயதும் கழிந்ததால், சொந்த ஊரைப் பற்றிய என் அழகான நினைவுகளையே வேறொரு கோணத்தில் பார்க்க வைத்தன. மனதளவில் இன்னும் கிராமத்தில் வாழ்பவர்களுக்கு இது அருமையான தொகுப்பு.

தொடக்கக் குறிப்பைப் படிக்கும்போதே கண்ணீர் வந்தது. நாய்க்குட்டி சுரேஷில் தொடங்கிய உணர்ச்சி அடுத்த பத்து கதைகளிலும் குறையவில்லை. கதாபாத்திரங்கள் என் நினைவுகளில் உள்ள மனிதர்களோடு கலந்து விட்டார்கள். எனக்கு மிகவும் பிடித்த ‘எனக்கு ரயில் பிடிக்காது’ என்ற கதை, ஓர் உயிரின் கடைசி நிமிடங்களைக் கண்முன் நிறுத்தியது.

இந்தக் கதைகள் புனிதங்களுக்குப் பின்னுள்ள அபத்தங்களையும், தலித் சமூகத்திற்குள்ளேயே இருக்கும் சாதி இறுக்கத்தையும் சுயவிமர்சனத்துடன் காட்டுகின்றன. தலைப்புக் கதை மாஞ்சோலைத் தொழிலாளர் படுகொலையிலிருந்து உயிர்தப்பிய சிறுவனின் வரலாற்றுப் பதிவாகவும் இருக்கிறது. பாதிக்கப்பட்டவரின் குரல், மறைக்கப்படும் வரலாற்றை வெளிக்கொண்டு வருகிறது. இந்தத் தொகுப்புக்குப் பிறகு மாரி என் மனதில் ஓர் எழுத்தாளராக உறுதியாக இடம்பிடித்துவிட்டார்.

மாரி செல்வராஜின் எழுத்தில் நான் வாசித்த முதல் நூல் இது. இதில் உள்ள 21 கட்டுரைகளின் பல பாத்திரங்கள் மனதோடு கலந்து விட்டன. வீட்டுக்குக் கொண்டுவந்த சுரேஷ் என்ற நாய்க்குட்டி மறக்க முடியாதது. வீட்டிலிருந்த பசுவை முதலில் பிடிக்கவில்லை; அது தொலைந்தபோது தவித்ததும், இறந்தபோது மனம் உடைந்ததும் நெகிழ வைத்தன.

புளியங்குளம் கூட்டத்தைப் பற்றிய கட்டுரை எனக்கு மிகவும் நெருக்கமாக இருந்தது. காணாமல் போன பிள்ளையைத் தேடும் குடும்பம், தலைவரைப் பார்க்கத் திரண்ட மக்கள், திடீரென நடந்த காவல்துறை தடியடி ஆகியவை மனதில் ஆழமான காயத்தை ஏற்படுத்தின. பெரும் தாக்கம் தந்த தொகுப்பு.