Reviews for தாமிரபரணியில் கொல்லப்படாதவர்கள்

ஒரு மனிதனுக்குள் இத்தனை கதைகள் இருக்க முடியுமா? புத்தகத்தை மூடும்போது எழும் முதல் கேள்வி இதுதான்.

ஒவ்வொரு சிறுகதையையும் முடித்த பிறகு, அடுத்ததைத் தொடங்கச் சில நாட்கள் தேவைப்படுகின்றன. அடுத்த கதை கொண்டுவரப்போகும் தாக்கத்தை எதிர்கொள்ள மனம் தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. இந்தப் புத்தகம் எளிதில் நம்மைக் கடந்துவிடாது.

பால்யம் என்பது இனிமையான நினைவுகளின் தொகுப்பு மட்டும்தானா? இந்தப் புத்தகம் அந்தக் கேள்வியை நம்மிடம் வைக்கிறது.

அன்பும் ஆத்திரமும், வெகுளித்தனத்தின் இழப்பும், இருண்டு கிடக்கும் நினைவுகளின் வலியும் வீரியமும் — இவை பல்வேறு கதைகளாக இங்கே சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன. சில கதைகளும் சில கதாபாத்திரங்களும் மனதிலிருந்து நீங்க நாட்களாகும். ஆழமான பாதிப்பை ஏற்படுத்தக்கூடிய படைப்புகள்.

எந்தச் சமரசமும் இல்லாமல் எழுதப்பட்ட புத்தகம் என்பதே இதைப் பற்றிச் சொல்லக்கூடிய நேரடியான உண்மை. தன்னைப் பாதித்தவற்றையும், தான் பிறரைப் பாதித்தவற்றையும் ஒரே அளவு நேர்மையோடு எழுத்தாளர் பதிவு செய்திருக்கிறார்.

கற்பனையான புனைவுகளை எழுதுவது ஒரு விஷயம்; தான் வாழ்ந்த உலகில் தனக்கு நடந்தவற்றை எந்த அச்சமும் இன்றிச் சொல்வது வேறு விஷயம். வகுப்புத் தோழியின் மயிரைக் கத்தரித்த சம்பவம் போன்றவற்றைக்கூட மறைக்காமல், போட்டு உடைத்துச் சொல்லியிருப்பது பாராட்டுக்குரியது.

திருநெல்வேலிக் கூட்டத்தில் தொலைந்துபோன முகிலன், புத்தகத்தை மூடிய பிறகும் மனதைவிட்டு அகல மறுக்கிறான்.

வாசித்து முடித்ததும் இந்தத் தொகுப்பை அலமாரியில் மற்ற புத்தகங்களுக்கு நடுவே வைத்துவிட்டு, இரண்டடி பின்னால் நகர்ந்து பார்த்தேன். முன்னும் பின்னுமாகப் புத்தகங்கள் உரச, அந்த இடத்தில் அசைந்துகொண்டிருந்த அதைப் பார்த்தபோது உள்ளுக்குள் மெல்ல ஒரு வார்த்தை அலறியது — "நின்றெரியும் பிணம்".

ஒரு சமூகத்தின் உண்மைகளை அப்படியே எழுத்தில் கொண்டுவர எவ்வளவு துணிச்சல் வேண்டும்? அந்தத் துணிச்சலை இந்தத் தொகுப்பில் தெளிவாகப் பார்க்க முடிகிறது.

தலைப்புக் கதை மிகச் சிறப்பாக வந்திருக்கிறது. இடையிடையே இன்னும் பக்குவப்பட வேண்டிய பகுதிகளும் இருக்கின்றன. இருந்தாலும் இதில் வரும் சில கதாபாத்திரங்களை வாசித்த பிறகு மறப்பது எளிதல்ல. எழுத்தாளரின் அடுத்த படைப்புகளில் இன்னும் சிறந்த வேலையை எதிர்பார்க்கலாம்.

நீதிக்கதைகளோ, தந்திரக் கதைகளோ, புராணக் கதைகளோ அல்ல — தன் அண்ணன் சொன்ன வாழ்க்கை நிகழ்வுகளைக் கேட்டுத் தூங்கியவன் நான் என்ற முன்னுரையோடு தொடங்குகிறது இந்தச் சிறுகதைத் தொகுப்பு. அந்தத் தொடக்கமே இதன் எழுத்து எங்கிருந்து வருகிறது என்பதைச் சொல்லிவிடுகிறது.

தான் கண்ட மனிதர்களை அப்படியே படம்பிடித்துக் காட்டியிருக்கிறார் எழுத்தாளர். சில கதைகள் மனதைப் பிசைந்துவிடுகின்றன. சில கதைகளோ, அவற்றில் வரும் பன்றிகளைப் போலவே அருவருப்பைத் தருகின்றன. தொகுப்பு முழுவதும் ஒரே சீரான அனுபவம் என்று சொல்லிவிட முடியாது.

விலங்குகள், செடிகள், மரங்கள், நதி, பூச்சிகள், பறவைகள் — ஏன், பேய் கூட — ஒரு அழகியலோடு இடம்பெறும் உலகம் இது.

ஒவ்வொரு கதையும், ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் நமக்கு மிக அருகில் நின்று உரையாடுவது போன்ற உணர்வைத் தருகின்றன. மனித வாழ்க்கையில் உள்ள அத்தனை உணர்ச்சிகளையும் இந்தத் தொகுப்பு தொட்டுச் செல்கிறது.

இலக்கியம் என்ற வரையறைக்குள் இது அடங்குமா என்பது ஒருபுறம் இருக்கட்டும் — வாசிக்கத் தவறவிடக் கூடாத தரமான படைப்பு என்பதில் சந்தேகமில்லை.

வாசித்து முடிக்கும்போது எஞ்சுவது ஒரு அடையாளச் சிக்கல்தான். மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் அடிவாரத்தில், திருநெல்வேலி எல்லைப் பகுதியில் வளர்ந்தவன் என்ற முறையில், இந்தக் கதைகள் எல்லாம் என் அடுத்த தெருவில் நடப்பவை போலவே இருந்தன.

எழுத்தாளரின் திரைப்படங்கள் என் ஊரைப் பற்றி ஒரு பெருமிதத்தையும் ஒரு முன்முடிவையும் எனக்குள் விதைத்திருந்தன. இந்தப் புத்தகம் அத்தனையையும் தகர்த்துப்போட்டது. தூய நீல நிறத்தில் ஓடும் தாமிரபரணி, சென்னையின் நாறும் கூவத்தைவிடக் கறைபடிந்தது — ரத்தம் தோய்ந்தது — என்பதை இது காட்டுகிறது.

இதைப் படித்த பிறகுதான் அவரது படங்களில் வரும் வன்முறையும் கொடூரமும் எதிலிருந்து வருகின்றன என்று புரிகிறது. அவரது எழுத்தில் இருக்கும் தீவிரத்தில் ஒரு சதவீதம்தான் திரையில் வெளிப்பட்டிருக்கிறது. இயக்குநரைவிட எழுத்தாளர் பன்மடங்கு பெரியவர்.

திரைப்படங்களில் நாம் பார்த்துப் பழகியவரே அல்ல, முற்றிலும் வேறொரு படைப்பாளி இந்தத் தொகுப்பில் இருக்கிறார் — இதுதான் இதைப் பற்றிச் சொல்லக்கூடிய நேரடியான உண்மை.

கடந்த பத்தாண்டுகளில் எழுதப்பட்ட கதைகள் இவை. அவரது இரண்டு படங்களில் இருந்த கருக்களைவிட மிக விரிவான தளங்களில் இங்கே அவர் கை வைத்திருக்கிறார். தலைப்புக் கதை தனித்து நிற்கிறது — ஒருவேளை அவரது படங்களின் கருக்களுக்கு அது மிக நெருக்கமானது என்பதாலோ என்னவோ. முகிலன் என்ற கதாபாத்திரம், பரியேறும் பெருமாளின் பரி விட்டுச்சென்ற அதே தடத்தையே மனதில் விட்டுச் செல்கிறான்.

ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்களின் கிராமத்து வாழ்க்கையின் கடினத்தைப் பேசுபவை சில கதைகள்; பதின்பருவம், காமம், கிராமத்துக் காதல் பற்றிப் பேசுபவை சில. எல்லாக் கதைகளும் ஒரே அளவு வெற்றி பெறவில்லை. ஆனால் திருநெல்வேலி–தூத்துக்குடி வாழ்க்கையின் சாரத்தை அவர் பிடித்திருக்கும் விதம் மட்டும் எல்லாக் கதைகளிலும் மாறாமல் இருக்கிறது.

திருநெல்வேலி, தூத்துக்குடிக் கிராமங்களில் வாழும் மனிதர்கள் நமக்கு அறிமுகமில்லாதவர்கள். ஆனால் இந்தத் தொகுப்பை வாசித்து முடிக்கும்போது அவர்கள் மீது ஒரு பரிவு வந்துவிடுகிறது. அதுதான் இந்த எழுத்தின் வெற்றி.

பால்யத்தின் அப்பாவித்தனம், காதல், காமம், குற்ற உணர்வு, அருவருப்பு, சாதி, பாகுபாடு, ஒடுக்குமுறை என இருபத்தொரு சிறுகதைகளும் பலவற்றைத் தொடுகின்றன. வட்டார வழக்கு சிலருக்குச் சற்று சிரமமாக இருக்கலாம். இருந்தாலும் அந்தக் கிராமச் சூழலுக்குள் நம்மை இழுத்துச் செல்வதில் எழுத்தாளர் வெற்றி பெறுகிறார்.

ஒன்றிரண்டு கதைகள் என்னை அவ்வளவாகச் சென்றடையவில்லை. மீதமுள்ளவை வலுவானவை; சில கதைகள் வாசிப்பை நிறுத்திவிட்டு உணர்வுகளைப் பற்றி யோசிக்க வைத்தன. நிச்சயம் பரிந்துரைக்கிறேன் — ஆனால் இது பெரியவர்களுக்கான புத்தகம் என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ளுங்கள்.