Reviews for தாமிரபரணியில் கொல்லப்படாதவர்கள்

கதைகளுக்கு உயிர் கொடுப்பது எது — நிகழ்வுகளா, அதில் வரும் மனிதர்களா? இந்தத் தொகுப்பு அந்தக் கேள்விக்குத் தெளிவான பதிலாக நிற்கிறது.

தன் வாழ்க்கையோடும் வாழ்வியலோடும் தொடர்புடைய அத்தனை பேரையும் நினைவுகூர்ந்து, தன் பால்யத்தையும் தன்னையும் நமக்குப் பழக்கப்படுத்துகிறார் எழுத்தாளர். ஓர் எழுத்தாளன் இயக்குநராக மாறுவதற்கான அடிப்படை என்ன என்பதையும் இந்தப் புத்தகம் வெளிப்படுத்துகிறது.

நம்மோடு தொடர்புடைய மனிதர்களின் உண்மைகளை சூழலும் காலமும் ஒரு நாள் நிச்சயம் வெளிப்படுத்திவிடும் — அதை அழகாகச் சொல்கிறது இது. கதாபாத்திரங்கள் வழியாகத் தன்னையும் நம்மையும் இணைத்துக்கொள்ளும் விதம் அற்புதமானது. அழுகை, காதல், நட்பு என எல்லா உணர்வுகளையும் உறவுகளையும் வெளிப்படையாகப் பேசுகிறது.

மனிதர்களையும் வாழ்வையும் மதிப்பவர்கள், நேசிப்பவர்கள் அனைவரும் வாசிக்க வேண்டிய புத்தகம்.

சொற்களைக் கொண்டு காயம் ஏற்படுத்தத் தெரிந்த எழுத்து இது. ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் கண்ணீரைக் காகிதத்தில் சொற்களாக வடிக்கும்போது, அது வாசிப்பவரை உள்ளுக்குள் நொறுக்குகிறது.

இங்கே சொல்லப்படுவது கதைகள் அல்ல, வரலாறுகள். சாதியால் சிதைந்த வாழ்க்கைகள், அன்பு கூட அனுமதி கேட்க வேண்டிய சூழல்கள், ஒரு குழந்தையின் கண்களில் தெரியும் சமூகத்தின் கொடூரம் — ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் மனதைக் கிளறும் உண்மைகள்.

கதைகள் முடிந்தாலும் அந்த வலி மனதிலிருந்து மங்குவதில்லை. கொல்லப்பட்டவர்களும் கொல்லப்படாதவர்களும் மாறி மாறிக் கனவில் வந்து சந்திக்கிறார்கள்; அவர்களின் வேதனைகள் இதயத்துக்குள் நுழைந்து கதற வைக்கின்றன. வாசித்த பிறகு நிம்மதியாக இருக்க முடியாது — ஏனெனில் இது ஒரு நூல் அல்ல, ஒரு அனுபவம்.

தினமும் நாம் கடந்து செல்லும், ஆனால் ஒருபோதும் கவனிக்கத் தவறிய மனிதர்களைப் பற்றிய புத்தகம் இது. உபதேசமோ, ஆவேசமோ இல்லை — அந்தச் சாதாரண மனிதர்களின் வாழ்க்கை முறையை அப்படியே சொல்லி, நம்மைச் சுற்றிலும் திரும்பிப் பார்க்க வைக்கிறது.

நானும் திருநெல்வேலி மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவன்தான். இத்தனை காலம் இந்த மனிதர்களை நான் கவனித்ததே இல்லை. தெருக்களிலும் சாலைகளிலும் அவர்கள் கடந்து சென்றபோதெல்லாம் அருவருப்போடு விலகியே நடந்திருக்கிறேன். ஒருவேளை சிறுவயதிலிருந்து எனக்கு அப்படித்தான் கற்பிக்கப்பட்டிருக்கலாம்.

என் அடையாளத்தையும் என் முன்முடிவுகளையும் இந்தப் புத்தகம் தகர்த்துப்போட்டது. உடலுறவு, பாலினம், விருப்பம், பாலியல் தொழிலாளர்கள், மனிதர்கள், அவர்களின் நடத்தை, நாய்கள், மாடுகள், பன்றிகள் — இதுவரை பேசப்படாத விதத்தில் இவை பேசப்பட்டிருக்கின்றன. இதற்கு ஓர் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு வர வேண்டும்; அப்போதுதான் இன்னும் பலரிடம் இதைக் கொண்டு சேர்க்க முடியும்.

வாசித்து முடித்த பிறகும் சில இரவுகள் தூக்கம் வராமல் போகும் — அப்படியான கதைகள் இவை.

முதல் கதையிலேயே வரும் வாலாட்டாத சுரேசைப் பார்த்தபோது, புயல் மழையில் ஒடிந்து உதிர்ந்து சிதறினாலும் ஓரிதழும் சாயம் போகாத வண்ண மலர்கள் நினைவுக்கு வந்தன. சுரேசும் அப்படித்தான்.

வலிகளையெல்லாம் பொதுமைப்படுத்தும் பாங்கு, கதை சொல்லத் தெரியாத தாத்தாக்களும் பாட்டிகளும், குற்ற உணர்வின் ஆறாத் தழும்புகள், ஒப்பனையில்லாத மனித மனங்கள், கிழிபடும் பொதுவெண்ணங்கள், முகத்தில் அறையும் உண்மைகள் — இவற்றின் வழியாக எனக்குத் தெரியாத ஒரு திசையைக் காட்டியிருக்கிறார் எழுத்தாளர்.

இருப்பதை இருப்பதுபோலவே, எதையும் மறைக்காமல் சொல்லும் அந்த நேர்மை வாசிக்கும்போது உடலையே நாற வைக்கிறது. குறிப்பாக வனத் தெய்வம் கதையின் கருவையும் வடிவத்தையும் கண்டு வியக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

ஒரு நல்ல திரைப்பட இயக்குநர் — இந்தப் புத்தகத்தை வாசிப்பதற்கு முன்பு வரை என் மதிப்பீடு அவ்வளவுதான். நல்ல கரு கிடைத்தால் அதை அனாயசமாகத் திரையில் கொண்டுவந்துவிடுவார் என்று மட்டுமே நினைத்திருந்தேன். அந்த எண்ணத்தை இந்தப் புத்தகம் முற்றிலுமாக மாற்றியது.

இவரிடம் கதைகள் இருக்கின்றன; தலைமுறைகளுக்குச் சொல்லும் அளவுக்குக் கதைகள் இருக்கின்றன. கருப்பொருள் இல்லாமல் இவர் ஒருபோதும் தவிக்கப்போவதில்லை. அதற்கும் மேலாக, இவர் ஒரு சிறந்த கதைசொல்லி.

சிறுகதைத் தொகுப்பு என்றால் ஒரு வாரத்தில் பதினைந்து இருபது கதைகளை முடித்துவிடுவேன். ஆனால் இந்த இருபத்தொரு கதைகளை முடிக்க இரண்டு மாதங்கள் ஆயின. வாசிக்கக் கடினம் என்பதால் அல்ல — உள்வாங்கிக்கொள்வதுதான் கடினமாக இருந்தது. ஒரு கதையை முடித்ததும் அடுத்ததை உடனே தொடங்க முடியவில்லை; முந்தையது மனதுக்குள் ஊர்ந்துகொண்டே இருந்து இடைவெளி எடுக்க வைத்தது. அத்தனை தாக்கம்.

ஊருக்கு உபதேசம் செய்துகொண்டே சாதி வெறியோடு திரியும் அப்பாத்துரை மாமா — இந்தத் தொகுப்பில் என்னை உலுக்கிய மனிதர்களில் ஒருவர். அடிக்கும் அப்பா, அம்மா, அண்ணனுக்குப் பயந்து ஒளிந்துகொள்ளும் சிறுவன், வாழைப்பழத்தில் விஷம் தடவிச் சினை மாட்டைக் கொன்றவர்கள், தட்டான் பூச்சிகளின் வீடு, தலைப்புக் கதை — இவை மனதில் தங்கிவிடுகின்றன.

ஆனால் எழுத்து நடையில் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை. ஊரில் நடக்கும் கதைகளுக்குள் தானும் ஒரு பாத்திரமாகவும், அதே நேரத்தில் கதைசொல்லியாகவும் வந்து போகும் முறை என்னைச் சென்றடையவில்லை. தலைப்புகளும் கதைகளுக்குப் பொருந்தவில்லை.

அதே நேரம், இருப்பதை இருப்பதுபோல மறைக்காமல் சொல்வதிலும், அம்மாவின், மனைவியின் நிர்வாணத்தைப் பேசும் கதைகளைச் சொல்வதிலும் எந்த அச்சமும் கொள்ளாத படைப்பாளி இவர். இவை கற்பனைக் கதைகள் அல்ல, நிஜம் என்பது வாசிக்கும்போதே தெரிகிறது. சாதியின் துன்பங்களை வெளியிலிருந்து யாரோ கற்பனையாகச் சொல்வதற்கும் இதற்கும் நிறைய வித்தியாசம் இருக்கிறது.

நடையில் உடன்படவில்லை என்றாலும், இன்றைய மாரி செல்வராஜின் அடிப்படைத் துகள்கள் இந்தக் கதைகளில்தான் இருக்கின்றன என்பதை மறுக்க முடியாது.

ஒரு நதியை நாம் எப்படி நினைவில் வைத்திருக்கிறோம் என்பதே இந்தத் தொகுப்பு எழுப்பும் கேள்வி. திருநெல்வேலி அல்வாவின் இனிப்பும் குற்றாலத்து நீர்வீழ்ச்சியின் குளிரும் மட்டுமே தெரிந்த நமக்கு, தாமிரபரணியின் கசப்பையும் அதன் கரையில் வாழும் மனிதர்களின் வாழ்க்கையையும் காட்டுகின்றன இந்தக் கதைகள்.

கதைகள் எப்பொழுதும் இனிமையாக இருக்க வேண்டும் என்றோ, மக்களின் வாழ்வு மகிழ்ச்சியாக மட்டுமே இருக்க வேண்டும் என்றோ எந்த அவசியமும் இல்லை; பெரும்பாலும் இருப்பதும் இல்லை.

இருபத்தொரு கதைகளில் ஏறக்குறைய எல்லாமே நம்மைத் தொந்தரவு செய்பவை. தன் வாழ்வில் கடந்துவந்த மனிதர்களை அறிமுகப்படுத்துகிறார் எழுத்தாளர்; அவர்களின் வாழ்க்கை கசப்பு நிறைந்ததாகவே இருக்கிறது. இருந்தாலும் எல்லாக் கதைகளையும் ஒரே வீச்சில் வாசிக்க வைக்கும் எழுத்து.

செண்பகவல்லி புராணம், பால்யத்தின் நினைவு போன்ற கதைகள் தூக்கத்தையே கலைத்துவிடும். தலைப்புக் கதை மாஞ்சோலைப் படுகொலையைக் கண்முன் நிறுத்துகிறது — அதில் அரசியல் மறைந்தும் வெளிப்படையாகவும் கலந்திருக்கிறது. சில கதைகளின் நக்கலான முடிவுகள், நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் வெள்ளைச் சட்டை போட்ட அழுக்கு மனிதர்களைக் காட்டிவிடுகின்றன.

மனிதனின் கசப்பை உமிழ்ந்து துப்புகின்றன இந்தக் கதைகள். இந்த அழுக்கு நிறைந்த ஆற்றில் ஒருமுறை நீங்களும் மூழ்கி எழுந்து பாருங்கள்.

படித்து முடித்த பிறகும் ஒரு கனம் மனதில் தங்கிவிடுகிறது. இந்தத் தொகுப்பில் உள்ள இருபத்தொரு கதைகளிலும் வரும் மனிதர்களை நம் வாழ்வில் ஒருமுறையாவது கடந்திருப்போம், இனியும் கடப்போம் என்ற உணர்வுதான் அந்தக் கனத்திற்குக் காரணம்.

புத்தகத்தின் முன்னுரையிலிருந்தே எண்ணங்களும் அனுபவங்களும் கிடைக்கத் தொடங்கிவிடுகின்றன. ஒரே ஊர் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரே மாதிரி வாய்ப்பதில்லை — அதே திருநெல்வேலி ஒருவருக்கு ஒரு வகையாகவும் இன்னொருவருக்கு வேறு வகையாகவும் விரிகிறது. இந்தத் தொகுப்பின் கதைகளும் அப்படித்தான்.

ஒரு நாய்க்குட்டியின் உலகம், பள்ளிக் காதலால் இறந்துபோன ஒருவன், ரசித்த ஒருத்திக்கு நேரும் அவமானம், சிறுவர்களின் சிலைத் திறப்பு, ஊரே அலைந்த ஒரு பெண்ணின் மரணம், தான் வளர்த்த உயிர் இறப்பதை அருகிலிருந்து பார்க்கும் சிறுவன், அதிகாரத்தின் அன்றாடத்திற்குப் பலியானவர்கள், தம்பதியரின் தற்கொலை, தாத்தாவின் மரணம், புதிதாய் ஈன்ற பன்றியின் கொலைக்குக் காரணமானவனின் குற்ற உணர்வு, காதலனுக்காக எந்த எல்லைக்கும் செல்பவளின் கதை, தாய் தன் மகனுக்கு எழுதும் கடிதம் — இவை எல்லாம் ஆழமாகப் பாதிக்கின்றன.

பால்யத்தையும் விடலைப் பருவத்தையும் சொல்லும் கதைகள் தனி ரசனை. அவசரப்படாமல், பொறுமையாகப் படிக்க வேண்டிய புத்தகம். இருபத்தொரு கதைகளில் ஒன்று உங்களுடையதாகவே இருக்கக்கூடும்.

தலைப்பு ஒரு படுகொலையை நோக்கி இழுக்கிறது; ஆனால் புத்தகம் அதைவிடப் பெரியது. இது தாமிரபரணியையும் அதைச் சுற்றி வாழும் உயிர்களின் இயல்பையும் சொல்லும் கதைகளின் தொகுப்பு.

"தாமிரபரணியில் கொலையா?" என்ற கேள்வியோடுதான் இந்தப் புத்தகத்தை நெருங்க முடிகிறது. அங்கு நடந்தது என்ன என்று தேடிப் பார்த்துவிட்டு, பெரும் பதற்றத்தோடு வாசிக்கத் தொடங்கினேன். படிக்கப் படிக்க இது முழுக்க அந்தச் சம்பவம் பற்றியது அல்ல என்று தெரிந்ததும் மனநிலை மாறி வாசிப்பு தொடர்ந்தது.

இதில் உள்ள கதைகள் ஆசிரியர் தம் பால்ய வயதிலிருந்து கண்டு வாழ்ந்தவை. தம்மைச் சுற்றி வாழ்ந்த மனிதர்கள் மூலம் கற்ற அனுபவங்களையும் பெற்ற காயங்களையும் வெளிப்படையான எழுத்து நடையில் வாசகரிடம் கொண்டு சேர்க்கிறார். அழகான வயலும் நீண்டோடும் ஆறும் கொண்ட கிராமங்களின் உண்மையான, கொஞ்சம் அசிங்கமான பக்கங்களை இங்கு காண முடிகிறது.

சுதா, கோமதி, செண்பகவள்ளி, விஜயலட்சுமி, சாந்தி, வசந்தி என்று இக்கதைகளில் வரும் பெண்கள் அழகான ரணங்களைச் சுமந்த உயிர்களாக வலம் வருகிறார்கள். இருந்தும் அவர்கள் வெறும் சதையாகவும் கூந்தலாகவும் கற்பாகவும் மட்டுமே இந்த உலகில் பார்க்கப்படுவது வேதனை. ஜோ மட்டும் இந்த வரிசையில் வரமாட்டாள்; அவள் தனி அழகோடு வாழ்பவள்.

தலைப்புக் கதை மாஞ்சோலைப் படுகொலையை மட்டுமல்ல, நம் செவிக்கு எட்டாத பல சமூக விரோதச் சம்பவங்களையும் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது. இதுவரை தாமிரபரணி எவ்வளவு அழகாக இருந்திருந்தாலும், இனி அது அப்படிக் காட்சி அளிக்காது என்பது திண்ணம். பொட்டல் காடும் தண்டவாளமும் ஆறும் மேகமும் கலந்த மறக்க முடியாத வாசிப்பு.

ஒரு கதை நம்மை எத்தனை தூரம் அசைத்துவிட முடியும்? சில பக்கங்களே கொண்ட கதைகள் நிறைந்த இந்தத் தொகுப்பு அந்தக் கேள்விக்குப் பதில் சொல்கிறது.

இவற்றைச் சிறுகதைகள் என்று சொல்வதைவிட, ஒரு ஆவணப்படமோ குறும்படமோ பார்த்த உணர்வையே இவை ஏற்படுத்துகின்றன. காரணம் அந்த எழுத்து நடைதான் — சம்பவங்களைக் கண்முன் நிறுத்தும் அளவுக்குத் தெளிவாகவும் வெளிப்படையாகவும் விவரிக்கிறது.

ஒவ்வொரு கதையும் வெளிப்படுத்த இயலாத ஓர் உணர்வை மிச்சம் வைக்கிறது. சில கதைகள் கதறி அழத் தூண்டுகின்றன; சில தலைமேல் கை வைத்து, எதுவும் செய்ய இயலாமல் உட்கார வைக்கின்றன. ஒவ்வொன்றும் ஒரு உணர்ச்சியின் உச்சத்தைத் தொட்டுச் செல்கிறது.

இக்கதைகளில் வரும் மனிதர்கள் யாவரும் நம்மூரில் நம்முடன் வாழ்பவர்களே. அவர்களுக்கு நேரும் அவமானமும் ஏமாற்றமும் இயலாமையும் நம்மைப் போல வாழும் சக மனிதர்களால் ஏற்படுத்தப்படுகின்றன என்பதே பெரும் வேதனை. இதைப் பற்றி எழுதிக் கடந்துவிட முடியாது; நீங்களே படித்து உணர வேண்டிய புத்தகம்.