Reviews for தாமிரபரணியில் கொல்லப்படாதவர்கள்

நம் கண்கள் தினமும் கடந்து செல்லும், ஆனால் ஒருபோதும் நின்று பார்க்காத மனிதர்கள் — அவர்கள் வாழும் ஊர், அவர்களின் சின்னச் சின்ன வாழ்க்கை — அதுதான் இந்தத் தொகுப்பின் நிலம்.

சிறுகதைத் தொகுப்பு என்று பெயர்தான்; கதைகள் அளவில் மட்டுமே சிறியவை, ஆழத்தில் அல்ல. நாம் காணத் தவறியவர்களை இந்த எழுத்து கண்டுகொண்டுவிட்டது; அவர்கள் அனைவரும் கதாபாத்திரங்களாக மாறிக் கதைகளுக்குள் நடமாடிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

ஒவ்வொரு கதையும் சொல்ல முடியாத ஏதோ ஓர் உணர்வை உள்ளே விட்டுச் செல்கிறது. இக்கதைகளைக் கடந்து செல்வது அவ்வளவு எளிதல்ல — வாசிக்க வாசிக்க நம்மைத் திணறவைக்கிறது.

வாசித்து முடித்ததும் மனதில் தங்குவது இளமையின் வாசனை — ஒரு நீண்ட நடைப்பயணத்தின் முடிவில் கிடைக்கும் களைப்பும் நிறைவும் கலந்த உணர்வு.

காதல், அன்பு, தேவதை, வன்மம், துரோகம், வலி, பரிவு, சாதியம், குற்றம், தண்டனை, இயற்கை — இத்தனையையும் ஒரே தொகுப்பில் தருகிறது இந்தப் புத்தகம். பசுவின் மீதான அன்பு, சாதியின் வன்மம், தன்னிலை மாறும் மனித இயல்பு, சக மனிதன் மீதான பரிவு — இவற்றால் கட்டமைக்கப்பட்டவை இக்கதைகள்.

இந்த எழுத்துகள் வெறும் கற்பனை அல்ல; எழுதியவரின் வாழ்வின் ஒரு பகுதியே. அதனால்தான் அவரது உலகமும் இந்தக் கதைகளும் ஒன்றோடொன்று பிரிக்க முடியாமல் நிற்கின்றன. அவரது கவிதைத் தொகுப்பையும் விரைவில் வாசிக்க வேண்டும் என்ற ஆவலை இது ஏற்படுத்திவிடுகிறது.

இக்கதைகளை ஏன் சிறுகதைகள் என்று பெயரிட்டோம் என்பதே புரியவில்லை — அதுதான் இந்தத் தொகுப்பைப் பற்றி முதலில் சொல்ல வேண்டிய உண்மை.

எழுத்துக்கள் குறைவாக இருப்பதாலா? சில பக்கங்களில் முடிந்துவிடுவதாலா? இல்லை, அடுத்த கதை உடனே தொடங்கிவிடுவதாலா? எதுவாக இருந்தாலும் அந்தப் பெயர் இவற்றுக்குப் பொருந்தவில்லை.

இக்கதைகள் ஆழமானவை. மனிதக் கீழ்மைகளை அவற்றின் வேர்களில் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுபவை. முற்றிலும் இயல்பானவை. எதார்த்தம் இவ்வளவு அச்சுறுத்துமா என்று புலம்ப வைப்பவை.

இதிலுள்ள பல கதைகள், வாசித்து முடித்து விளக்கை அணைத்து, போர்வையை இழுத்து முகத்தை மூடிய பின்னும் கண்களை மூட விடாமல் தவிப்புக்குள் தள்ளுபவை. வேறொரு புத்தகத்தைத் தொடங்கும்போது, இக்கதைகளைக் கடந்து போய்விடுவோமே என்ற வருத்தம் அலையாய் எழுகிறது.