Reviews for மாதொருபாகன்

மிகச் சிறப்பான இந்தியக் கதைகளில் ஒன்றாகத் தோன்றும் நாவல். அர்த்தநாரி என்ற கருத்து கதையெங்கும் பொருத்தமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. பெண்களைத் துணைப் பாத்திரங்களாகவோ, மையத்தில் இருந்தாலும் போதிய ஆழமின்றியோ சித்தரிக்கும் பல கதைகளிலிருந்து இது வேறுபடுகிறது. பொன்னாவுக்கு அளிக்கப்பட்டிருக்கும் ஆழமான பாத்திரச் சித்தரிப்பு குறிப்பாகச் சிறந்திருக்கிறது.

குழந்தையின்மையை எதிர்கொள்ளும் ஒரு வழக்கத்தை, தென்னிந்தியத் தம்பதியரான காளி–பொன்னாவின் வாழ்க்கை வழியாக நாவல் ஆராய்கிறது. அறிமுகமில்லாத பண்பாட்டு அம்சங்களை அறியச் செய்வதோடு, வாசகருக்குச் சவாலும் விடுக்கும் சுவாரசியமான படைப்பு. தமிழிலிருந்து செய்யப்பட்ட மொழிபெயர்ப்பும் சரளமாக அமைந்து வாசிப்பைத் தடையின்றிக் கொண்டு செல்கிறது.

குழந்தைப்பேறையே எல்லாமாகக் கருதும் நெருக்கமான சமூகத்தில், குழந்தையில்லாத தம்பதியர் எதிர்கொள்ளும் அழுத்தம் கவனத்தை ஈர்க்கும் கரு. காளியையும் பொன்னாவையும் சுற்றியிருப்பவர்கள் துன்புறுத்தும் இடங்களில் அந்த நெருக்கடியின் தீவிரம் தெரிகிறது. ஆனால் அவற்றுக்கு இடையே வரும் சம்பவங்கள் திரும்பத் திரும்ப நிகழ்வதுபோலவும் சுவாரசியம் குறைந்தவையாகவும் இருக்கின்றன.

பெருமாள்முருகனின் விரிவான காட்சிச் சித்தரிப்புகள் கதையின் காலச்சூழலைக் கண்முன் நிறுத்துகின்றன. மரபுகளிலும் பழைய கண்ணோட்டங்களிலும் பிடிவாதமாக நிற்கும் கிராமச் சமூகத்தை நாவல் விமர்சிக்கிறது. அன்புடன் வாழும் பொன்னா–காளியின் உறவைச் சிதைக்கும் சமூகத்தின் கூட்டு அழுத்தம் அதன் மையமாகிறது. அழகான எழுத்துக்காகவும் இந்தச் சமூக விமர்சனத்துக்காகவும் தவறாமல் வாசிக்க வேண்டிய நூல்.

பொன்னாவுக்கும் காளிக்கும் இடையிலான அன்பு கவர்கிறது; நல்லய்யப்பன் என்ற உறவினர் பாத்திரம் குறிப்பாக நினைவில் நிற்கிறது. சில பகுதிகள் திரும்பத் திரும்ப வருவதுபோல் இருந்தாலும், அவை பாத்திரங்களின் மனநிலையை இன்னும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள உதவுகின்றன. மொழிபெயர்ப்பில் வாசிக்கும்போதே உரையாடல்கள் தமிழில் எப்படி இருக்கும் என்ற ஆர்வம் எழுகிறது. வெளிப்படையான சித்தரிப்பும் ஆபாசமான மொழியும் எல்லோருக்கும் உகந்ததாக இருக்காது.

பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாகக் குழந்தையில்லாத காளி–பொன்னாவின் அன்பையும், அதன்மீது விழும் சமூக அழுத்தத்தையும் நாவல் சித்தரிக்கிறது. தமிழக விவசாயக் கிராமத்தின் நம்பிக்கைகள், பழக்கவழக்கங்கள், குடும்பக் கதைகள் உயிரோட்டமாக விரிகின்றன; கதை நிகழும் காலம் மட்டும் தெளிவாக இல்லை. உறவினர்களும் சமூகமும் காட்டும் கொடுமையை முரட்டுத்தனமான மொழி மறைக்காமல் வெளிப்படுத்துகிறது. நன்கு செதுக்கப்பட்ட முதன்மைப் பாத்திரங்களுக்காகவும் கிராம வாழ்வின் நம்பகமான சித்தரிப்புக்காகவும் வாசிக்கலாம்.

பூனாச்சியில் பெருமாள்முருகனின் மொழியும் பாத்திரங்களும் ஏற்படுத்திய எதிர்பார்ப்பை மாதொருபாகன் முழுமையாக நிறைவேற்றவில்லை. இதிலும் பாத்திரங்களை உருவாக்கும் திறன் சிறப்பாக வெளிப்படுகிறது. ஆனால் முடிவை நெருங்கும்போது கதையின் பல பகுதிகள் பொருந்தாமல் நிற்கின்றன. பாத்திரங்களும் கிளைக்கதைகளும் முழுமை பெறாமல், அவசரத்தில் முடிக்கப்பட்டதுபோல் தோன்றுகிறது. தொடங்கியவற்றை ஆசிரியர் இன்னும் விரிவாக எழுதி நிறைவுசெய்திருக்கலாம்.

தாம்பத்தியம், ஊராரின் மதிப்பீடுகள், கிராம வாழ்க்கை ஆகியவற்றின் சித்தரிப்பு தொடக்கத்திலிருந்தே ஈர்க்கிறது. இயற்கையின் செழிப்பை விவரிக்கும் விதமும் அடுத்து என்ன என்ற ஆர்வமும் வாசிப்பை நகர்த்துகின்றன. ஆனால் இறுதியில் ஆணின் அனுபவம் மட்டுமே முன்னிலைப்படுவது ஏமாற்றமளிக்கிறது. முன்பே சொல்லப்பட்டதைத் தாண்டிப் பொன்னா என்ன நினைத்தாள், உணர்ந்தாள் என்பதை அறிய விரும்பினாலும், அதற்கு இடமில்லாமல் கதை முடிவது நிறைவின்மையை விட்டுச் செல்கிறது.

காளியும் பொன்னாவும் அன்புடனும் வசதியுடனும் வாழ்ந்தாலும், குழந்தை இல்லை என்பதைச் சுற்றியிருப்பவர்கள் தொடர்ந்து சுட்டிக்காட்டி அவர்களின் மகிழ்ச்சியைக் குலைக்கிறார்கள். அந்தப் பேச்சுகளிலிருந்து தப்பிக்க அவர்கள் கோயில்களையும் பரிகாரங்களையும் நாடுவது, குழந்தையில்லாதவர்கள் அனுபவிக்கும் வேதனையை உணர்த்துகிறது. இன்றும் நீடிக்கும் இத்தகைய கேள்விகள் கதையை நம் சமூகத்துடன் இணைக்கின்றன. நல்லையன் சித்தப்பா போன்ற ஒருவர் ஒவ்வொருவரின் வாழ்விலும் இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.

நாவல் பிடித்திருந்தாலும் மையக் கதையிலிருந்து அடிக்கடி விலகிச் செல்வது குறையாக உள்ளது. ஒவ்வோர் அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும்தான் மையக் கதைக்குத் திரும்புவதுபோல் தோன்றுகிறது. கதையைவிட அதன் சூழலில் வாசகரை ஆழ்த்துவதே நோக்கம் என்பது புரிகிறது; ஆனால் அதனால் கதையின் நோக்கம் சிதைகிறதோ என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. விறுவிறுப்பான கதையை எதிர்பார்ப்பவர்களுக்கு ஏமாற்றமாகலாம்; கிராமச் சூழலையும் அதன் இயல்புகளையும் அறிய விரும்புபவர்களுக்கு நியாயம் செய்கிறது.